tag:blogger.com,1999:blog-81651655510134863672011-12-31T12:34:22.275+02:00Never forget your dreams... Never give up... Never say its over...Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.comBlogger1121100tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-75383908746991892772011-10-01T10:28:00.004+03:002011-10-01T14:02:22.277+03:00<div><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Έχει κολλήσει το μυαλό μου τον τελευταίο καιρό... Δεν είμαι η μόνη αλλά αυτό δεν το κάνει πιο εύκολο... Φοβάμαι... Για το χθες, το σήμερα, το τώρα, το αύριο. Φοβισμένο πουλί με κομμένα φτερά. Με τον πόνο του κόσμου στην καρδιά και τις σκέψεις.<br /><br /></span></div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"> Είχα αρχίσει να ελπίζω πάλι ξέρεις ίσως δειλά κ να ονειρεύομαι. Τώρα πάλι πίσω.. Ποιος τολμάει πια να ονειρεύεται;<br /><br /></span></div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Αν για κάτι τους μισώ παραπάνω είναι που μας στερούν το δικαίωμα στο όνειρο, στην ελπίδα, σ΄ένα καλύτερο αύριο. Έχω απογοητευτεί. Ακούω στο repeat Ηλεκτρικό Θησέα και σκέφτομαι.. "Ναυάγια ονείρων αρμενίζουν".. Ναυάγια ονείρων... Ναυάγια.. Ο στίχος έχει κολλήσει στο κεφάλι μου. "Ποιος ονειρεύεται ποιος κάποιοι άλλοι ξυπνούν και κάνουν πρώτοι την αρχή?" "Και τι θα πούμε τώρα στα παιδιά;"<br /><br /></span></div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Μέσα σ΄όλα αυτά σκέφτομαι τον Παράδεισο που έπλασα (ή που ελπίζω πως έπλασε κάποιος Άλλος) να ζεις. Σ΄έκεινο τον Παράδεισο πρέπει να είσαι χαρούμενος, μάλλον όχι, πρέπει να είσαι ευτυχισμένος. Εκεί δεν πρέπει να υπάρχει πόνος κ τότε ίσως θα υπάρχει ένας λόγος που δεν είσαι εδώ. Ίσως...<br /><br /></span></div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Αλλάζω τραγούδι, απογοητευμένη από τους ανθρώπους και τον κόσμο. Ξυλούρης. Από μικρό παιδί ανατριχιάζω στο άκουσμα της φωνής του. Κλαίω.<br /><br /></span></div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div style="color: rgb(153, 153, 255);">Πως να σωπάσω μέσα μου</div><div style="color: rgb(153, 153, 255);"> την ομορφιά του κόσμου</div><div style="color: rgb(153, 153, 255);">Ο ουρανός δικός μου</div><div style="color: rgb(153, 153, 255);">η θάλασσα στα μέτρα μου<br /><br /></div><div style="color: rgb(153, 153, 255);"> </div><div style="color: rgb(153, 153, 255);">Πως να με κάνουν να τον δω </div><div style="color: rgb(153, 153, 255);">τον ήλιο μ άλλα μάτια</div><div style="color: rgb(153, 153, 255);">Στα ηλιοσκαλοπάτια </div><div style="color: rgb(153, 153, 255);">μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...<br /><br /></div><div style="color: rgb(153, 153, 255);"> </div><div style="color: rgb(153, 153, 255);">Στου βούρκου μέσα τα νερά</div><div style="color: rgb(153, 153, 255);">ποια γλώσσα μου μιλάνε;</div><div style="color: rgb(153, 153, 255);">Αυτοί που μου ζητάνε</div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><span style="color: rgb(153, 153, 255);">να χαμηλώσω τα φτερά;</span><br /><br /></span></div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Ξυπνάω. Πως μπόρεσα να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου; Πως τόλμησα... Πως τους άφησα να μου χαμηλώσουν τα φτερά; Ο κόσμος με όλα τα στραβά του, με τους ανθρώπους του και με όλα τα ελαττώματα τους είναι στ΄αλήθεια όμορφος. Αξίζει να παλεύεις και να ζείς. Να παίρνεις δύναμη απ΄ τους ανθρώπους που αγαπάς. Να ζεις γι αυτούς, για το χαμόγελο τους. Αξίζει να παλεύεις για να μην αφήσεις κανένα ποτέ να σε κάνει να δεις τον ήλιο μ άλλα μάτια...<br /><br /></span></div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Και τελικά δεν ξέρω πως είναι στον Παράδεισο σου αλλά έπρεπε να είσαι εδώ. Να παλεύαμε μαζί. Να βλέπαμε μαζί τον ήλιο. Να κάναμε όνειρα κόντρα σε όλα. (όπως τότε.. θυμάσαι;) Έπρεπε να είσαι εδώ για να ζήσεις την ομορφιά του κόσμου..<br /><br /></span></div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Σ΄αγαπάω πάντα.. και θα συνεχίσω να προσπαθώ και να χαμογελάω και για σένα μαζί.. Έτσι πρέπει.. έτσι θέλω..<br /><br /><iframe src="http://www.youtube.com/embed/k-UKum5XxfE" allowfullscreen="" width="420" frameborder="0" height="315"></iframe><br /></span></div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div><span style="color: rgb(204, 204, 255);"></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-7538390874699189277?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-59006354082215811852010-12-14T09:11:00.004+02:002010-12-14T10:11:08.693+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/TQcle9a-AYI/AAAAAAAAAqQ/2O-jtvaXsMs/s1600/Lonely-Christmas-Tree-1024-817436.jpeg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/TQcle9a-AYI/AAAAAAAAAqQ/2O-jtvaXsMs/s320/Lonely-Christmas-Tree-1024-817436.jpeg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5550446279571407234" /></a><br /><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Χριστούγεννα... Ήρθαν και πάλι.. τρίτη χρονιά χωρίς εσένα... </span></b><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Φέτος στόλισα δέντρο κι όλα μοιάζουν να προχωρούν. Όλα? Δεν μένω μόνη μου φέτος. Έχω κάποιον που αγαπώ και με παρασύρει στη χαρά. Κρίμα που δεν πρόλαβες να τον γνωρίσεις.. Θα τον συμπαθούσες νομίζω. Βρήκα και δουλειά. Αμέ.. Καθηγήτρια Πληροφορικής στο δημοτικό.. Τα παιδάκια με ρωτούν αν είμαι παντρεμένη. Μετά την αρνητική μου απάντηση, πόσο χρονών είμαι και μετά αν έχω αδέρφια.. Όχι τους λέω, δεν έχω.. και πονάω παντού.. "Κανένα?" μου λέει ένα κοριτσάκι της τρίτης δημοτικού χθές.. Κανένα... "Εγώ έχω τρία.. να αυτός είναι αδερφός μου!"</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Χριστούγεννα... Πρόπερσι ήμουν όσο γίνεται στεναχωρημένη.. Πέρυσι απερίγραπτα μελαγχολική.. Φέτος όσο γίνεται αγχωμένη. Ξυπνάω ακόμη από εφιάλτες.. Πνίγομαι μέσα στον καθαρό αέρα.. Μου φταίει η ζωή, μου φταίει ο Θεός που φέτος του έχω πιο πολύ από ποτέ θυμώσει μου φταίνε όλα κ όλα με πονάνε. Χάνω την ισορροπία μου, χάνω την ψυχραιμία μου κ ύστερα το μετανιώνω. Κλαίω.. Πόσα δάκρυα μπορεί να χάνονται από τα μάτια μου και πόσο έχω κουραστεί να μην μπορώ να τα σταματήσω. Άραγε που έχασα το μέτρο? Να φταίει που έφυγες? Να φταίω εγώ η ίδια? Γιατί δεν μπορώ να τα σταματήσω όλα και να ζήσω? Να ζήσω την αγάπη μου, τους ανθρώπους, να ζήσω πραγματικά. Έχω να νιώσω ελεύθερη από τότε που έφυγες. Αυτό το βάρος στο στήθος δεν φεύγει σχεδόν ποτέ παρά μόνο μεταλλάσσεται. Πρώτα μου φταίει η δουλεία, που βρήκα ή που δεν βρήκα, μετά η ατυχία μου, μετά ο ίδιος μου ο εαυτός μετά οι άλλοι και στο τέλος εσύ.. πάντα εσύ. Εσύ που δεν είσαι εδώ για να γυρίσουμε πίσω. Για να τα κλείσουμε όλα. "Θέλω να γυρίσω, μα ο παράδεισος κλειστός"</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Και μέσα σ όλα αυτά βλέπω σήμερα ένα άρθρο. Άνθρωποι μονάχοι.. Άνθρωποι στο συσσίτιο του δήμου. Άνθρωποι ξεχασμένοι από Θεό και από ανθρώπους. Κωλοζωή.. Κωλοκοινωνία. Πόσο θυμώνω με τούτη την αδικία. Πόσο θυμώνω με τον πόνο των ανθρώπων, με τη μοναξιά τους. Πόσο θυμώνω με το Θεό. Πόσο θυμώνω με μένα την ίδια που έχω τόσα ακόμη και όλο τα ξεχνάω.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Χριστούγεννα.. Η γιορτή της αγάπης. Η μεγάλη γιορτή με τα λαμπιόνια, τα στολίδια και τα γιορτινά τραπέζια. Και φέτος στο δικό μας σπίτι θα λείπει η γιορτή. Σε πολλά σπίτια θα λείπουν τα γέλια. Κάποιοι δεν έχουν καν σπίτια. Πόσο μπερδεμένα είναι όλα φέτος. Πόσο έχω ανάγκη να χαρώ και πόσες αφορμές βρίσκω για να μην το κάνω..</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><i>Αν πιστεύετε ακόμη στη δύναμη της προσευχής σας, κάντε μια γι αυτούς τους λιγότερους τυχερούς που πονάνε.. Πείτε μια προσευχή για να είναι φέτος τα Χριστούγεννα λίγο πιο αληθινά, λίγο πιο ανθρώπινα, λίγο πιο ήρεμα.. </i></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><i><br /></i></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><i>Καλές γιορτές...</i></span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-5900635408221581185?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-90395893233466787102010-11-20T18:59:00.003+02:002010-11-20T19:13:14.500+02:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/92fG7Ap4mXc?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/92fG7Ap4mXc?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div><br /><div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Που να σε βρώ-που να σε βρώ</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Όλα εδώ αλλάξανε.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Τι να σου πώ-τι να σου πώ</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Έτσι απλά σωπάσαμε.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Τι να σου πω...</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Γι αυτά που ήρθαν, γι' αυτά που πάνε,</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">για ό,τι χάθηκε στα ματια μου μπροστά</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">γι αυτά που έφυγαν και δεν γυρνάνε,</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">για ό,τι πίστεψα κι ακόμα μου χρωστά,</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">τι να σου πω...</span></b></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b>πού να σε βρώ-που να σε βρώ</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b>σε ποιο κάλπικο όνειρο.</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b>Πού να κρυφτεί τέτοια ζωή</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b>που την κράτησα όμηρο</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b>που να σε βρω...</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b>Γι αυτά που ήρθαν, γι' αυτά που πάνε,</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b>για ό,τι χάθηκε στα ματια μου μπροστά</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b>γι αυτά που έφυγαν και δεν γυρνάνε,</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b>για ό,τι πίστεψα κι ακόμα μου χρωστά,</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b>που να σε βρώ...</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:100%;"><div style="font-size: 12px; "><br /></div></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-9039589323346678710?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-27989550481183380092010-10-05T01:21:00.004+03:002010-10-05T01:55:18.989+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/TKpazhoDvOI/AAAAAAAAAqA/3FTw7zH2PlM/s1600/%CE%B4%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%85%CE%B11.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 297px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/TKpazhoDvOI/AAAAAAAAAqA/3FTw7zH2PlM/s320/%CE%B4%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%85%CE%B11.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5524327734169550050" /></a><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Κύκλοι που κλείνουν η ζωή.. Κύκλοι... Όλα γυρνάνε, προχωρούν και φτάνουν κάποτε στο τέλος τους. Μερικές φορές ο κύκλος είναι τόσο αναπάντεχα μικρός που δεν καταλαβαίνεις καν για πότε μπαίνεις σ΄έναν καινούργιο.</span></b><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Στις μικρές -μεγάλες μου στιγμές σε σκέφτομαι.. σκέφτομαι που λείπεις... που μου λείπεις.. Έτσι κ απόψε.. Σε ένα μικρό κύκλο που αναπάντεχα έκλεισε άρχισα να σε σκέφτομαι, να κοιτάω φωτογραφίες και να θυμάμαι.. να θυμάμαι... Εμείς μαζί, στο σπίτι μας, στη ζεστασιά μας, στη ζωή που μάθαμε, στα 18 χρόνια που μοιραστήκαμε, σε όσα γνώρισα, εκεί που μεγάλωσα, στα χρόνια που μου έμαθαν τον κόσμο. Σ΄ένα κύκλο που έκλεισε ξαφνικά και βίαια και που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πόσο απότομα μπορεί να με πέταξε μακριά απ΄όσα ήξερα. Έτσι σε μια στιγμή, με μια εικόνα,με μια και μόνο ανάμνηση το συνειδητοποίησα.. Που είμαι? Ποια είμαι? Πως, πότε έφτασα ως εδώ? Δεν έχω απάντηση να δώσω καμιά και τρομάζω...