Stereo nova - O εξώστης

Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια του φίλου μου
ν' ακολουθούν σαν πουλιά τις γραμμές του τρένου
να κοιτάνε στον ορίζοντα ένα τοπίο άβατο
να σκέφτονται αν η αγάπη είναι πιο κρύα απ' το θάνατο
Από ένα εξώστη μου έδειχνε μια άλλη ζωή
τώρα αυτός είναι στο διάστημα κι εγώ ακόμα στη Γη
περπατώντας σ' ένα επίπεδο προάστιο
σημαδεύω τους ανθρώπους μ' ένα κομμένο λάστιχο

Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου
φτιάχνω τον κόσμο μ' ένα κομμάτι τής ψυχής σου
κι απ' τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
κάθε καλοκαίρι το "θάνατο στη Βενετία"
κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

Χιλιάδες εικόνες έρχονται σαν κύματα
αλλεπάλληλα μου στέλνεις μηνύματα
συνθήματα στους τοίχους, στο κέντρο της πόλης
όπου κοιτάξω, η ζωή μου όλη
μια μεγάλη απόδραση με τον Ήτα-Βήτα
για μεγάλους κλέφτες σαν τον Κ. Βήτα
στέκομαι εδώ χωρίς να ξέρω τι θέλω
κι είναι τόσο ωραία όλα αυτά που πιστεύω

Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου
φτιάχνω τον κόσμο μ' ένα κομμάτι τής ψυχής σου
κι απ' τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
κάθε καλοκαίρι το "θάνατο στη Βενετία"
κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε

Ταξίδεψέ με όπου εσύ πιστεύεις
είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις
τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα
άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα
Πόσο παράξενα χτυπάει τώρα η καρδιά μου
υπάρχει άδικο έξω απ' τα όνειρά μου
θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο
θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο

Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου
φτιάχνω τον κόσμο μ' ένα κομμάτι τής ψυχής σου
κι απ' τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία
κάθε καλοκαίρι το "θάνατο στη Βενετία"
κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε
κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε




Νόμιζες πως σε ξέχασα? Όχι.. είμαι εδώ, πάντα είμαι εδώ να σε σκέφτομαι και να σ' αγαπάω...

Η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή...

Κανονικά είμαι της ανταγωνίστριας LACTA. Αλλά μετά θα έπρεπε να την αποκαλώ το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου που θα ταν υπερβολικά γλυκανάλατο ακόμη και για μένα. Άσε που όλη την ώρα πλακωνόμαστε, όποτε τι γλυκό? Γλυκόξινο, γλυκόπικρο αληθινό όπως η ίδια η ζωή...

Τη γνώρισα Οκτώβρη 2004. Ψάρακας στη Πανεπιστήμιο, ψάρακας και στη ζωή (ακόμη ψάρακας στη ζωή βέβαια but thats another story). Διπλανό διαμέρισμα, διπλανή πόρτα. Περάσαμε πολλά, νιώσαμε πολλά, μας πήρε από κάτω, παλέψαμε πολύ, διασκεδάσαμε (όχι όσο θα έπρεπε, ναι εγώ φταίω) περάσαμε καλά και τσακωθήκαμε τόσες φορές όσες δεν τσακώθηκα και δεν θα τσακωθώ με όλους μου τους άλλους φίλους μαζί.

Πολύ πριν χάσω τον αδερφό μου λέγε πως είμαι σαν τη μικρή της αδερφή και την πείραζα πως της έκανε πλάκα η μοίρα που της έστειλε εμένα. Βέβαια πλάκα της έκανε. Με τόσα που άντεξε και που αντέχει μαζί μου. Όταν κατέρρευσε ο κόσμος μου ήρθε (μαζί με όλους μου τους αγαπημένους- ποτέ δεν θα θελα να αδικήσω κανένα γιατί όλοι έκαναν και κάνουν τα πάντα) σαν σύγχρονος άτλαντας να τον σηκώσει για μένα. Ήταν εκεί για να με κάνει να προσπαθώ όταν είχα χάσει πια κάθε ελπίδα. Και της το χρωστάω.

Καιρό τώρα οι φυσικοί μας δρόμοι έχουν χωρίσει. Αλλά αυτό δεν άλλαξε τίποτα στη σχέση μας. Το λέω με όση σιγουριά έχω. Τίποτα. Τώρα πια κάτοικος Ηρακλείου εγώ κ εκείνη κάτοικος Τρικάλων συναντιόμαστε λιγότερο συχνά όμως πάντα το ίδιο ουσιαστικά. Εχθές μου είπε επιτέλους πως θα έρθει να με βρει. Λέω επιτέλους γιατί την παρακαλούσα καιρό. Επιτέλους το Ηράκλειο, η καινούργια μου ζωή θα αποκτήσει λίγο χρώμα. Όλα θα γίνουν πιο επίσημα και πιο αληθινά. Γιατί τίποτα δεν είναι αρκετά αληθινό αν δεν το ξέρει εκείνη. Εκείνη που μπερδεύω όλων τα ονόματα με το δικό της γιατί τριγυρνάει συνεχώς στο κεφάλι μου.

