Αφιερωμένο

Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω, έχω φίλο τον ήλιο Θεό....

Στα μεγάλα σκοτάδια

B.D.Foxmoor & Prohja-Στα μεγάλα Σκοτάδια

Πήρα τις ευχές στον ώμο φορεσιά με καμάρι
απ'του ονείρου δανεική του καπετάνιου τη χάρη
κι είπα ταξίδι μου πρώτο να που ήρθε η σειρά σου
στο βορρά και στο νότο θα 'μαι πάντα κοντά σου.
Βαριά η ανάσα, το βήμα μου όμως δεν κόβω
στο μαξιλάρι μου άφησα τον τελευταίο μου φόβο.
Λέω να αφήσω την καρδιά μου ήσυχη να το χαρεί
μπορεί της τύχης μου να 'ναι το πιο μεγάλο σκαρί.
Σα χαλασμένη πυξίδα που απέφυγα και δεν είδα
μη μου αλλάξει πορεία πρίν να πατήσω σανίδα
που ίσως με πάει σε όσα φαντάστηκα μέρη
κι ίσως με φέρει πίσω πιο πλούσιο ποιός ξέρει.
Μπάρκο πρώτο λοιπόν βάζω ψυχή και σάρκα
και τα νιάτα μου στην πιο μεγάλη μου τσάρκα
γι' αυτό σου λέω καπετάνιε εγώ είμαι για το τιμόνι
το καλό και το κακό στο πλευρό μου στοιχειώνει.
Με φοβάται ο ουρανός με προσέχουν τα αστέρια
χωράει ο ωκεανός μέσα στα δυο μου τα χέρια
αλήθεια λέω με είχα δεί στο όνειρό μου ένα βράδυ
με ένα τιμόνι στο χέρι και στο μεγάλο σκοτάδι.

Ναυαγός σε λάθος μέρος ουρανέ μου δε σ' είδα
ξύπνησα γέρος σε καιρούργια πατρίδα
ψάχνω κάτι να δω κι έχω τ' άστρα σημάδια
μα είμαι ακόμα εδώ στα μεγάλα σκοτάδια.

Άρχισα λίγο να τρέμω στην πρώτη φουσκοθαλασσιά
εκεί που η νύχτα με τη μέρα έχουν το φως μοιρασιά
με κάθε κύμα από θάλασσα βλέπω ουρανό
παρακαλώ τους θεούς να στείλουν το γαλανό.
Βρεγμένα κι ανοιχτά έχω απ' το φόβο τα μάτια
φέρμα τα πανιά τρίζουνε τα κατάρτια
μα δε μιλάω σε κάνέναν μόνος μου πρέπει ν' αντέξω
μ' ακούς δε θα γυρίσω ντροπιασμένος εκεί έξω.
Μα τις λέξεις ο αέρας γύρω μου τις σφυρίζει
και στο μυαλό κι εκεί μια καταιγίδα αρχίζει
τα χέρια μου χαλαρώνουν πάνω στο τιμόνι
το κύμα μ΄αφήνει κι ύστερα με σηκώνει.
Τότε σπάω δεν αντέχω και στους άλλους φωνάζω
δε μ' ακούει κανείς και πιο πολύ τρομάζω
είμαι μόνος σαν να ήπιε ο χρόνος τους ναύτες
και μου ζητάει ο βυθός του ονείρου μου τους χάρτες.
Και μαυρίζουν όλα απ' τη ζερβή μου μεριά
με το σκαρί παρέα μας πήρε αγκαλιά η στεριά
και τότε η θάλασσα σαν παγωμένο χάδι
με σπρώχνει να βγώ στο μεγάλο σκοτάδι.

Μακριά....

Ένα βράδυ θα φέγγει το φεγγάρι τρελό Θ' απλωθεί η σκιά σου σ' ένα δρόμο στενό
Τα ταξίδια, οι φίλοι, οι αγκαλιές, τα φιλιά Σ' ένα κόσμο θαμπό, μακριά…μακριά

Στίχοι: Ο βασιλιάς της σκόνης...

Birthday

Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω

Και να που τα ταξίδια
μείναν μόνο όνειρα
Και να που οι φωνές
και τα τραγούδια σώπασαν

Και να που η ζωή
τώρα κυλάει πιο γρήγορα
Και να που τα παιδιά
και τα παιχνίδια χάθηκαν

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω
Χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος
Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω
Φταίει η ζωή που είναι μικρή

Ραγίσαν τα φεγγάρια
που ‘χε φέρει η άνοιξη
Μαρμάρωσε το φως
στο τελευταίο νύχτωμα