</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Ποια είμαι αλήθεια? Ποια έγινα? Είμαι εγώ εκείνο το ίδιο κορίτσι που σε είχε μαζί του? Είμαι εγώ το ίδιο παιδί που ήμουν πριν 2 και κάτι χρόνια? Όχι ορκίζομαι πως δεν είμαι πια... Όπως ορκίζομαι πως δεν ξέρω ποια είμαι .. Στην πραγματικότητα, που αρνούμαι να δεχτώ, αιωρούμαι. Ζω, ελπίζω, σκέφτομαι μα δεν πατάω τα πόδια μου εδώ.. αρνούμαι να δεχτώ την αλήθεια της.. τη δυστυχία της, τη μαυρίλα της. Πως έφτασα ως εδώ? Πως έζησα? Πως άντεξα? Δεν έχω ιδέα.. Το χειρότερο είναι πως η πραγματικότητα μου ξεμακραίνει. Ο κύκλος που αρνούμαι να δεχτώ πως έκλεισε έγινε μια ανάμνηση. Όπως αναμνήσεις θα γίνουν όλα αργά ή γρήγορα.. Όπως ανάμνηση ελπίζω να γίνω κ εγώ κάποτε. Ή ίσως κάτι παραπάνω...</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Φοβάμαι.. φοβάμαι κάθε βράδυ που κλείνω τα μάτια μην χάσω κάτι από αυτά που έχω τώρα. Φοβάμαι πια όχι να χάσω την ελπίδα μα να συνεχίσω να τη διατηρώ. Φοβάμαι ότι η ζωή θέλει να μου τα πάρει όλα και τρέμω στην ιδέα πως κύκλοι θα κλείσουν και εγώ θα αιωρούμαι στο απέραντο μέχρι ν ανοίξουν καινούργιοι ακόμα πιο τρομακτικοί. </span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Πόσο κακό είναι να ζητάς να μένουν σταθερά αυτά που αγαπάς? Πόσο κακό είναι να θέλεις να ελπίζεις στ΄αλήθεια και ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ πως δεν είναι μάταιο? Πόσο κακό είναι να θέλεις να μπορείς να προσεύχεσαι?Πόσο κακό είναι να ζητάς λίγη αληθινή ευτυχία?</span></b></div><div><br /></div><div><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wF2xxlidqCA?fs=1&amp;hl=en_US"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/wF2xxlidqCA?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-2798955048118338009?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-50537796247315336872010-09-10T22:50:00.007+03:002010-09-10T23:39:28.184+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/TIqVzsB2JlI/AAAAAAAAAp4/7AqjFXQbwWQ/s1600/23500-sad_fairy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 228px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/TIqVzsB2JlI/AAAAAAAAAp4/7AqjFXQbwWQ/s320/23500-sad_fairy.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5515385408893363794" /></a><div>Κάθε μέρα απελπίζομαι και λίγο περισσότερο..</div><div><br /></div><div>Κάθε μέρα σηκώνομαι με το κεφάλι ψηλά και κάθε βράδυ κοιμάμαι με δάκρυα στα μάτια..</div><div><br /></div><div>Όταν οι ισορροπίες σου είναι τόσο λεπτές όλα είναι μεγάλα.. ακόμη κ αν ξέρεις πως δεν είσαι μόνος.. Και είναι πολύ να χάνεις κάθε μέρα και λίγο από τον εαυτό σου, λίγο από την πίστη σου, λίγο από τη δύναμη σου, λίγο ή πολύ από την πίστη σε όσα έμαθες ή όσα μπορείς να κάνεις. Και κάθε μέρα γίνεσαι και λίγο πιο μικρός, λίγο πιο άδειος.</div><div><br /></div><div>Όταν έχεις ανάγκη λίγη εμπιστοσύνη είναι πολύ να βρίσκεις παντού πόρτες κλειστές. Είναι πολύ να χάνεις (ή να φοβάσαι μη χάσεις) και λίγο από την πίστη των ανθρώπων που αγαπάς κάθε μέρα.. </div><div><br /></div><div>Απελπίζομαι.. Κάθε φορά λίγο πριν συμβεί κάτι ακόμη, μικρό που θα φαίνεται μεγάλο ή πιο μεγάλο λέω πως δεν θ αντέξω άλλο. Και κάθε φορά αντέχω.. Ως πότε όμως? Και γιατί πρέπει εγώ πάντα να αντέχω?</div><div><br /></div><div>Ήταν ωραία όταν ήμουν "της μελαγχολίας παιδί'.. Είναι όμορφη και γλυκιά η μελαγχολία.. μα τώρα έχω γίνει "της απελπισίας νεράιδα" και πονάει αυτό κ εμένα και δυστυχώς και τους γύρω μου..</div><div><br /></div><div><div><b>Της μελαγχολίας παιδί</b></div><div><b>Της απελπισίας νεράιδα</b></div><div><b>Που ποτέ δεν μεγάλωσε και δεν είχε κέφια.</b></div></div><div><br /></div><div><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/z_-M8gmnxI4?fs=1&amp;hl=en_US"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/z_-M8gmnxI4?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-5053779624731533687?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-79306143614502233292010-06-04T13:28:00.008+03:002010-06-04T13:40:29.607+03:00<b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;"><div><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rfRGq27EhV8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/rfRGq27EhV8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;"><br /></span></b></div></span></b><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;"><b>Ο Θάνατος του Παλικαριού<br /></b><br /></span></div><div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">Στίχοι: Δημήτρης Αποστολάκης</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">Μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">Πρώτη εκτέλεση: Χαΐνηδες</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;"><br /></span></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">Ήτανε χινόπωρο π' αντάμωσα</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">ώριο παλικάρι και το λάβωσα</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">σε πολέμου μπόρα και κακή μαλιά</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">κι είχ' η γης στρωσίδι κάμει με κορμιά</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">κι ήβγαιν' απ' τ' αχείλι το βερτζί μιλιά</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">που μου μαχαιρώνει χρόνια την καρδιά</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">Θε μου σαν ποθάνω κάμε με δεντρό</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">και παρέκει βρύση με κρυγιό νερό</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">νά 'ρχουνται οι έμορφες να λούζουνται</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">και στον ασκιανό μου να δροσίζουνται.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">Να περάσει μιαν αυγή κι η αγαπώ</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">ξωτικό να κόψει και γλυκύ καρπό</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">κι ο καρπός να βγάλει όνειρου καημούς</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">να γεμίσει ο κόσμος αναστεναγμούς.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">Και στη βρύση μαγικό νερό να βρει</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">του καημού να σβήσει το θαμπό κερί</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">να τη δω να φεύγει να μακραίνεται</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">δίχως αναμνήσεις να πικραίνεται</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">Μά 'τανε θολούρα και απόβραδο</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">κι ο Θεός δεν είδε στο ματόκλαδο</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">πού 'χε κρουσταλλιάσει ένα δάκρυ του</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">λύπηση γεμάτο απ' την αγάπη του</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">Μα τον εσυμπόνεσ' ένα νέφαλο</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">κόκκινο και τού 'ριξε προσκέφαλο</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">μια βροχή που ξέπλυνε τη λύπηση</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">κι έμεινε η ρίμα και η θύμηση</span></b></div></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFFFCC;">....4 Ιουνίου 2008...Ώρα 13.15.....Θυμάμαι...</span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-7930614361450223329?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-80579883216112102742010-05-12T20:52:00.005+03:002010-05-12T21:55:57.992+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S-r3eMq6YZI/AAAAAAAAApk/_2Q5A-vbNrk/s1600/222222634_144ec865be.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 308px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S-r3eMq6YZI/AAAAAAAAApk/_2Q5A-vbNrk/s320/222222634_144ec865be.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470456795564237202" /></a><br /><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: normal; "><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><div style="display: inline !important; "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: normal; "><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><div style="display: inline !important; "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); font-weight: normal; "><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Μόλις σήμερα σκεφτόμουν πως πάει καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα τις σκέψεις μου. Κι όχι πως δεν είχα πράγματα να πω, αλλά δεν μπορούσα να τα εκφράσω. Κι όλο έγραφα κ έσβηνα, έγραφα κι έσβηνα... Όλα αυτά μέχρι τώρα.</span></b></span></div></span></b></span></div></span></b></span></div></span></b><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Αν και τα μηνύματα τις τελευταίες μέρες ήταν απανωτά (με υπονοούμενα, τραγούδια, διλήμματα, σκέψεις κ.α.) η χαριστική βολή δόθηκε πριν λίγο μ ένα μήνυμα. Ένα μήνυμα νοσταλγικό για τις όμορφες μέρες που περνάγαμε με κάποια που αγαπώ πολύ. Κ σε μια στιγμή γέμισαν δάκρυα τα μάτια μου γιατί όσο και αν είναι αυτό ότι περισσότερο μισώ, κάποιοι από τους πιο τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου που τόσο αγαπώ είναι μακριά. Άλλοι όσο μακριά γίνεται, κ άλλοι απλά μακριά μου. Κ μερικές φορές γίνεται όλο αυτό αβάσταχτο.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Όταν πήγαινα στο Πανεπιστήμιο και γνώριζα ανθρώπους από τα 4 σημεία της Ελλάδος έπρεπε να ξέρω πως η κοινή μας πορεία στο ίδιο μέρος κάποτε θα σταματούσε. Κάποια στιγμή οι δρόμοι μας θα χώριζαν και δεν θα έπρεπε τότε να το έπαιρνα τόσο κατάκαρδα. Κι όμως το πήρα. Ίσως γιατί πριν χωριστώ από τους αγαπημένους μου φίλους η ζωή μου στέρησε με το χειρότερο τρόπο αυτόν που αγαπούσα τόσο πολύ, το άλλο μισό της παντοτινής μου ομάδας κ έμεινα μόνη απέναντι στη ζωή. Ή μόνη ένιωθα, γιατί ποτέ δεν ήμουν. Στην ομάδα μου πια ήταν φίλοι αγαπημένοι άνθρωποι που λάτρεψα και πάντα θα λατρεύω. Μα η ομάδα από τα 4 σημεία της Ελλάδας αναπόφευκτα πήρε το δρόμο της.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Πρώτα έφυγε η κουκλίτσα μου όπως συνηθίζω να την αποκαλώ, η αδελφούλα μου. Παραπονέθηκε για πλάκα πως δεν έριξα ένα δάκρυ. Μα ο αποχαιρετισμός με πόνεσε βαθιά κ ας προσπαθούσα να μην της το δείξω και χαλάσω το ξεκίνημα στην καινούργια ζωή που τόσο λαχταρούσε. Κι ύστερα έπεσε το βάρος στ' άλλα μου τα κοριτσάκια. Κ η μικρή μου κοιμήθηκε αμέτρητα βράδια μαζί μου για να μη φοβάμαι. Και μ΄έκανε να γελάω κ να μη λυπάμαι. Κ μου έκανε όλα τα χατίρια κ μαζί με το τέταρτο μας κοριτσάκι κ την παλιά μου συμμαθήτρια και κολλητή πέρναγα όσο καλά γινόταν στην πιο δύσκολη εποχή. Κ μετά ήρθε η ώρα να φύγω εγώ. </span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Η απόφαση του καινούργιου αποχωρισμού ήταν από τις πιο δύσκολες που πήρα ποτέ. " Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία, κ έρχεται η στιγμή για να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ αφήσεις" τραγουδούσα ξανά και ξανά κι ένας ακόμη φίλος με πείραζε. Η απόφαση πάρθηκε. Είχα οικογένεια εδώ που χρειαζόμουν και με χρειαζόταν. Κ έφυγα. Επτά και πλέον μήνες πέρασαν από τότε και δεν πέρασε ούτε μια μέρα που να μη νοστάλγησα έστω και για λίγο τα παλιά λημέρια, τις παλιές παρέες, τις παλιές συνήθειες τις πιο χαζές λεπτομέρειες πέντε χρόνων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο με σημάδεψαν.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Στη νοσταλγία πέρα από όλα τ' άλλα μ΄έσπρωξε και η εγκατάσταση μου στο Ηράκλειο που αποδείχτηκε δύσκολη. Η εύρεση εργασίας που τόσο λαχταρούσα αποδείχτηκε εξοντωτική. Κάποιοι φίλοι από το σχολείο που βρήκα εδώ και η οικογένεια μου στο σύνολο της έκαναν και κάνουν τα πάντα για να διευκολύνουν τη ζωή μου. Κι ύστερα βρήκα ξανά εκείνον. Αυτόν που περάσαμε τόσα μαζί και χώρια και που τώρα ήρθε η ζωή να ενώσει τους δρόμους μας. Κι όλα έγιναν λίγο πιο εύκολα και η αγάπη άρχισε να απαλύνει τις πληγές. Και επέστρεψαν τα ξεχασμένα χαμόγελα για να φωτίσουν το πρόσωπο. Όμως κι αυτό κράτησε λίγο, οι συνθήκες μας θέλουν χωριστά και οι συγκυρίες μεγαλώνουν τα διαστήματα της απόστασης. Κ εκεί που μου μου έλειπαν τόσοι προστέθηκε ένας ακόμη για να λαχταρώ κάθε μέρα.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Κι έτσι βρέθηκα με μιας μόνη στο όμορφο ομολογουμένως σπίτι μου, κάθε ώρα της ημέρας να νοσταλγώ. Τις βόλτες στην πλατεία Αλεξάνδρας, το τσάι και τα νυσταγμένα μάτια στις 8 το πρωί, το χαμόγελο του αδερφού μου κ τους καυγάδες μας, τις κρεπάλες με φαγητό στις 3 η ώρα το πρωί με τα κορίτσια, την αγκαλιά του ανθρώπου που με κάνει σχεδόν πάντα να χαμογελάω. Βρέθηκα κάθε στιγμή να λαχταρώ τους ανθρώπους που αγαπώ στη ζωή μου και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλα πρέπει να είναι τόσο άδικα. </span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Ευτυχώς με τους περισσότερους περισσότερο ή λιγότερο συχνά μπορώ να βρεθώ και να νιώσω πάλι τη ζεστασιά τους ενώ τα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά.Μόνο ένας έφυγε για πάντα και η δικιά του απουσία είναι που κάνει και όλες τις υπόλοιπες τόσο δύσκολες. Γιατί πως να ζήσω μια ζωή μόνη μου, χωρίς αυτόν που μοιραστήκαμε τόσα όνειρα και τόσες ελπίδες? Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είναι που μου έδωσαν το κουράγιο και τη δύναμη που χρειαζόμουν για ν αντέξω, για να μη νιώθω τόσο απέραντα μόνη για να μην πονάω που όπως συνειδητοποίησα πριν λίγες μέρες δεν μπορώ καν να προφέρω το όνομα του.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Το τραγουδάκι το έχω ξαναμοιραστεί μαζί σας εδώ. Τότε χαιρόμουν που δεν το αφιέρωνα σε κανένα. Τώρα δεν ξέρω πραγματικά σε ποιον να σιγοτραγουδήσω αυτούς τους στίχους. Μάλλον σε όλους. </span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Αδερφούλη μου σ αγαπάω και μου λείπεις πάντα.. Ελπίζω να μ΄αγαπάς κ εσύ ακόμη, όπως όταν ήσουν εδώ...</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Κοριτσάκια μου σας αγαπάω πολύ και μου λείπετε όμως θα βρεθούμε σύντομα και θα περάσουμε πολύ πολύ όμορφα..</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Κ εσύ χαρά μου, ξέρεις πως σ΄ αγάπαω και μου λείπεις πολύ όμως σύντομα οι μέρες και οι ώρες θα είναι δικές μας....</span></b></div><div><br /></div><div><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/X48t5RumXUk&amp;hl=en_GB&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/X48t5RumXUk&amp;hl=en_GB&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-8057988321611210274?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-49091385833384025082010-02-27T10:51:00.007+02:002010-02-27T11:30:50.250+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S4jg-cJ0dgI/AAAAAAAAApc/IfEOsaVsKNA/s1600-h/Love_is_like_a_butterfly.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S4jg-cJ0dgI/AAAAAAAAApc/IfEOsaVsKNA/s320/Love_is_like_a_butterfly.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5442847512991135234" /></a><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Το τρένο σφύριξε βραχνά</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">κι οι κόρνες τρίξαν θυμωμένες,</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">μες στο βαγόνι μοναχός,</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">ο Φώτης έσβησε το φως</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">κι ανοίγει πόρτες κλειδωμένες.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Σφιχτά στα χέρια του κρατά</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">την παιδική του την απόχη,</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">μια πεταλούδα κυνηγά</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">πίσω απ'τα μάτια τα κλειστά</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">κι έξω αρχινά το πρωτοβρόχι.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Κι εκεί στου κόσμου τη στροφή,</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">που λεν αγγίζουν οι πατρίδες,</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">σπάει το τζάμι το θολό</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">κι έξω βουτάει στο κενό</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">εκεί που σπάνε οι καταιγίδες !</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Τον βρήκαν κάποιοι το πρωί</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">με τη ζωή να παζαρεύει,</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">το στόμα ανοίγει μια στιγμή,</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">"είναι" (τους λέει) "η ζωή</span></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">μια πεταλούδα που ξεφεύγει"....</span></span></b></div><div><br /></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Μια πεταλούδα που ξεφεύγει η ζωή.. Πόση αλήθεια κρύβεται σ' ένα στίχο.. Μια πεταλούδα που όλο κυνηγάς και μερικές φορές ποτέ δεν πιάνεις. Κι όμως πρέπει, πρέπει πάντα να προσπαθείς γιατί αλλιώς έφυγε, πέταξε μακριά και χάθηκε κι ούτε καν πρόλαβες να λυπηθείς. Δεν θα προλάβεις καν να θρηνήσεις το χαμό της. Μια πεταλούδα που ξεφεύγει.. Πόσο μικρός αισθάνεσαι όταν το συνειδητοποιείς αυτό.. </span></b></div><div><br /></div><div><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/2_FR-3t8jj8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/2_FR-3t8jj8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div><div><br /></div><div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Στίχοι: Δημήτρης Μητσοτάκης</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Μουσική: Δημήτρης Μητσοτάκης</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Πρώτη εκτέλεση: Ενδελέχεια</span></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Photo:</span> <a href="http://xxarwenxundomielxx.deviantart.com/art/Love-is-like-a-butterfly-9817005">Love is like a butterfly by ~xxArwenxUndomielxx</a> <span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">in Deviantart.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-4909138583338402508?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-24127743872747307072010-02-01T16:24:00.003+02:002010-02-01T16:34:41.715+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S2bmUoDSpBI/AAAAAAAAAo4/fZubWuExqI4/s1600-h/194125-untitled+%C3%B3%C3%B4%C3%A1%C3%B1.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S2bmUoDSpBI/AAAAAAAAAo4/fZubWuExqI4/s320/194125-untitled+%C3%B3%C3%B4%C3%A1%C3%B1.bmp" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433283242492077074" /></a><br /><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Δεν ξέρω αλήθεια αν είσαι εκεί έξω. Αν το φως σου καθρεπτίζεται στα αστέρια τα βράδια. Αν με βλέπεις ακόμη, αν μου μιλάς. Σε βλέπω στα όνειρα μου και φοβάμαι μη σε χάσω. Ξυπνάω και αναρωτιέμαι τι έγινε για πολλοστή φορά. Τις νύχτες σηκώνω ακόμη το κεφάλι και σε αναζητώ όμως πονάει να σκέφτομαι πως είσαι αλλού. Που αλλού? Με ποιον θα μοιράζομαι όλα αυτά που μοιραζόμουν μαζί σου αν εσύ είσαι αλλού? Κι εγώ εδώ να μιλάω με τα αστέρια. </span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Αν είσαι αστέρι θα είσαι το πιο λαμπερό του δικού μου ουρανού και αν με βλέπεις θα μου μιλάς και θα με καταλαβαίνεις όπως πάντα.. Αστεράκι μου.. μικρό μου αστεράκι...</span></b></div><div><br /></div><div><br /></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Υπάρχει ψηλά ένα αστέρι το πιο λαμπερό τ'ουρανού</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Μαζί του μιλάω και παίζω αν θέλω τα βράδια</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Αν νιώθω μονάχος το ξέρει κι ανοίγει τις πόρτες του νου</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Γλυκά με χαϊδεύει με φως και μου δείχνει σημάδια</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Καληνύχτα αστέρι να μου γνέφεις πού πας</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">να' σαι πάντα ψηλά φωτεινό</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">κι από κει να με βλέπεις</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Καληνύχτα αστέρι να μου γνέφεις πού πας</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">να' σαι πάντα ψηλά φωτεινό</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">κι από κει να με βλέπεις</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη κι ο χρόνος που τραβάει το χαλί</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Αυτό που επάνω του χρόνια σκυφτός περπατάω</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Μα εσύ αστεράκι μου ξέρεις το πώς έχω φτάσει ως εκεί</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">μια νύχτα του Οκτώβρη το φως μου χαρίζεις και σπάω</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Καληνύχτα αστέρι...</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><div><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8eiO-p4ofdE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/8eiO-p4ofdE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div></span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-2412774387274730707?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-12219282506195924102010-02-01T15:13:00.005+02:002010-02-01T16:39:00.522+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S2bfZsQsCMI/AAAAAAAAAow/X1ca_zZRCj8/s1600-h/The-Soundtrack.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S2bfZsQsCMI/AAAAAAAAAow/X1ca_zZRCj8/s320/The-Soundtrack.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433275632939960514" /></a><br /><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Τη ζωή μου πάντα τη φανταζόμουν λίγο πολύ σαν ταινία. Σαν μια ταινία κακοσκηνοθετημένη πολλές φορές, τραβηγμένη από τα μαλλιά κάποιες άλλες, που δεν ήξερα αν ήταν δράμα ή κωμωδία ή και τα δύο μαζί όπως συνήθως συμβαίνει. Όπως και να ήταν όμως κάθε στιγμή, μικρή ή μεγάλη της μικρής αυτής ταινίας είχε και το δικό της soundtrack.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Χωρίς τραγούδια και μουσικές να πλαισιώνουν τις στιγμές μου δεν μπόρεσα ποτέ να πορευτώ. Όχι πως ξέρω πολλά για τη μουσική (ούτε καν πολλά δεν ξέρω) μα τα τραγούδια έντυσαν πολλές φορές τα συναισθήματα, τις μέρες και τις νύχτες μου. Ειδικά τις νύχτες μου. Ίσως είναι πιο εύκολο να μιλάνε οι άλλοι για σένα. Ίσως είναι ακόμη πιο εύκολο να καταλαβαίνεις και εσύ ο ίδιος τι νιώθεις μα και οι άλλοι που έτσι ή αλλιώς μπαίνουν ή βγαίνουν από την ταινία σου.Γιατί η μεγαλύτερη δυστυχία είναι να μην μπορείς να εκφραστείς. Να νιώθεις τις λέξεις να πιέζουν το κεφάλι σου, έναν κόμπο να κόβει τον αέρα σου και οι λέξεις αυτές οι καταραμένες λέξεις να μη βγαίνουν. Να μένουν εκεί και να σε πνίγουν. </span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Θυμάμαι για παράδειγμά όταν έχασα τον αδερφό μου. Από κάποια συνωμοσία της μοίρας μου έκλεψαν τις ίδιες μέρες το κινητό και τον υπολογιστή μου (2 διαφορετικές κλοπές). Εκτός από το σοκ της κλοπής μέσα στη δυστυχία μου, δύο πράγματα σκεφτόμουν. Μια φωτογραφία μας που χάθηκε για πάντα και τη μουσική μου που μου κλέψανε. Πέρασα ένα μήνα περίπου χωρίς ούτε ένα τραγούδι. Λειψός άνθρωπος ούτως ή άλλως και μόνος. Απέραντα μόνος. Το χειρότερο που έκανα ήταν να ψιθυρίζω στίχους μόνη μου στην προσπάθεια να βγάλω πράγματα από μέσα μου. Αποδείχτηκε εξοντωτικό. Ο θείος μου άκουσε τα παράπονα μου κάποια στιγμή και ο ξάδερφος μου είχε την καλοσύνη να μου στείλει 2 DVD της μουσικής που άκουγα. Το πρώτο τραγούδι που έπαιξε μετά από καιρό, ήταν το "Για που το βάλες καρδιά μου" και μετά " Πόσο μου λείπεις" νομίζω. Κι ύστερα βρήκα κι άλλα, κι άλλα κι άλλα που κατά καιρούς έχω μοιραστεί κι εδώ.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Τις τελευταίες μέρες ίσως επειδή τα συναισθήματα μου ήταν μπερδεμένα, ίσως γιατί απλά δεν έτυχε, η ζωή μου ξέμεινε από soundtrack. Ότι και να άκουγα απλά δεν έκανε. Τα τραγούδια ήταν λίγα και για μια ακόμη φορά δεν μπορούσα να εκφραστώ. Πέρασα μέρες και νύχτες, χωρίς καμία υπερβολή, ακούγοντας εκατοντάδες τραγούδια για να βρω το σωστό. Όλα αυτά μέχρι χθες βράδυ που επιτέλους έφτασα στη μουσική γη της επαγγελίας. Στην αρχή ήταν ένα τραγούδι που μου έστειλες εσύ (ποιος εσύ θα μου πεις, εσύ που παραπονιέσαι πως ποτέ δεν λέω τίποτα για σένα εδώ μέσα). Ένα τραγούδι που μ΄ έκανε να σε σκέφτομαι και να σε αναζητάω αλλά να μην μπορώ να ταυτιστώ λόγω συνθηκών. Ελπίζω να με καταλαβαίνεις αν κ ίσως είμαι κ λίγο υπερβολική όπως πάντα. Ύστερα ένα τραγούδι που βρήκα και ήθελα τόσο να σου στείλω μα κρατήθηκα, γιατί όσο και να μην καταλαβαίνω τι είναι αυτό που βλέπεις σε μένα είναι άδικο κάθε φορά να στο χαλάω (ακόμη κρατιέμαι αλλά δεν ξέρω αν θα αντέξω να ξέρεις!). Βρήκα κι άλλο τραγούδι. Αυτή τη φορά για εκείνον που έφυγε και που μάταια αναζητώ ψηλά ή εδώ κάτω. Ένα τραγούδι που δεν ξέρω αν ενισχύει αυτή τη μάταιη αναζήτηση ή αν τελικά με καθησυχάζει.Κι ύστερα επιτέλους τα τραγούδια μου. Αυτά τα τραγούδια που θα ντύσουν τις μέρες μιας απογοήτευσης, ενός αντίο, μιας δύσκολα όμορφης στιγμής, ενός διλήμματος. Αυτά τα τραγούδια που με το που ακούσα τις πρώτες νότες ήξερα πως θα είναι κομμάτι από το soundtrack της ζωής μου.