Πρώτη μου αγάπη και παντοτινή, ocsoul, θα είμαι πάντα εδώ για σένα και θα σε αγαπάω. Πάντα. Και (οτ)αν μια μέρα ορθοποδήσω, θα περνάμε ξανά καλά μαζί και ελπίζω να θυμηθούμε γιατί αξίζει να έχεις συναισθήματα και να ζεις.

Να προσέχεις, να μη στεναχωριέσαι, να ετοιμαστείς για ένα σωρό βόλτες.

Τα λέμε μεθαύριο από κοντά. Μετά από ένα μήνα και οι 4 (ναι έχουμε κ άλλες δυο, άλλο σπουδαίο και επίσης απόλυτα αγαπημένο κεφάλαιο από μόνες τους) μαζί σε μια σπουδαία στιγμή.

Σε φιλώ και σ' αφήνω μπας και γράψω καμιά γραμμή για την πτυχιακή μου επιτέλους..

Πάει καιρός που προσπαθώ να σταματήσω κάθε άσχημη σκέψη. Προσποιούμαι πως λείπεις.Ίσως έχεις πάει μια βόλτα. Ίσως να είσαι με τους φίλους σου. "Όλο εκείνους προτιμάς σου γκρίνιαζα, εγώ πότε θα σε δω?" Τίποτα κακό δεν συνέβη. Απλά δεν είσαι εδώ. Και επιβιώνω έτσι μακριά σου.

Όμως δεν τα καταφέρνω πάντα. Συχνά έρχονται στιγμές, ώρες, ακόμη και μέρες που το μυαλό μου σταματάει. Οι μνήμες στήνουν ένα εφιαλτικό παιχνίδι στο κεφάλι μου και μια αηδιαστική φωνούλα ουρλιάζει πως έφυγες, πως είμαι μόνη μου, πως ο καιρός περνάει και θα ξεχάσω πως ήταν να είσαι εδώ. Αλήθεια πως ήταν να είσαι εδώ? Και τότε αρχίζω να θυμάμαι. Οι αναμνήσεις με συγκλονίζουν, και το κενό στην καρδιά, στην ψυχή και τη ζωή μου μεγαλώνει τόσο που πιστεύω πως θα με καταπιεί. Αν δεν μ' έχει ήδη καταπιεί δηλαδή.

Και μου λείπεις. Μου λείπει κάθε μικρή μικρή λεπτομέρεια της ζωής που ζήσαμε. Μου λείπει η φωνή σου. Θεέ μου πόσο μου λείπει η φωνή σου. Βάζω ένα video για να την ακούσω. Οι ίδιες λέξεις, ξανά και ξανά και ξανά. Το μόνο που έμεινε από τη φωνή σου είναι αυτές οι ίδιες λέξεις. Κι ένα τραγούδι που κόβεται απότομα. Όπως απότομα κόπηκε η ίδια η ζωή σου. Μου λείπει να με φωνάζεις. Φωνάζω μόνη μου στον εαυτό μου για να κοροϊδεύω τις σκέψεις μου...

...Όλα σταμάτησαν εκείνο το ζεστό μεσημέρι του Ιουνίου. Όλα. Ο χρόνος στάθηκε, όπως το ημερολόγιο στο δωμάτιο σου. Μάιος 2008. Μέχρι τότε ζούσαμε όλοι. Μετά εσύ έφυγες και εμείς απλά υπάρχουμε. "Ότι και αν ζω μου φαίνεται φτηνό" που λέει κ το τραγούδι. Ένα τραγούδι που μπορεί ποτέ να μην άκουγες αν ήσουν εδώ όμως πρέπει να ανέχεσαι να το τραγουδάω εγώ. Αν μ' ακούς. Πόσο θα θελα να ξέρω αν μ' ακούς. Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι μ' αισθάνεσαι. Η αγάπη μου σε φτάνει. Μπορεί να μην έφτανε για να σε κρατήσει εδώ όμως φτάνει για να τη νιώσεις. Μερικές φορές πάλι, θα θελα να σε φτάσω κ εγώ. Όχι πως δεν φοβάμαι, φοβάμαι, αλλά είμαι τόσο σίγουρη πως είναι καλύτερα μαζί σου όπως και αν είναι εκεί, που η σκέψη μου τριβελίζει το μυαλό.