Φτιασίδι ερωτικό
που θα φοραέι το αύριο
Στις πιάτσες της βροχής
που θα πουλιέται Σάββατο



song: Στίχοι: Οδυσσέας Εισαγγελέας
Μουσική:Γιάννης Νικολάου
Πρώτη εκτέλεση: Λαθρεπιβάτες
Άλλες ερμηνείες: Παντελής Θαλασσινός

photo: Birthday eaten by the walls by lauren rabbit at Deviantart

Το βαλς των χαμένων ονείρων

Ωραία που ήταν τότε.. Ξένοιαστα και μαγικά , και ταξιδιάρικα και αγαπημένα. Τότε που ξαπλώναμε στο χώμα και βλέπαμε το μέλλον χαρούμενο. Τότε που κάναμε όνειρα γι΄αυτά που λαχταρούσε το παιδικό μας μυαλό. Που δίναμε υποσχέσεις ο ένας στον άλλο για πάντα. Που μαλώναμε για πλάκα ή στ΄αλήθεια. Ωραία που ήταν τότε που είχαμε ο ένας τον άλλο. Που είχα εσένα.. Τότε που μοιραζόμασταν τα παιχνίδια και τη ζωή μας. Που ήταν ο κόσμος πιο φωτεινός, και ο ήλιος ζέσταινε την ψυχή μας.Τότε που το κρύο μας στρίμωχνε στο δωμάτιο με τη σόμπα και τα προβλήματα ήταν μόνο μαθηματικά.Ωραία που ήταν... όταν ήμασταν παιδιά..

Σαν σήμερα..

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο, ή καπου σαν σήμερα δλδ είχα το φοβερό δίλημμα ν΄αφήσω τη δουλειά μου για να κάνω Χριστούγεννα με τους δικούς μου, ή όχι.. Επειδή είμαι "κάθε ανάσα και καημός" όπως παρατήρησε και μια φίλη είχα αγχωθεί κλασσικά πολύ κ είχα γράψει και μια μεγάλη μεγάλη ανάρτηση εκθέτοντας τον προβληματισμό μου. Στο τέλος σημείωνα. " Του χρόνου μπορεί να μην έχω τη δυνατότητα να κάνω Χριστούγεννα με την οικογένεια μου"

Ο Θεός ξέρει τι σκεφτόμουν τότε.. Ότι κ αν ήταν όμως, ποτέ δεν φαντάστηκα πως τα επόμενα Χριστούγεννα θα ήταν τόσο μα τόσο μαύρα.

Γιατί τα Χριστούγεννα φέτος θα είναι και μαύρα και σκοτεινά. Πιο σκοτεινά από τα πιο σκοτεινά βράδια του πιο κρύου Χειμώνα. Θα ναι Χριστούγεννα πληγωμένα, χωρίς τον αδερφό μου (πρώτα και κυριότερα και πέρα από όλα τ΄άλλα) χωρίς το σπίτι μας, χωρίς τους φίλους μου,χωρίς δέντρο και στολίδια (μην τα δώ μπροστά μου), χωρίς ζεστασία, χωρίς γέλια, χωρίς χαρά, χωρίς γαλήνη. Αυτά τα Χριστούγεννα δεν μου λένε τίποτα. Θα μπορούσα ευχαρίστως να θαφτώ την ημέρα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς να κοιμάμαι μια εβδομάδα, οτιδήποτε αρκεί να μην χρειαστεί να το περάσω κι αυτό.

Μέσα σ΄αυτό το κλίμα δημιουργήθηκε πάλι το δίλημμα, δουλειά ή σπίτι. Πάλι διάλεξα το σπίτι. Δεν θέλω μπράβο γιατί ξέρω πως ο καθένας αυτό θα έκανε γιατί είναι το σωστό, αλλά εμένα δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα και ν αφήσω τη δουλειά μου και να περάσω όλα τα παραπάνω. Η στεναχώρια μου μεγαλώνει περισσότερο όταν αναλογίζομαι πως δεν έχω άλλη δουλειά και δεν βρίσκω και άλλη δουλειά. (Άλλη πληγή κ αυτή, που αν είσαι 22 και κοπέλα, φοιτήτρια και άπειρη δεν πρόκειται να σ΄ εμπιστευτούν με καμία δύναμη.)

Τέλος πάντων ας μη γκρινιάξω άλλο, επισήμως πια ξανά άνεργη,με ένα σωρό πράγματα που αποφάσισα να κουβαλήσω, με το μεγαλύτερο βάρος στην καρδιά μου και μόνη σας χαιρετώ...

Καλά Χριστούγεννα, να περάσετε υπέροχα και να περάσετε όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μ ΄αυτούς που αγαπάτε!!

Αν είναι να χαθώ...

Και αν είναι να χαθώ...
Ας χαθώ πάλι μες στο όνειρο...

Στο όνειρο της νύχτας (που σε φέρνει) ή στο όνειρο της μέρας (που φέρνει μια αχτίδα ελπίδας).



Εμπνευσμένο από ακυκλοφόρητο τραγούδι των FF.C που μαζί με τη Μαρία Ρίζου,
χάνονται στο όνειρο..