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Ένα από αυτά τα τραγούδια είναι και το παρακάτω...</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1w77SXhNfLE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/1w77SXhNfLE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-1221928250619592410?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-74784382282770339022010-02-01T03:30:00.003+02:002010-02-01T03:47:41.158+02:00<div style="text-align: justify;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί μου αρέσει να τα κοιτάζω..Ίσως μου θυμίζουν το χειμώνα μου ή ίσως κάτι πέρα από εδώ.. Τα χειμώνια όπως τα λέμε στην Κρήτη είναι αποδημητικά πουλιά που δεν τους αρέσει η ζέστη...πετούν σε σμήνη κατά εκατοντάδες και ξαποσταίνουν συχνά στα σύρματα του ηλεκτρικού...</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div><img src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S2YxhIhEAgI/AAAAAAAAAoo/5Z2sALlUWYc/s320/_IMG_1809.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 219px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433084445760684546" /></div><br /><br />Photo by perivleptos in <a href="http://www.dpgr.gr/forum/index.php?action=profile;u=15196;sa=showPosts">dpgr.gr</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-7478438228277033902?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-14313107404642758092010-01-12T00:05:00.005+02:002010-01-12T01:34:15.986+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S0u0NPh6OhI/AAAAAAAAAoY/iEzv2XcHZpI/s1600-h/apopse.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 280px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/S0u0NPh6OhI/AAAAAAAAAoY/iEzv2XcHZpI/s320/apopse.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425628315697953298" /></a><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">Χρόνια πολλά<br />Γιορτές και χαρές περιμένουν ψηλά<br />στα γενέθλια σύννεφα βγαίνουν<br />βροχές και θα πέσουν<br />φωτιά και θα στάξει το φως.</span></span></b></span><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /><br /></span></span></b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">Να φέξει ο καιρός<br />κεράκια χιλιάδες να ανάψουν<br />Φυσώ και τα σβήνω<br />τα χρόνια<br />περνούν ευτυχώς.<br /></span></span></b></span><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br />Ο χρόνος τρελός<br />κι ο τόπος γλιστράει απ τα πόδια<br />Γυμνός απομένεις<br />χαζός<br />να κοιτάς, να σωπαίνεις.<br /><br /></span></span></b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">Κι αν σίγουρος ήμουν πως θα βρω το δρόμο<br />στο χάρτη του κόσμου σημείωσα μόνο<br />πως χάθηκα.</span></span></b></span><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /><br /></span></span></b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">Χαμένος καιρός<br />τα χρόνια που λείπεις</span></span></b></span><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br />τραγούδια της λύπης σαχλά<br />μουρμουρίζουν τριγύρω.</span></span></b></span><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /><br />Στα ραδιόφωνα κλαίνε<br />και λέξη δε λένε<br />να μοιάζει για λίγο αλήθεια.<br /><br />Πατώ το κουμπί<br />γιορτή στην τηλεόραση πάλι<br />σικέ εκπομπή να μας φτιάξει κεφάλι<br />Χορεύουν, γελούν και μισιούνται στον τρύπιο φακό<br />το κακό ταξιδεύει ως εδώ.<br /></span></span></b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br />Απόψε που όλα μικραίνουν κι οι ώρες πεθαίνουν<br />κοιτάζω το χρόνο να λιώνει.</span></span></b></span><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /><br />Να ρθεις να με βρεις<br />γιατί όλα σε θέλουν, σε θέλει κι η νύχτα<br />σα μέρα που λάμπει<br />και σπέρνει τον κόσμο ξανά.<br /><br /></span></span></b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">Να ρθεις να με βρεις<br />γιατί δεν αντέχω ακόμα μιαν ώρα<br /><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">Χαρά δε ζητώ κι ούτε λύπη αντέχω<br />εσένα αν δεν έχω</span></span></span></b></span><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /><br />Το εδώ πουθενά<br />Το τώρα ποτέ αν δεν έρθεις<br />κι η θάλασσα πλάνη<br />τα γέλια μας λάθος<br />κι οι φίλοι δεν ήταν<br />κι οι δρόμοι στο τίποτα<br />απόψε αν δεν έρθεις εδώ.</span></span></b></span><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><br /><br /></span></span></b></span><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family:arial;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">Μα εσύ δεν θα έρθεις.. ούτε απόψε ούτε κανένα άλλο βράδυ.. Και θα ναι χαμένα τα χρόνια που λείπεις.. Χαμένα τα χρόνια.. Χαμένη ζωή και περνάει ευτυχώς ή δυστυχώς δεν ξέρω πια..</span></span></b></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:12px;"><b><br /></b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:12px;"><b><span class="Apple-style-span" style=" font-weight: normal; font-family:Georgia, serif;font-size:16px;"><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:12px;"><b><span class="Apple-style-span" style=" font-weight: normal; white-space: pre; font-size:10px;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ejSBQnZhLus&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ejSBQnZhLus&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:12px;"><b><br /></b></span></span></div></span></b></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-1431310740464275809?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-14207420052756920052009-12-13T23:52:00.006+02:002009-12-19T15:36:03.171+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SypPZOvTrcI/AAAAAAAAAoM/NReO1Dzvv1o/s1600-h/%CE%A6%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81.+0140.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SypPZOvTrcI/AAAAAAAAAoM/NReO1Dzvv1o/s320/%CE%A6%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81.+0140.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416228796738284994" /></a><br /><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;">Περπατούσα μόνη στη χριστουγεννιάτικα στολισμένη πλατεία της Αθήνας. Η βροχή είχε ξεπλύνει τους δρόμους, και τα λαμπιόνια καθρεπτίζονταν στα νερά. Η Κατερίνα με προειδοποίησε πως το δέντρο φέτος δεν είναι και πολύ ωραίο. Εμένα μου άρεσε. </span></b><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;">Χαμογέλασα και έβγαλα φωτογραφίες. Άθλιες. Πότε θα πάρω επιτέλους φωτογραφική μηχανή? Πλησίασα. Ναι εμένα μ' αρέσει. Πήρα τηλέφωνο για να μοιραστώ αυτό που ένιωθα." Είναι όμορφα εδώ, πολύ. Αν και λίγο μελαγχολικά" Στην ερώτηση γιατί μελαγχολικά, λες και δεν ήταν αυτονόητο γιατί θα μελαγχολούσα κάνοντας βόλτα μόνη μου στο στολισμένο σκηνικό, απάντησα πως είμαι μόνη μου και και.. Και πάμε παρακάτω. Μερικά λεπτά αργότερα η θέα του δέντρου μ' έκανε να σχολιάσω για δεύτερη φορά πόσο όμορφο είναι. " Κατά τ' άλλα μελαγχολικό... αφού μου λες είναι όμορφο". Δηλαδή το μελαγχολικό δεν είναι όμορφο? Κ εγώ πως νόμιζα το ακριβώς αντίθετο?</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;">Δεν μπορώ να συλλάβω κάποιο τύπο ομορφιάς, στον οποίο δεν υπάρχει μελαγχολία έλεγε ο Γάλλος ποιητής Charles Baudelaire. Βασικά ούτε κι εγώ. Υπάρχει μια απροσδιόριστη ομορφιά στη μελαγχολία. Μια δύσκολη ομορφιά που όμως όταν την καταλάβεις σε αγγίζει μ' ένα τρόπο αλλιώτικο, ένα τρόπο μαγικό και σε κάνει δικό της για πάντα. Όπως έκανε σ' εμένα. Που δεν μπορώ ν' αντισταθώ στα μελαγχολικά μάτια, στις βροχερές μέρες, στις άδειες στολισμένες πλατείες, στη μοναξιά μου, σε τόσα κι άλλα τόσα που με μελαγχολούν κι όμως ανεξήγητα με ελκύουν όπως η φωτιά τις πεταλούδες.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;">Φέτος τα Χριστούγεννα δεν φέρνουν δάκρυα στα μάτια μου. Μόνο μια θλίψη. Κοιτάω τα στολισμένα δέντρα πίσω από τα τζάμια, τη φωτιά στα ξένα τζάκια, τα λαμπιόνια στις αυλές και τα μπαλκόνια, τα χαμόγελα του κόσμου δίπλα μου ή λίγο πιο μακριά. Κοιτάζω παγωμένη τη ζωή των άλλων και νιώθω σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Ανάβω το πρώτο σπίρτο.. Χρόνια πριν όλοι μαζεμένοι στην κουζίνα, τρώμε και παίζουμε χαρτιά. Φωνές και γέλια, ευτυχία. Ανάβω δεύτερο σπίρτο... Εμείς στο χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τσακωμοί. "Όχι εκεί αυτό το στολίδι. Ξεμπέρδεψε τα φωτάκια." Τρίτο σπίρτο. "Αυτά θα φορέσεις? Δεν σου πάει..-Δεν πειράζει.- Πάμε έξω? -Σιγά μην πάω μαζί σου." Σε λίγο τελειώνει όλο το κουτί. Αναμνήσεις σκόρπιες. Ζεστασιά. Όταν τελειώνουν τα σπίρτα χαμογελάω σαν κλέφτης πίσω από το ξένο τζάμι. Ζηλεύω. Είναι όμορφα όμως, τουλάχιστον είναι όμορφα. Και μελαγχολικά. Ναι μελαγχολικά, γιατί στο δικό μου σπίτι έχουν από καιρό τελειώσει οι γιορτές και το κρύο δεν ξεγελιέται ούτε καν με τα σπίρτα μου. Τα φωτάκια αναβοσβήνουν και η ησυχία ακούγεται. Για να την ξεγελάσω ακούω το Lonely this Christmas, το White Christmas και το Little Drummer boy, και η μελαγχολία μου μεγαλώνει και θυμάμαι..</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;">Φέτος τα Χριστούγεννα είναι κάπως καλύτερα. Είμαι στην Αθήνα με φίλους που αγαπώ και περνάω όμορφα. Πίσω με περιμένουν άλλοι αγαπημένοι και το νεογέννητο μωρό της οικογένειας και βαφτιστήρι μου. Η ίδια η ευλογία του Θεού δηλαδή.. Όμως εγώ θα συνεχίσω σαν κλέφτης να κοιτάω στις γιορτινές ζωές των άλλων και να κάνω βόλτες κάτω από τα στολισμένα δέντρα γιατί κάποιος πάλι θα λείπει και στο σπίτι μου τα φώτα θα είναι και πάλι σβηστά.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;">Καλές γιορτές...</span></b></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:'Lucida Grande', 'Lucida Sans Unicode', sans-serif;font-size:100%;"><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 19px;font-size:13px;"><b><i><span class="Apple-style-span" style="font-family:Georgia, serif;font-size:130%;"><span class="Apple-style-span" style=" font-style: normal; font-weight: normal; line-height: normal;font-size:16px;"><br /></span></span></i></b></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre; font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:10px;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/7rx2g2Crjm8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/7rx2g2Crjm8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-1420742005275692005?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-26240487005366420672009-12-04T15:11:00.005+02:002009-12-04T15:15:09.846+02:00<b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Like I said, disappearances happen. Pains... go phantom. Blood... stops running. And people... people fade away. There's more I have to say. So much more. But... I've disappeared...</span></span></b><div><div><br /><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre-wrap; font-family:monospace;font-size:13px;"><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre; font-family:Arial, Helvetica, sans-serif;font-size:10px;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/bEsr-wwtU_o&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/bEsr-wwtU_o&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-2624048700536642067?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-26954526710108842602009-10-26T15:37:00.008+02:002009-10-26T16:31:18.122+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SuWyRXnS9vI/AAAAAAAAAnw/Up47AvdGmlA/s1600-h/115746-(227).