Εδώ φοβάμαι πως δεν μπορώ να τα καταφέρω. Δεν θέλω. Θέλω να γυρίσω πίσω. Θέλω να σε βρω ξανά. Θέλω να ηρεμήσω. Και δεν μπορώ να ηρεμήσω γιατί όλα μοιάζουν τόσο ανελέητα μεγάλα κ εγώ τόσο απελπιστικά μικρή. Και με πνίγει ο κόσμος και με πνίγει μια κουταλιά νερό που θα λεγε και η Εύα και δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Και απελπίζομαι μέρα με τη μέρα και πιο συχνά...

...Ξέρω πως τα μισείς τα τραγούδια που βάζω εδώ. Ξέρω πως τη βαριέσαι τη μουσική που ακούω. Όμως μη με παρεξηγείς. Δεν μπορώ να εκφραστώ αλλιώς.

Lenny Kravitz - Calling All Angels

Calling all angels
I need you near to the ground
I miss you dearly
Can you hear me on your cloud?

...

Calling all angels
I need you near to the ground
I have been kneeling
And praying to hear a sound

...

Αργοπεθαίνει-Pablo Neruda

Αργοπεθαίνει...
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δε διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δε μιλεί σε όποιον δε γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει...
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο
και τα διαλυτικά σημεία στο "ι"
αντί ενός συνόλου συγκινήσεων
που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,
που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει...
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δε διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα
για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μιά φορά στη ζωή του
να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει...
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δε διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δε βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει...
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του
ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει...
όποιος εγκαταλείπει μιά ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δε ρωτά για πράγματα που δε γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός
χρειάζεται μιά προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιάς λαμπρής ευτυχίας.

Μετρώντας αντίστροφα για το τέλος της φοιτητικής μου ζωής στον Πειραιά, και τη μετακόμιση πλέον στο παλιό καλό και γνώριμο ευτυχώς Ηράκλειο υπάρχει ένα τραγούδι που έρχεται να συμπληρώσει τη μελαγχολική (ω τι έκπληξη!) διάθεση των ημερών.

"Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία

Κι έρχεται η στιγμή για να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ΄αφήσεις."

Δυσκολεύτηκα πολύ να αποφασίσω με ποιους θα πάω και ποιους και τι θ' αφήσω. Τελικά όμως πήρα την απόφαση μου και σε δύο μέρες το πλοίο θα με πάει σ΄αυτήν.

Καινούργιο ταξίδι, καινούργια ζωή, καινούργιοι άνθρωποι αλλά και αναμνήσεις και νοσταλγία. Άνθρωποι που αγάπησα, φίλοι και όνειρα που αποχαιρετώ μα δεν ξεχνώ.

Οι παλιοί μας φίλοι-Διονύσης Σαββόπουλος

Μη, μην το πεις

οι παλιοί μας φίλοι

μην το πεις

για πάντα φύγαν.

Μη, το μαθα πια

τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια

για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.

Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει

τη δική σου μελαγχολία

κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις

με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.

Πέρασαν για πάντα

οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες

οι κραυγές.

Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ

όμορφη να σας μιλήσω

βλέπω πυρκαγιές

πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς

κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται

όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται

εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω

τις μέρες τις παλιές.

YΓ1. Τελευταία μέρα στο πρώτο μου σπιτάκι. Θα μου λείψει..
ΥΓ2. Picture winter_story_by_nayein in DeviantART

Η απουσία σου μ εξουθενώνει
Και δεν μπορώ να συνηθίσω
Νιώθω να προχωράω μπροστά
Μα πάντα φτάνω πίσω
Κ αυτή η αλήθεια με σκοτώνει (με σκοτώνει)

(Διάφανα Κρίνα-Έγινε η απώλεια συνήθεια μας)

Ο Γαλαξίας μας είναι το σύνολο περίπου 400 δισεκατομμυρίων αστέρων. Ο Ήλιος (μαζί και η Γη) βρίσκονται στις παρυφές του Γαλαξία, και έτσι αυτός, καθώς τον κοιτάμε κατά μήκος, φαίνεται να σχηματίζει μία γαλακτόχρωμη, αμυδρά φωτισμένη λωρίδα, που διασχίζει τον ορατό από τη Γη ουρανό από τη μία άκρη ως την άλλη.Με δεδομένο ότι κάθε γαλαξίας περιλαμβάνει από 10 εκατομμύρια μέχρι 1 τρισεκατομμύριο αστέρια και πως στο σύμπαν (που εκτείνεται σε απόσταση 93 δισεκατομμυρίων ετών φωτός τουλάχιστον)υπολογίζεται πως το πλήθος των γαλαξιών είναι της τάξης των τρισεκατομμυρίων (ας πούμε 100 )με απλούς υπολογισμούς στο μαθηματικό μυαλό μου έχουμε (πάνω κάτω) 1.000 000 000 000 000 000 000 αστέρες.

