Μου λείπει το χαμόγελο σου
Έβλεπα Grey’ s Anatomy. Έχω κόλλημα με το Grey’s Anatomy. Είναι το επεισόδιο που η Izzie προσπαθεί να αντιμετωπίσει το θάνατο του αγαπημένου της και εξηγεί στη Meredith πως νιώθει.
Κολλημένος στο χρόνο, εσύ, ένας άλλος που δεν θες να είσαι. Κολλημένος σε μια πραγματικότητα που δεν είναι η δικιά σου, που δεν τη θες. Που δεν μπορείς να την αποδεχτείς. Τίποτα δεν είναι όπως πριν και θέλεις απεγνωσμένα να το αλλάξεις. Κοιτάς παλιές φωτογραφίες. Ταξιδεύεις πίσω. Πίσω στο χρόνο, τότε που όλα ήταν φυσιολογικά…
(Derek) "There are moments, O'Malley, all of a sudden, in a split second, your life changes forever. Before you know it, you're somewhere else."
Σε μια στιγμή, μέχρι να κλείσεις τα μάτια και να τα ξανανοίξεις μπορεί να γκρεμιστεί όλος σου ο κόσμος. Η ζωή σου όπως την ήξερες μπορεί να αλλάξει. Σε μια στιγμή. Κ ενώ το ξέρεις πως μπορεί να γίνει, έχεις δεδομένο πως τίποτα δεν θα πάει στραβά. Φέρεσαι σαν να ήταν δεδομένοι αυτοί που αγαπάς και πετάς στα σκουπίδια τη ζωή σου γιατί είσαι σίγουρος πως θα ζεις αύριο. Και φτάνει μόνο μια στιγμή για να παγώσουν όλα. Για να μπει σε αργή κίνηση η ζωή σου και να αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι έγινε λάθος. Για να παρακαλάς να γυρίσεις πίσω τότε που όλα ήταν φυσιολογικά.
(Meredith) Time flies. Time waits for no man. Time heals all wounds.
All any of us wants is more time. Time to stand up. Time to grow up. Time to let go. Time.
(Απόψε κάποιος ακόμη έμαθε πως η ζωή του θα αλλάξει. Προσεύχομαι να μην αλλάξει όσο εκείνος ή οι αγαπημένοι του φοβούνται. Και προσεύχομαι να βρουν όλοι τη δύναμη, παρά την οποιαδήποτε αλλαγή να ζήσουν τη ζωή τους ευτυχισμένα,δυνατά και με πείσμα.)
Απόψε είναι μια νύχτα σαν όλες τις άλλες.
O Aκροβάτης-Χαίνηδες
Tραγούδι: Μιχάλης Σταυρακάκης
στίχοι - μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης
Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη
που τραμπαλίζεται
για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη
πως δε ζαλίζεται
Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά
και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει
Για ιδέστε που 'χει το ερημοπούλι
αίμα στο φτερό
πετά κι ας το 'βρε θανάτου βόλι
κόντρα στον καιρό
Με τον καιρό να 'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς
να μένεις μόνος, να μένεις μόνος
Για ιδέστε όλοι, δέστε και μένα
άλλο δε ζητώ
που 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα
και ακροβατώ
Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς
μην κλαις, πουλί μου, μην κλαις, πουλί μου
Ξυπνάς το πρωί και κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέπτη. Τρίβεις τα μάτια σου μα εξακολουθείς να βλέπεις θολά. Ρίχνεις λίγο νερό στο πρόσωπο σου και κοιτάς ξανά. Τι βλέπεις?
Στον κρύο καθρέπτη, ένα άγνωστο πρόσωπο. Ξένο. Χαμένο στις μέρες που πέρασαν, στις στιγμές που σ ΄ έπλασαν. Χαραγμένο από συναισθήματα. Ένα πρόσωπο που έχει πάψει εδώ και καιρό να θυμίζει το δικό σου. Που μπορεί να το χεις συνηθίσει πια αλλά χρειάζεσαι πάντα μερικές στιγμές μέχρι να το αναγνωρίσεις από την αρχή.
Και η μέρα ξεκινά. Χωρίς τον καθρέπτη ξεχνάς για λίγο την άγνωστη που κατοικεί στο πρόσωπο σου και θυμάσαι εκείνη που παίζει κρυφτό στην καρδιά και το μυαλό σου. Τη χάνεις, τη βρίσκεις ξανά. Εκείνη, εσύ-η παλιά εσύ- τρέχει ανέμελα στις λεωφόρους της μνήμης σου και σκαρώνει παιχνίδια και όνειρα. Εκείνη έμοιαζε και ήταν διαφορετική πριν την αιώνια φυλακή της. Τώρα τη θέση της πήρε η άλλη.
Κοιτάς στον καθρέπτη ξανά, στα τζάμια του δρόμου, στα μάτια των άλλων και τη βλέπεις. Στην αρχή ξαφνιάζεσαι και μετά θυμάσαι. Χαμογελάς γιατί τώρα πια τα πάτε καλά οι δυο σας και ας σου φαίνεται εκείνη πάντα το ίδιο αποκρουστική με την πρώτη στιγμή που την αντίκρισες. Αλήθεια θυμάσαι την πρώτη σας γνωριμία? Πάει καιρός ε? Αχ πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.
Κοιτάς ξανά και ξανά το πρόσωπο σου, τόσο ίδιο και τόσο διαφορετικό την ίδια στιγμή. Εσύ και η άλλη, η άλλη και εσύ. Ένας κύκλος, μια εναλλαγή που σε τρελαίνει. Φοβάσαι πως οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν καν τη διαφορά. Σου λένε συχνά άλλωστε πως είσαι το ίδιο όμορφη όπως πάντα.
Τι είσαι? Ποια είσαι?
Κάποια που μεγάλωσε παραπάνω 20 χρόνια, που γέρασε, που έχασε πολλά και δεν βρήκε τίποτα.
Πάλι στον καθρέπτη. Πάχυνες, ναι πάχυνες. Τα μαλλιά σου ασπρίζουν και κοίτα πόσο ατσούμπαλα είναι...και τα μάτια σου μίκρυναν. Ασχήμυνες. Πω πω πόσο ασχήμυνες. Μα όχι, όχι .. δεν είσαι εσύ, ξέχασες? Ή άλλη είναι, τόσο μα τόσο άσχημη, τόσο κουρασμένη τόσο ίδια και τόσο διαφορετική μ εσένα.