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 201px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SuWyRXnS9vI/AAAAAAAAAnw/Up47AvdGmlA/s320/115746-(227).jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396915739939763954" /></a><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><div><span class="Apple-style-span" style="color:#000000;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><br /></span></span></div><div>Stereo nova - O εξώστης </div><div><br /></div>Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια του φίλου μου<br />ν' ακολουθούν σαν πουλιά τις γραμμές του τρένου<br />να κοιτάνε στον ορίζοντα ένα τοπίο άβατο<br />να σκέφτονται αν η αγάπη είναι πιο κρύα απ' το θάνατο<br />Από ένα εξώστη μου έδειχνε μια άλλη ζωή<br /><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">τώρα αυτός είναι στο διάστημα κι εγώ ακόμα στη Γη</span></span><br />περπατώντας σ' ένα επίπεδο προάστιο<br />σημαδεύω τους ανθρώπους μ' ένα κομμένο λάστιχο<br /><br />Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου<br />φτιάχνω τον κόσμο μ' ένα κομμάτι τής ψυχής σου<br />κι απ' τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία<br />κάθε καλοκαίρι το "θάνατο στη Βενετία"<br /><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;"><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε<br />κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε</span></span><br /><br />Χιλιάδες εικόνες έρχονται σαν κύματα<br />αλλεπάλληλα μου στέλνεις μηνύματα<br />συνθήματα στους τοίχους, στο κέντρο της πόλης<br />όπου κοιτάξω, η ζωή μου όλη<br />μια μεγάλη απόδραση με τον Ήτα-Βήτα<br />για μεγάλους κλέφτες σαν τον Κ. Βήτα<br />στέκομαι εδώ χωρίς να ξέρω τι θέλω<br />κι είναι τόσο ωραία όλα αυτά που πιστεύω<br /><br />Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου<br />φτιάχνω τον κόσμο μ' ένα κομμάτι τής ψυχής σου<br />κι απ' τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία<br />κάθε καλοκαίρι το "θάνατο στη Βενετία"<br />κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε<br />κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε<br /><br />Ταξίδεψέ με όπου εσύ πιστεύεις<br />είμαι τυφλός και μόνο εσύ το ξέρεις<br /><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;"><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">τα πιο όμορφα πράγματα χάνονται γρήγορα<br />άνθρωποι, σύννεφα, το μελάνι στα ποιήματα<br />Πόσο παράξενα χτυπάει τώρα η καρδιά μου<br />υπάρχει άδικο έξω απ' τα όνειρά μου</span></span><br />θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο<br />θυμάμαι στα μάτια σου να σχηματίζεται το άπειρο<br /><br />Κι εγώ που πάντα ήθελα να ζήσω μαζί σου<br />φτιάχνω τον κόσμο μ' ένα κομμάτι τής ψυχής σου<br />κι απ' τον εξώστη εκείνο βλέπω την ίδια ταινία<br />κάθε καλοκαίρι το "θάνατο στη Βενετία"<br />κι αναρωτιέμαι πάλι οι προσευχές μου πού πάνε<br />κι αν έχουν γίνει πουλιά προς τα πού πετάνε</span></b><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/j839niWq5tQ&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/j839niWq5tQ&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><i>Νόμιζες πως σε ξέχασα? Όχι.. είμαι εδώ, πάντα είμαι εδώ να σε σκέφτομαι και να σ' αγαπάω...</i></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-2695452671010884260?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-65569589099431665442009-10-20T09:17:00.008+03:002009-10-20T17:19:58.095+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/St3FDaulA_I/AAAAAAAAAng/iJdHjF8XHco/s1600-h/Salobrena_Almond_Blossom.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/St3FDaulA_I/AAAAAAAAAng/iJdHjF8XHco/s320/Salobrena_Almond_Blossom.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394684591164687346" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(255, 204, 204); font-weight: bold; ">Η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b><br /></b></span></div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b>Κανονικά είμαι της ανταγωνίστριας LACTA. Αλλά μετά θα έπρεπε να την αποκαλώ το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου που θα ταν υπερβολικά γλυκανάλατο ακόμη και για μένα. Άσε που όλη την ώρα πλακωνόμαστε, όποτε τι γλυκό? Γλυκόξινο, γλυκόπικρο αληθινό όπως η ίδια η ζωή...</b></span><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b>Τη γνώρισα Οκτώβρη 2004. Ψάρακας στη Πανεπιστήμιο, ψάρακας και στη ζωή (ακόμη ψάρακας στη ζωή βέβαια but thats another story). Διπλανό διαμέρισμα, διπλανή πόρτα. Περάσαμε πολλά, νιώσαμε πολλά, μας πήρε από κάτω, παλέψαμε πολύ, διασκεδάσαμε (όχι όσο θα έπρεπε, ναι εγώ φταίω) περάσαμε καλά και τσακωθήκαμε τόσες φορές όσες δεν τσακώθηκα και δεν θα τσακωθώ με όλους μου τους άλλους φίλους μαζί. </b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b>Πολύ πριν χάσω τον αδερφό μου λέγε πως είμαι σαν τη μικρή της αδερφή και την πείραζα πως της έκανε πλάκα η μοίρα που της έστειλε εμένα. Βέβαια πλάκα της έκανε. Με τόσα που άντεξε και που αντέχει μαζί μου. Όταν κατέρρευσε ο κόσμος μου ήρθε (μαζί με όλους μου τους αγαπημένους- ποτέ δεν θα θελα να αδικήσω κανένα γιατί όλοι έκαναν και κάνουν τα πάντα) σαν σύγχρονος άτλαντας να τον σηκώσει για μένα. Ήταν εκεί για να με κάνει να προσπαθώ όταν είχα χάσει πια κάθε ελπίδα. Και της το χρωστάω.</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b>Καιρό τώρα οι φυσικοί μας δρόμοι έχουν χωρίσει. Αλλά αυτό δεν άλλαξε τίποτα στη σχέση μας. Το λέω με όση σιγουριά έχω. Τίποτα. Τώρα πια κάτοικος Ηρακλείου εγώ κ εκείνη κάτοικος Τρικάλων συναντιόμαστε λιγότερο συχνά όμως πάντα το ίδιο ουσιαστικά. Εχθές μου είπε επιτέλους πως θα έρθει να με βρει. Λέω επιτέλους γιατί την παρακαλούσα καιρό. Επιτέλους το Ηράκλειο, η καινούργια μου ζωή θα αποκτήσει λίγο χρώμα. Όλα θα γίνουν πιο επίσημα και πιο αληθινά. Γιατί τίποτα δεν είναι αρκετά αληθινό αν δεν το ξέρει εκείνη. Εκείνη που μπερδεύω όλων τα ονόματα με το δικό της γιατί τριγυρνάει συνεχώς στο κεφάλι μου.</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b>Πρώτη μου αγάπη και παντοτινή, ocsoul, θα είμαι πάντα εδώ για σένα και θα σε αγαπάω. Πάντα. Και (οτ)αν μια μέρα ορθοποδήσω, θα περνάμε ξανά καλά μαζί και ελπίζω να θυμηθούμε γιατί αξίζει να έχεις συναισθήματα και να ζεις. </b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b>Να προσέχεις, να μη στεναχωριέσαι, να ετοιμαστείς για ένα σωρό βόλτες.</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b>Τα λέμε μεθαύριο από κοντά. Μετά από ένα μήνα και οι 4 (ναι έχουμε κ άλλες δυο, άλλο σπουδαίο και επίσης απόλυτα αγαπημένο κεφάλαιο από μόνες τους) μαζί σε μια σπουδαία στιγμή.</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b>Σε φιλώ και σ' αφήνω μπας και γράψω καμιά γραμμή για την πτυχιακή μου επιτέλους.</b>.</span></div><div><br /></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-6556958909943166544?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-67583491462637641852009-10-17T08:25:00.010+03:002009-10-20T16:49:34.316+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/St2_x5DEJiI/AAAAAAAAAnY/YW1TDFaDJgc/s1600-h/poetry3a15a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 247px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/St2_x5DEJiI/AAAAAAAAAnY/YW1TDFaDJgc/s320/poetry3a15a.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394678792507893282" /></a><br /><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Πάει καιρός που προσπαθώ να σταματήσω κάθε άσχημη σκέψη. Προσποιούμαι πως λείπεις.Ίσως έχεις πάει μια βόλτα. Ίσως να είσαι με τους φίλους σου. "Όλο εκείνους προτιμάς σου γκρίνιαζα, εγώ πότε θα σε δω?" Τίποτα κακό δεν συνέβη. Απλά δεν είσαι εδώ. Και επιβιώνω έτσι μακριά σου.</span></b><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Όμως δεν τα καταφέρνω πάντα. Συχνά έρχονται στιγμές, ώρες, ακόμη και μέρες που το μυαλό μου σταματάει. Οι μνήμες στήνουν ένα εφιαλτικό παιχνίδι στο κεφάλι μου και μια αηδιαστική φωνούλα ουρλιάζει πως έφυγες, πως είμαι μόνη μου, πως ο καιρός περνάει και θα ξεχάσω πως ήταν να είσαι εδώ. Αλήθεια πως ήταν να είσαι εδώ? Και τότε αρχίζω να θυμάμαι. Οι αναμνήσεις με συγκλονίζουν, και το κενό στην καρδιά, στην ψυχή και τη ζωή μου μεγαλώνει τόσο που πιστεύω πως θα με καταπιεί. Αν δεν μ' έχει ήδη καταπιεί δηλαδή. </span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Και μου λείπεις. Μου λείπει κάθε μικρή μικρή λεπτομέρεια της ζωής που ζήσαμε. Μου λείπει η φωνή σου. Θεέ μου πόσο μου λείπει η φωνή σου. Βάζω ένα video για να την ακούσω. Οι ίδιες λέξεις, ξανά και ξανά και ξανά. Το μόνο που έμεινε από τη φωνή σου είναι αυτές οι ίδιες λέξεις. Κι ένα τραγούδι που κόβεται απότομα. Όπως απότομα κόπηκε η ίδια η ζωή σου. Μου λείπει να με φωνάζεις. Φωνάζω μόνη μου στον εαυτό μου για να κοροϊδεύω τις σκέψεις μου...</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">...Όλα σταμάτησαν εκείνο το ζεστό μεσημέρι του Ιουνίου. Όλα. Ο χρόνος στάθηκε, όπως το ημερολόγιο στο δωμάτιο σου. Μάιος 2008. Μέχρι τότε ζούσαμε όλοι. Μετά εσύ έφυγες και εμείς απλά υπάρχουμε. "Ότι και αν ζω μου φαίνεται φτηνό" που λέει κ το τραγούδι. Ένα τραγούδι που μπορεί ποτέ να μην άκουγες αν ήσουν εδώ όμως πρέπει να ανέχεσαι να το τραγουδάω εγώ. Αν μ' ακούς. Πόσο θα θελα να ξέρω αν μ' ακούς. Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι ότι μ' αισθάνεσαι. Η αγάπη μου σε φτάνει. Μπορεί να μην έφτανε για να σε κρατήσει εδώ όμως φτάνει για να τη νιώσεις. Μερικές φορές πάλι, θα θελα να σε φτάσω κ εγώ. Όχι πως δεν φοβάμαι, φοβάμαι, αλλά είμαι τόσο σίγουρη πως είναι καλύτερα μαζί σου όπως και αν είναι εκεί, που η σκέψη μου τριβελίζει το μυαλό.</span></b></div><div><div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Εδώ φοβάμαι πως δεν μπορώ να τα καταφέρω. Δεν θέλω. Θέλω να γυρίσω πίσω. Θέλω να σε βρω ξανά. Θέλω να ηρεμήσω. Και δεν μπορώ να ηρεμήσω γιατί όλα μοιάζουν τόσο ανελέητα μεγάλα κ εγώ τόσο απελπιστικά μικρή. Και με πνίγει ο κόσμος και με πνίγει μια κουταλιά νερό που θα λεγε και η Εύα και δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Και απελπίζομαι μέρα με τη μέρα και πιο συχνά... </span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">...Ξέρω πως τα μισείς τα τραγούδια που βάζω εδώ. Ξέρω πως τη βαριέσαι τη μουσική που ακούω. Όμως μη με παρεξηγείς. Δεν μπορώ να εκφραστώ αλλιώς.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Lenny Kravitz - Calling All Angels</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-family:Arial, sans-serif;font-size:12px;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Calling all angels<br />I need you near to the ground<br />I miss you dearly<br />Can you hear me on your cloud?<br /><br />...<br /><br />Calling all angels<br />I need you near to the ground<br />I have been kneeling<br />And praying to hear a sound</span></b></span></div><div><br /></div><div>...</div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre; font-family:Arial, sans-serif;font-size:10px;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Ak2p1MqFMKA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Ak2p1MqFMKA&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-6758349146263764185?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-65921261297742721542009-09-29T18:24:00.008+03:002009-09-29T18:45:15.225+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SsIqVUXpZqI/AAAAAAAAAnI/CLQrY48ou5w/s1600-h/untitled.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SsIqVUXpZqI/AAAAAAAAAnI/CLQrY48ou5w/s320/untitled.bmp" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386914650022045346" /></a><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b><br /></b></span></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Αργοπεθαίνει-Pablo Neruda</span></b></div><div><span class="Apple-style-span" style="-webkit-text-decorations-in-effect: none; "><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SsIpRBnH_6I/AAAAAAAAAnA/HEu5GHarY3g/s1600-h/15506300_cee049fa22.jpg"></a></span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b><br /></b><b>Αργοπεθαίνει...<br />όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,<br />επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,<br />όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,<br />όποιος δε διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,<br />όποιος δε μιλεί σε όποιον δε γνωρίζει.<br /><br />Αργοπεθαίνει...<br />όποιος αποφεύγει ένα πάθος,<br />όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο<br />και τα διαλυτικά σημεία στο "ι"<br />αντί ενός συνόλου συγκινήσεων<br />που κάνουν να λάμπουν τα μάτια,<br />που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,<br />που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.<br /><br />Αργοπεθαίνει...<br />όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,<br />όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,<br />όποιος δε διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα<br />για να κυνηγήσει ένα όνειρο,<br />όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μιά φορά στη ζωή του<br />να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.<br /><br />Αργοπεθαίνει...