Από αυτά δια γυμνού οφθαλμού είναι ορατά περίπου 6.000. Αρκεί δηλαδή να σηκώσεις το κεφάλι σου για να δεις χιλιάδες αστέρια και να πάρεις μερικά λεπτά για να συνειδητοποιήσεις πόσα είναι ακόμη που δεν βλέπεις. Αρκεί να σηκώσεις τα μάτια για να δεις το Γαλαξία ή την Ανδρομέδα στο βάθος. Μπορείς με μια κίνηση να αντικρίσεις το μεγαλείο της δημιουργίας, την τελειότητα του σύμπαντος, την απεραντοσύνη του. Μπορείς μέσα σε μερικές στιγμές μιας ξάστερης καλοκαιρινής νύχτας να καταλάβεις τη μικρότητα και την ασημαντότητα σου...

Όταν έφυγε ο αδερφός μου, έβγαινα για καιρό κάθε βράδυ στην ταράτσα του σπιτιού μας. Κάθε βράδυ. Ξάπλωνα κατάχαμα και παρατηρούσα τ’ αστέρια. Στην αρχή έψαχνα να βρω τον αδερφό μου, μετά από λίγο ηρεμούσα. Βλέποντας όλον αυτόν τον αστρικό χορό σκεφτόμουν πόσο μικρή και λίγη είμαι. Ένας μικρός αδύναμος και λυπημένος άνθρωπος, σε μια ταράτσα ενός μικρού σπιτιού, σε μια μικρή γωνία ενός μικρού πλανήτη που μοιάζει με κόκκο άμμου μέσα στο αχανές σύμπαν. Βασικά με κάτι λιγότερο από κόκκο άμμου. Τότε καταλάβαινα πως δεν γυρίζουν όλα γύρω από εμένα. Τότε μπορούσα να σκεφτώ όλους τους ανθρώπους στις δικιές τους μικρές γωνιές να γελάνε ή να κλαίνε. Μερικές φορές σχεδόν άκουγα τις προσευχές τους στο Θεό και τότε καταλάβαινα πως δεν έπρεπε να ρωτάω γιατί και πως. Σκεφτόμουν τότε τον Παράδεισο. Μια άλλη διάσταση κάπου εκεί έξω, στη μεγαλειότητα του σύμπαντος. Σκεφτόμουν εκεί και τον αδερφό μου.

Μερικές φορές πάλι μου ερχόταν στο μυαλό ένα φανταστικό σενάριο. Εκεί κάπου στο άπειρο, μερικά δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά, φανταζόμουν μια άλλη γη. Φανταζόμουν τους κατοίκους στις δικιές τους μικρές γωνίες, αναρωτιόμουν αν είναι πιο έξυπνοι από εμάς, αν έφτιαξαν ή βρήκαν πώς να φτιάχνουν διαστημόπλοια αρκετά γρήγορα για να μας συναντήσουν, αν ψάχνουν κ αυτοί τους αγαπημένους τους στ’ αστέρια. Κ έτσι περνούσαν τα βράδια..

Όπως τότε, όπως και πιο πριν έτσι και τώρα ακόμη κοιτάω τ΄αστέρια. Βέβαια το μικρό μου βρώμικο μπαλκονάκι στην Αθήνα δεν προσφέρεται για αστρικές βόλτες κ έτσι περιμένω να γυρίσω σπίτι. Κ όταν γυρνάω και κοιτάω ψηλά σκέφτομαι τα ίδια πράγματα, κάνω τις ίδιες φανταστικές σκέψεις. Και προχωράω καμιά φορά. Ίσως στην άλλη γη, οι άνθρωποι να είναι καλοί, να μην αμάρτησαν, να ζουν ακόμη στον Παράδεισο που τους έφτιαξε ο Θεός, να μην χάνουν τους δικούς τους και να είναι απέραντα ευτυχισμένοι. Ίσως, ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις…

Σημασία έχει μόνο να αισθανθείς, να καταλάβεις ,να δεις τη μεγαλύτερη εικόνα…

To see a world in a grain of sand and a heaven in a wildflower,

hold infinity in the palm of your hand and eternity in an hour.

(William Blake)

Ad Astra Per Aspera… Στ΄αστέρια, μ΄ένα τραγούδι που μ’ έκανε να τα σκεφτώ όλα αυτά, με την πιο ταξιδιάρικη και ήρεμη μελωδία που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό…

Other Lives-Black Tables