<br />όποιος δεν ταξιδεύει,<br />όποιος δε διαβάζει,<br />όποιος δεν ακούει μουσική,<br />όποιος δε βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.<br /><br />Αργοπεθαίνει...<br />όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,<br />όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,<br />όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του<br />ή για την ασταμάτητη βροχή.<br /><br />Αργοπεθαίνει...<br />όποιος εγκαταλείπει μιά ιδέα του πριν την αρχίσει,<br />όποιος δε ρωτά για πράγματα που δε γνωρίζει.<br /><br />Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,<br />όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι <span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">για να είσαι ζωντανός<br />χρειάζεται μιά προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.</span><br />Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιάς λαμπρής ευτυχίας.</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><b><br /></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-6592126129774272154?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-10067499563336898722009-09-16T01:59:00.006+03:002009-09-16T02:28:42.815+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SrAiJB0eANI/AAAAAAAAAmw/vEiFee-Y6PE/s1600-h/winter_story_by_nayein.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SrAiJB0eANI/AAAAAAAAAmw/vEiFee-Y6PE/s320/winter_story_by_nayein.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381839093210415314" /></a><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold; ">Μετρώντας αντίστροφα για το τέλος της φοιτητικής μου ζωής στον Πειραιά, και τη μετακόμιση πλέον στο παλιό καλό και γνώριμο ευτυχώς Ηράκλειο υπάρχει ένα τραγούδι που έρχεται να συμπληρώσει τη μελαγχολική (ω τι έκπληξη!) διάθεση των ημερών.</span></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#6666CC;">"Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία</span></i></b></div><div><b><i><span class="Apple-style-span" style="color:#6666CC;">Κι έρχεται η στιγμή για να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ΄αφήσεις."</span></i></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Δυσκολεύτηκα πολύ να αποφασίσω με ποιους θα πάω και ποιους και τι θ' αφήσω. Τελικά όμως πήρα την απόφαση μου και σε δύο μέρες το πλοίο θα με πάει σ΄αυτήν.</span></b></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b>Καινούργιο ταξίδι, καινούργια ζωή, καινούργιοι άνθρωποι αλλά και αναμνήσεις και νοσταλγία. Άνθρωποι που αγάπησα, φίλοι και όνειρα που αποχαιρετώ μα δεν ξεχνώ.</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#6666CC;"><b><br /></b></span></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#6666CC;">Οι παλιοί μας φίλοι-Διονύσης Σαββόπουλος</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Μη, μην το πεις</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">οι παλιοί μας φίλοι</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">μην το πεις</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">για πάντα φύγαν.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Μη, το μαθα πια</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">για πάντα φύγαν.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">τη δική σου μελαγχολία</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Πέρασαν για πάντα</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">οι κραυγές.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">όμορφη να σας μιλήσω</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">βλέπω πυρκαγιές</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">κι είμαι μαζί σας.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">τις μέρες τις παλιές.</span></b></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b><br /></b></span></div><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Uakcu20rU2o&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Uakcu20rU2o&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />YΓ1. Τελευταία μέρα στο πρώτο μου σπιτάκι. Θα μου λείψει..<br />ΥΓ2. Picture winter_story_by_nayein in DeviantART<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-1006749956333689872?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-61982147642729174452009-08-05T19:55:00.006+03:002009-08-29T19:24:54.663+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SplVvgOVliI/AAAAAAAAAmI/cJEul6yfQC0/s1600-h/Tired___by_daRk___Gift.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 228px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SplVvgOVliI/AAAAAAAAAmI/cJEul6yfQC0/s320/Tired___by_daRk___Gift.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375421904835679778" /></a><br /><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCFF;">Η απουσία σου μ εξουθενώνει<br />Και δεν μπορώ να συνηθίσω<br />Νιώθω να προχωράω μπροστά<br />Μα πάντα φτάνω πίσω<br />Κ αυτή η αλήθεια με σκοτώνει (με σκοτώνει)<br /><br /><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">(Διάφανα Κρίνα-Έγινε η απώλεια συνήθεια μας)</span></span></span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-6198214764272917445?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-47618387067683643142009-07-24T00:10:00.020+03:002009-07-24T23:56:40.741+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SmjTNssQbzI/AAAAAAAAAlY/r31k-N93vPc/s1600-h/gazeatstars.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 256px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SmjTNssQbzI/AAAAAAAAAlY/r31k-N93vPc/s320/gazeatstars.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361767588673122098" /></a><br /><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><span class="Apple-style-span" style="color:#C0C0C0;">Ο Γαλαξίας μας είναι το σύνολο περίπου 400 δισεκατομμυρίων αστέρων. Ο Ήλιος (μαζί και η Γη) βρίσκονται στις παρυφές του Γαλαξία, και έτσι αυτός, καθώς τον κοιτάμε κατά μήκος, φαίνεται να σχηματίζει μία γαλακτόχρωμη, αμυδρά φωτισμένη λωρίδα, που διασχίζει τον ορατό από τη Γη ουρανό από τη μία άκρη ως την άλλη.Με δεδομένο ότι κάθε γαλαξίας περιλαμβάνει από 10 εκατομμύρια μέχρι 1 τρισεκατομμύριο αστέρια και πως στο σύμπαν (που εκτείνεται σε απόσταση 93 δισεκατομμυρίων ετών φωτός τουλάχιστον)υπολογίζεται πως το πλήθος των γαλαξιών είναι της τάξης των τρισεκατομμυρίων (ας πούμε 100 )με απλούς υπολογισμούς στο μαθηματικό μυαλό μου έχουμε (πάνω κάτω) 1.000 000 000 000 000 000 000 αστέρες.<br /><br />Από αυτά δια γυμνού οφθαλμού είναι ορατά περίπου 6.000. Αρκεί δηλαδή να σηκώσεις το κεφάλι σου για να δεις χιλιάδες αστέρια και να πάρεις μερικά λεπτά για να συνειδητοποιήσεις πόσα είναι ακόμη που δεν βλέπεις. Αρκεί να σηκώσεις τα μάτια για να δεις το Γαλαξία ή την Ανδρομέδα στο βάθος. Μπορείς με μια κίνηση να αντικρίσεις το μεγαλείο της δημιουργίας, την τελειότητα του σύμπαντος, την απεραντοσύνη του. Μπορείς μέσα σε μερικές στιγμές μιας ξάστερης καλοκαιρινής νύχτας να καταλάβεις τη μικρότητα και την ασημαντότητα σου...<br /><br />Όταν έφυγε ο αδερφός μου, έβγαινα για καιρό κάθε βράδυ στην ταράτσα του σπιτιού μας. Κάθε βράδυ. Ξάπλωνα κατάχαμα και παρατηρούσα τ’ αστέρια. Στην αρχή έψαχνα να βρω τον αδερφό μου, μετά από λίγο ηρεμούσα. Βλέποντας όλον αυτόν τον αστρικό χορό σκεφτόμουν πόσο μικρή και λίγη είμαι. Ένας μικρός αδύναμος και λυπημένος άνθρωπος, σε μια ταράτσα ενός μικρού σπιτιού, σε μια μικρή γωνία ενός μικρού πλανήτη που μοιάζει με κόκκο άμμου μέσα στο αχανές σύμπαν. Βασικά με κάτι λιγότερο από κόκκο άμμου. Τότε καταλάβαινα πως δεν γυρίζουν όλα γύρω από εμένα. Τότε μπορούσα να σκεφτώ όλους τους ανθρώπους στις δικιές τους μικρές γωνιές να γελάνε ή να κλαίνε. Μερικές φορές σχεδόν άκουγα τις προσευχές τους στο Θεό και τότε καταλάβαινα πως δεν έπρεπε να ρωτάω γιατί και πως. Σκεφτόμουν τότε τον Παράδεισο. Μια άλλη διάσταση κάπου εκεί έξω, στη μεγαλειότητα του σύμπαντος. Σκεφτόμουν εκεί και τον αδερφό μου.<br /><br />Μερικές φορές πάλι μου ερχόταν στο μυαλό ένα φανταστικό σενάριο. Εκεί κάπου στο άπειρο, μερικά δισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά, φανταζόμουν μια άλλη γη. Φανταζόμουν τους κατοίκους στις δικιές τους μικρές γωνίες, αναρωτιόμουν αν είναι πιο έξυπνοι από εμάς, αν έφτιαξαν ή βρήκαν πώς να φτιάχνουν διαστημόπλοια αρκετά γρήγορα για να μας συναντήσουν, αν ψάχνουν κ αυτοί τους αγαπημένους τους στ’ αστέρια. Κ έτσι περνούσαν τα βράδια..<br /><br />Όπως τότε, όπως και πιο πριν έτσι και τώρα ακόμη κοιτάω τ΄αστέρια. Βέβαια το μικρό μου βρώμικο μπαλκονάκι στην Αθήνα δεν προσφέρεται για αστρικές βόλτες κ έτσι περιμένω να γυρίσω σπίτι. Κ όταν γυρνάω και κοιτάω ψηλά σκέφτομαι τα ίδια πράγματα, κάνω τις ίδιες φανταστικές σκέψεις. Και προχωράω καμιά φορά. Ίσως στην άλλη γη, οι άνθρωποι να είναι καλοί, να μην αμάρτησαν, να ζουν ακόμη στον Παράδεισο που τους έφτιαξε ο Θεός, να μην χάνουν τους δικούς τους και να είναι απέραντα ευτυχισμένοι. Ίσως, ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις…<br /><br />Σημασία έχει μόνο να αισθανθείς, να καταλάβεις ,να δεις τη μεγαλύτερη εικόνα…</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">To see a world in a grain of sand and a heaven in a wildflower, </span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">hold infinity in the palm of your hand and eternity in an hour. </span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;">(William Blake)</span></div><br /><span class="Apple-style-span" style="color:#C0C0C0;">Ad Astra Per Aspera… Στ΄αστέρια, μ΄ένα τραγούδι που μ’ έκανε να τα σκεφτώ όλα αυτά, με την πιο ταξιδιάρικη και ήρεμη μελωδία που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό…<br /><br />Other Lives-Black Tables</span></span></b><br /><br /><object width="480" height="295"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/8ssd6ScO638&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/8ssd6ScO638&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="295"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-4761838706768364314?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-90048437037274492582009-07-20T14:22:00.013+03:002009-07-21T19:05:23.351+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SmRhz-l2NEI/AAAAAAAAAk0/G8bOjjGPMeA/s1600-h/MorganLeFay.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SmRhz-l2NEI/AAAAAAAAAk0/G8bOjjGPMeA/s320/MorganLeFay.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5360517002080695362" /></a><br /><b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;">Η Morgan le Fay (Fata Morgana κατά την Ιταλικήν) είναι η παρεξηγημένη ετεροθαλής αδερφή του μυθικού Βασιλιά Αρθούρου. Κόρη της λαίδης Ιγκρείν και του Δούκα της Κορνουάλης Γκόρλουα, ήταν μια νεράιδα (μεταγενέστερα μάγισσα)με ιαματικές ικανότητες, καλόκαρδη στις πρώτες αναφορές με τη δυνατότητα να αλλάζει μορφές. Παράλληλα ήταν και μια από τις πανίσχυρες ιέρειες που κυβερνούσαν το θρυλικό νησί του Άβαλον όπου μέχρι και σήμερα πιστεύεται πως βρίσκεται θαμμένος ο Βασιλιάς Αρθούρος.Στο πέρασμα των χρόνων της χρέωσαν πολλά όπως τη γέννηση του Μόρτρεντ , γιου του Αρθούρου και προδότη, παρόλα αυτά συνεχίζει να αποτελεί μια από τις αγαπημένες μου μορφές του Αρθουριανού μύθου.<br /><br />Σύμφωνα με νεώτερους μύθους η Morgan συνδέθηκε με το ηφαίστειο της Αίτνας (ως το βουνό της Morgan) και με τις σειρήνες στα νερά της Σικελίας που δελέαζαν τους απρόσεκτους ναυτικούς παρασέρνοντας τους στο θάνατο. Η Morgan χάρισε έτσι το όνομα της σ΄ ένα ιδιαίτερο μετεωρολογικό φαινόμενο. Ένα είδος αντικατοπτρισμού που οφείλεται σε θερμοκρασιακή αναστροφή και κάνει τα αντικείμενα στον ορίζοντα όπως νησιά, κρημνοί, πλοία ή παγόβουνα, να εμφανίζονται σύνθετα, δηλαδή δύο είδωλα ίδιου αντικειμένου ενωμένα αντίστροφα κατά κορυφή. Το φαίνομενο είναι γνωστό ως Fata Morgana, αφού ο μύθος ήθελε τη Morgan να δημιουργεί ιπτάμενα πλοία και χρύσα κάστρα που ποτέ δεν μπορούσαν να φτάσουν οι ναυτικοί.<br /><br />Για τη Fata Morgana τη γυναίκα ,τη νεράιδα, τη μάγισσα, τη σειρήνα με τα χρυσά κάστρα ή όπως εγώ πιστεύω για τη Fata Morgana τη μαγεία που όλοι κυνηγάμε μα δεν υπάρχει πραγματικά (ένας αντικατοπτρισμός είναι όλος κ όλος)έγραψε ο Νίκος Καββαδίας το μαγικό ποίημα "Fata Morgana" που μελοποίησε και ερμήνευσε εξίσου μαγικά η Μαρίζα Κωχ.<br /></span></b><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;"><a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&amp;act=details&amp;song_id=3450">Fata Morgana</a><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"> </span><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">(<--κλικ για στίχους)</span></span></span></b></span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/g9iiK7q2RC4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/g9iiK7q2RC4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b>YΓ.Συγγνώμη για το μεγάλο πρόλογο.. ακούω το τραγούδι εδώ και ώρες και ταξιδεύω σε θάλασσες και μύθους, σε μαγείες και ιστορίες, σε παραμύθια. Βοηθάει καμιά φορά να δραπετεύεις μ' αυτό τον τρόπο από τη ζωή σου. Και ποιος καλύτερος τρόπος από μικρά αριστουργήματα όπως αυτό το τραγούδι.<br /><br />ΥΓ2. Για την ιστορία στο μύθο του Αρθούρου έχω αδυναμία από μικρή και ορισμένα από τα ποιήματα και τα πεζά του Καββαδία είναι μέσα στα πλέον αγαπημένα μου.<br /><br />ΥΓ3. Οι περισσότερες πληροφορίες είναι από τη Wikipedia και η φωτογραφία της Μorgan le Fay είναι της Johanna Pieterman.</b></span><div><b></b><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><br /></span><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b>ΥΓ4. <span class="Apple-style-span" style="color:#FF6666;">Update</span> . Διάβασα πως ο ίδιος ο Καββαδίας αναφέρει για την Fata Morgana</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCCCC;"><b> " ....συμβαίνει στης Σικελίας το στενό ή στην Νάπολη απ΄έξω, νύχτα τρεις η ώρα , και παρουσιάζει τρείς γυναίκες που χορεύουν στον ορίζοντα. Βαστάει ένα δύο λεπτά κι ύστερα χάνεται." Έμαθα ακόμη πως το αφιέρωσε στη μοναδική γυναίκα που ποτέ ερωτεύτηκε και τον άφησε, τη Θεανώ Σουνά.</b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-9004843703727449258?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-22878331994474800712009-06-29T18:55:00.008+03:002009-06-29T19:43:35.217+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SkjtORdD_xI/AAAAAAAAAks/7lGR3Kp3odw/s1600-h/85filtered9hl6wm2yh.jpg" style="text-decoration: none;"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 206px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SkjtORdD_xI/AAAAAAAAAks/7lGR3Kp3odw/s320/85filtered9hl6wm2yh.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352788986589085458" /></a><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Μου λείπει το χαμόγελο σου</span></b><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"></span></b><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">και τα μάτια σου.</span></b><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Μου λείπει το γέλιο σου</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">και να φωνάζεις τ΄όνομα μου.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Μου λείπεις όσο τίποτα άλλο...</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Σήμερα δεν ξέρω τι να (προσ-)ευχηθώ. Ή Μάλλον ξέρω.. (προσ-)εύχομαι να είσαι καλά, τώρα και για πάντα. Να είσαι καλά και ας είσαι μακριά μας.</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Αυτό το έφτιαξα για σένα, ξέρω πως δεν είναι όπως θα το ήθελες γι΄αυτό θα φτιάξω κάποια στιγμή ένα άλλο καλύτερο! Μη μου θυμώσεις αν δεν σου αρέσει....</span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;"><br /></span></b></div><div><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CCCCFF;">Σ' αγαπώ και σε σκέφτομαι πάντα...</span></b></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre; font-family:Arial;font-size:10px;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/g1S2kq8Sf6g&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/g1S2kq8Sf6g&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-2287833199447480071?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-46887604046617909432009-06-12T11:16:00.013+03:002009-06-12T16:08:52.183+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SjIXw_xqHMI/AAAAAAAAAkk/GHAhUN14kos/s1600-h/100x80+angolo+di+memorie.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 257px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SjIXw_xqHMI/AAAAAAAAAkk/GHAhUN14kos/s320/100x80+angolo+di+memorie.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346361838163074242" /></a><br /><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 153); "><b>Πάνε πολλά χρόνια από τότε που το άκουσα. Νομίζω πάνω κάτω 9. Κάπου, κάπως σε μια κασέτα με "Διάφορα". Mου κόλλησε τόσο που αποφάσισα να το παρουσιάσω σαν εργασία στα Αγγλικά, κάτι σαν ιδιότυπο listening.</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b>To άκουγα πολύ, το τραγουδούσα πολύ, πωρωνόμουν και φανταζόμουν μεγάλους έρωτες και επικές αγάπες. Ήμουν 13 και πίστευα ακόμη σε παραμύθια και σε τραγούδια. </b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b>Ο αδερφός μου ήταν τότε 9 και κάτι. Ήταν η εποχή που ακόμη τσακωνόμασταν με μίσος, που παίζαμε ανελέητο ξύλο, που η ανακωχή ήταν μια άτυπη συμφωνία μεταξύ μας και οι άλλοι τη μάθαιναν μόνο σε περιπτώσεις απόλυτης ανάγκης. (όταν ο ένας από τους δυο "κινδύνευε" δλδ). Ήταν η εποχή της απόλυτης αθωότητας. Ήταν η εποχή που τα μεγάλα μας ξαδέρφια ήταν κάποιοι από τους μικρούς μας θεούς.</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b>Μια μέρα σε ανύποπτο χρόνο και μάλλον για επίσκεψη, η μεγάλη μας ξαδέρφη ήρθε στο σπίτι. Εκείνη ήταν κάπου στα 20 τότε και έπρεπε με οποιοδήποτε τρόπο να την εντυπωσιάσουμε. </b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b>Θυμάμαι τον αδερφό μου πάνω στον καναπέ να φτάνει το στερεοφωνικό και να βάζει την κασέτα. Τον θυμάμαι να της φωνάζει " Έλα να σου βάλω το τραγούδι που αρέσει στη Γιάννα μας!" Εκείνη τον πείραξε, "Αφού θέλεις να το βάλεις αρέσει κ σε σένα!" Δεν θυμάμαι τι της απάντησε. Μπορεί και να μην του άρεσε. Σήμερα δεν θα του άρεσε σίγουρα. Όμως θυμάμαι καθαρά πως ένιωσα. Ένιωσα την αποδοχή του. Ένιωσα την αγάπη του. Ένιωσα τόσο ξεχωριστή. Ένιωσα πόσο ξεχωριστός ήταν εκείνος. Έκτοτε ποτέ δεν ξέχασα εκείνη τη στιγμή. </b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b>Τώρα, χρόνια μετά και ένα χρόνο από τότε που έφυγε τα συναισθήματα είναι ακόμη πιο έντονα. Ακούω το τραγούδι που σημάδεψε εκείνη τη στιγμή και προσπαθώ να γυρίσω πίσω. Να γυρίσω σ΄εκείνη τη στιγμή που ήμασταν μαζί. Που ήμουν μ' αυτόν που μ΄αγαπούσε χωρίς όρους και τον αγαπούσα κ εγώ. Με τον αδερφό μου, τον αδερφό μου το πιο σπουδαίο παιδί σε ολόκληρο τον κόσμο. </b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b>Eternal Flame, μια φλόγα που θα καίει για πάντα. Που θα μου δίνει δύναμη μέχρι να συναντηθούμε ξανά. Γιατί του το υποσχέθηκα.. γιατί ελπίζω να βρεθώ έστω και για μισή ώρα στον παράδεισο, τουλάχιστον μέχρι ο διάβολος να καταλάβει ότι πέθανα...</b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">Eternal Flame- The Bangels</span></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;"><b><br /></b></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre; font-family:Arial;font-size:10px;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Sxf6Xd75yUo&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Sxf6Xd75yUo&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></div><span class="Apple-style-span" style="color:#999999;">PS. May you be in Heaven a full half hour before the Devil knows you're dead. (Irish Blessing)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-4688760404661790943?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-69079199725345988202009-06-12T00:59:00.004+03:002009-06-12T10:05:16.195+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SjGBkq3TwQI/AAAAAAAAAkc/yS-zz0HeHjM/s1600-h/palms-clock.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SjGBkq3TwQI/AAAAAAAAAkc/yS-zz0HeHjM/s320/palms-clock.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346196699647033602" /></a><br /><p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Έβλεπα</span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Grey’ s Anatomy. </span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span></span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Έχω κόλλημα με το </span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Grey</span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">’</span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">s</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Anatomy</span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">.</span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Είναι το επεισόδιο που η </span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Izzie</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">προσπαθεί να αντιμετωπίσει το θάνατο του αγαπημένου της και εξηγεί στη </span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Meredith</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">πως νιώθει.</span></p> <p class="MsoNormal"><o:p><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">(Izzie)"I feel like I'm moving in slow motion. Like I'm moving in slow motion and everything around me is moving so fast and I just wanna go back... to when things were normal. When I wasn't poor Izzie laying on the floor in her prom dress with her... Her dead fiancée. But I am. So I can't. And I'm... just stuck."</span></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Κολλημένος στο χρόνο, εσύ, ένας </span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">άλλος που δεν θες να είσαι. Κολλημένος σε μια πραγματικότητα που δεν είναι η δικιά σου, που δεν τη θες. Που δεν μπορείς να την αποδεχτείς. Τίποτα δεν είναι όπως πριν και </span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">θέλεις απεγνωσμένα να το αλλάξεις. Κοιτάς παλιές φωτογραφίες. Ταξιδεύεις πίσω. Πίσω στο χρόνο, τότε που όλα ήταν φυσιολογικά…</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">(Derek) "There</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">are</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">moments</span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">, </span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">O</span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">'</span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">Malley</span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">, </span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">all</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">of</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">a</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">sudden</span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">, </span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">in</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">a</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">split</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">second</span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">, <span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); "><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">your</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">life</span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;"> </span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">changes forever. Before you know it, you're somewhere else."</span></span></span></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Σε μια στιγμή, μέχρι να κλείσεις τα μάτια και να τα ξανανοίξεις μπορεί να γκρεμιστεί όλος σου ο κόσμος. Η ζωή σου όπως την ήξερες μπορεί να αλλάξει. Σε μια στιγμή.</span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Κ ενώ το ξέρεις πως μπορεί να γίνει, έχεις δεδομένο πως τίποτα δεν θα πάει στραβά. Φέρεσαι σαν να ήταν δεδομένοι αυτοί που αγαπάς και πετάς στα σκουπίδια τη ζωή σου γιατί είσαι σίγουρος πως θα ζεις αύριο. Και φτάνει μόνο μια στιγμή για να παγώσουν όλα. Για να μπει σε αργή κίνηση η ζωή σου και να αρχίσεις να αναρωτιέσαι</span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">τι έγινε λάθος. Για να παρακαλάς να γυρίσεις πίσω τότε που όλα ήταν φυσιολογικά.</span></p> <p class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">(Meredith) Time flies. Time waits for no man. Time heals all wounds. </span></span></p><p class="MsoNormal"><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">All any of us wants is more time. Time to stand up. Time to grow up. Time to let go. Time.</span></span></p> <p class="MsoNormal"><o:p><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> Ίσως ο χρόνος να γιατρεύει τις πληγές μα δε σβήνει</span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">σίγουρα τα σημάδια. Όταν τα πράγματα αλλάζουν ποτέ πια δεν γίνονται όπως πριν. Ότι έζησες, ότι ένιωσες, ότι έχασες δεν γυρίζει πίσω, δεν σβήνει. Όμως ο χρόνος σε μαθαίνει</span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">να ζεις στη νέα πραγματικότητα. Σε μαθαίνει να είσαι ο νέος εσύ. Αρκεί να αφήσεις τον εαυτό σου. Αρκεί να αποδεχτείς πως σ΄ αυτή τη γαμημένη ζωή όλα αλλάζουν </span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">και μαζί αλλάζεις και εσύ.</span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">Και τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ή μάλλον όχι, ένα πράγμα είναι δεδομένο, ο χρόνος κυλάει , δεν σε περιμένει</span><span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;"> </span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#99FF99;">ποτέ και όσο και να τον έχεις ανάγκη, ποτέ δεν είναι αρκετός(όπως μου επισήμανε όχι πολύ παλιά και ένας διαδικτυακός φίλος).</span></o:p></p> <p class="MsoNormal"><o:p><span class="Apple-style-span" style="color:#FFCC99;"> </span></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC66CC;">(Απόψε κάποιος ακόμη έμαθε πως η ζωή του θα αλλάξει. Προσεύχομαι να μην αλλάξει όσο εκείνος ή οι αγαπημένοι του φοβούνται. Και προσεύχομαι να βρουν όλοι τη δύναμη, παρά την οποιαδήποτε αλλαγή να ζήσουν τη ζωή τους ευτυχισμένα,δυνατά και με πείσμα.)</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-6907919972534598820?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-6395981109539992192009-05-23T23:46:00.008+03:002009-05-24T00:19:38.472+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/Shhn_TKidYI/AAAAAAAAAkU/UILuN4l7GAQ/s1600-h/89052-night-sky.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/Shhn_TKidYI/AAAAAAAAAkU/UILuN4l7GAQ/s320/89052-night-sky.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5339131695421617538" /></a><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Απόψε είναι μια νύχτα σαν όλες τις άλλες. </span></span><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Ένα βράδυ Σαββάτου σαν όλα τα βράδια του Σαββάτου που πέρασαν ποτέ. </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Κάποιοι θα βγουν, κάποιοι θα μείνουν σπίτι, μερικοί θα διασκεδάσουν, μερικοί θα ερωτευτούν, μερικοί θα περάσουν όμορφα και μερικοί όχι.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Κάποιοι άλλοι θα συνεχισούν με τον ίδιο ρυθμό της Παρασκευής και της Πέμπτης και κάθε άλλης μέρας. Τϊποτα δεν θα αλλάξει γι΄αυτούς. </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Σ΄ αυτούς τους τελευταίους ανήκω κ εγώ.  Ένα βράδυ Σαββάτου που αναρωτιέμαι πως και γιατί όπως και κάθε άλλη μέρα. Ένα βράδυ Σαββάτου που με πρόσταξε να γυρίσω πίσω, να αντικρύσω αυτό που αποφεύγω για να καταλάβω πως δεν υπάρχει καμιά ελπίδα πια...</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Απόψε θέλω να ζητήσω μια χάρη. Αν έχετε αδέρφια, χαρίστε τους μια αγκαλιά, μια τεράστια αγκαλιά χωρίς πως και γιατί. Δώστε τους κ ένα φιλί κ πείτε τους πως τους αγαπάτε κ ας είστε σίγουροι πως το ξέρουν.  </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Ότι κ αν κάνετε απόψε ή αύριο ή κάθε άλλη μέρα, ότι κ αν νιώθετε μην ξεχάσετε ποτέ πόσο μα πόσο τυχεροί είστε που μπορείτε να κάνετε κάτι τόσο απλό και τόσο μεγαλείωδες ταυτόχρονα...</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">Βράδυ Σαββάτου</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><br /></span></div><div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Βράδυ Σαββάτου κι εσύ ‘σαι κάπου</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">άραγε πού να βρίσκεσαι για τι να λες</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">περνάει ο χρόνος βαρύς και μόνος</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">κι όλες τις σκέψεις μου για σένα δεν τις θες</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Βράδυ Σαββάτου ζω στη σκιά του</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">και ξενυχτάω στα λιμάνια στους σταθμούς</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βράδυ Σαββάτου στην ερημιά του</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">σου τραγουδάω πού να είσαι δεν ακούς</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">ʼδεια η πόλη πού πήγαν όλοι</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">κι όλοι ‘σαι εσύ που έφυγες χωρίς να φταις</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">άδεια η πόλη τι γίναν όλοι</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">αν με θυμάσαι στην υγειά μου κάτι πιες</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Βράδυ Σαββάτου κι η μοναξιά του</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">να με γυρίζει σαν σκυλί στις γειτονιές</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">βράδυ Σαββάτου κι η συννεφιά του</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">να με τυλίγει από παντού χωρίς να φταις</span></span></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre; font-family:Arial;font-size:10px;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/c8gs3fKJzNU&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/c8gs3fKJzNU&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-639598110953999219?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-87116388449954154852009-05-22T12:59:00.009+03:002009-05-22T18:02:11.084+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/ShaALmLj0CI/AAAAAAAAAjs/F1f-CcBev9k/s1600-h/Nightmare_by_ItchyStitch.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 257px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/ShaALmLj0CI/AAAAAAAAAjs/F1f-CcBev9k/s320/Nightmare_by_ItchyStitch.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338595345010249762" /></a><br /><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);">Είχα μάθει να ζω με τους νυχτερινούς μου εφιάλτες. Είχα συνηθίσει να πονάω, να με κυνηγούν και να πεθαίνω στα όνειρα μου.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);">Προσπάθησα να συνηθίσω τον εφιάλτη στον οποίο μετατράπηκε η ζωή μου αφότου "έφυγε". Προσπαθώ ν΄αντέξω να πονάω και να μου λείπει.</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);">Τον συνδυασμό των δυο παραπάνω όμως δεν τον αντέχω. </span><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);">Δεν αντέχω να τον χάνω κάθε βράδυ με κάθε δυνατό τρόπο.  </span></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);">Δεν αντέχω τα πρωινά που ψάχνω τα τηλέφωνα για να τον πάρω να δω αν είναι καλά. </span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);">Κι όμως θέλω τόσο πολύ να τον βλέπω, ακόμη κ έτσι...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre; font-family:Arial;font-size:10px;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/37dsipaWSLE&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/37dsipaWSLE&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);">Τραγουδάκι <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">Archive - Sleep</span>,πάει πάντα με τον ανήσυχο ύπνο μου ή με τα βράδια που δεν θέλω να κοιμηθώ...<br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);">Picture</span> <a href="http://itchystitch.deviantart.com/art/Nightmare-20548894">Nightmare by</a><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(65, 77, 76);"><a href="http://itchystitch.deviantart.com/art/Nightmare-20548894">~ItchyStitch</a><a class="u" href="http://itchystitch.deviantart.com/" style="text-decoration: none; color: rgb(59, 90, 74); "> </a><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 51, 153);">in DeviantArt</span></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(65, 77, 76); font-weight: bold; letter-spacing: -1px; line-height: 26px; font-family:'Trebuchet MS';font-size:24px;"><small style="line-height: 1.5em; display: inline; font-size: 70%; margin-left: 1ex; letter-spacing: 0.02em; opacity: 1; "></small></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-8711638844995415485?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-70507257619083303382009-05-05T18:59:00.003+03:002009-05-05T19:16:13.578+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SgBimN6-u7I/AAAAAAAAAjk/c9Z2CRe7neU/s1600-h/acrobat_by_anjelicek%28Bratislava,Slovakia%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SgBimN6-u7I/AAAAAAAAAjk/c9Z2CRe7neU/s320/acrobat_by_anjelicek%28Bratislava,Slovakia%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5332370367518260146" border="0" /></a><em style="color: rgb(192, 192, 192);"><span style="font-size:100%;"><em><span style="font-weight: bold;"><br /><span style="font-size:130%;">O Aκροβάτης-Χαίνηδες</span></span><br /><br />Tραγούδι: Μιχάλης Σταυρακάκης<br /> στίχοι - μουσική: Δημήτρης Αποστολάκης</em></span><br /> </em> <p style="font-weight: bold; color: rgb(192, 192, 192);" class="alboumTxt">Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη<br /> που τραμπαλίζεται<br /> για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη<br /> πως δε ζαλίζεται</p> <p style="font-weight: bold; color: rgb(192, 192, 192);" class="alboumTxt">Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά<br /> και ποτέ δεν κλαίει, ποτέ δεν κλαίει</p> <p style="font-weight: bold; color: rgb(192, 192, 192);" class="alboumTxt">Για ιδέστε που 'χει το ερημοπούλι<br /> αίμα στο φτερό<br /> πετά κι ας το 'βρε θανάτου βόλι<br /> κόντρα στον καιρό</p> <p style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(192, 192, 192);" class="alboumTxt">Με τον καιρό να 'ναι κόντρα έχει τιμή σαν πετάς<br /> να μένεις μόνος, να μένεις μόνος</p> <p style="font-weight: bold; color: rgb(192, 192, 192);" class="alboumTxt">Για ιδέστε όλοι, δέστε και μένα<br /> άλλο δε ζητώ<br /> που 'χω στους ώμους φτερά σπασμένα<br /> και ακροβατώ</p> <p style="font-weight: bold; color: rgb(192, 192, 192);" class="alboumTxt">Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς<br /> μην κλαις, πουλί μου, μην κλαις, πουλί μου</p><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ffCnkVugn3c&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ffCnkVugn3c&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);">Photo </span><a style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);" href="http://anjelicek.deviantart.com/art/acrobat-115197752">acrobat</a><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);"> by </span><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);" class="name"><a class="u" href="http://anjelicek.deviantart.com/">anjelicek</a></span><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);"> in DeviantART</span><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 204, 204);" class="time"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-7050725761908330338?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-69316745994887128232009-04-30T04:19:00.007+03:002009-04-30T13:18:10.690+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/Sfj-ZgxSfMI/AAAAAAAAAjc/RD0jfGLgGNc/s1600-h/2640886-2-mirror-mirror-on-the-wall.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 230px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/Sfj-ZgxSfMI/AAAAAAAAAjc/RD0jfGLgGNc/s320/2640886-2-mirror-mirror-on-the-wall.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330289873239833794" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 204);">Ξυπνάς το πρωί και κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέπτη. Τρίβεις τα μάτια σου μα εξακολουθείς να βλέπεις θολά. Ρίχνεις λίγο νερό στο πρόσωπο σου και κοιτάς ξανά. Τι βλέπεις?</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 204);">Στον κρύο καθρέπτη, ένα άγνωστο πρόσωπο. Ξένο. Χαμένο στις μέρες που πέρασαν, στις στιγμές που σ ΄ έπλασαν. Χαραγμένο από συναισθήματα. Ένα πρόσωπο που έχει πάψει εδώ και καιρό να θυμίζει το δικό σου. Που μπορεί να το χεις συνηθίσει πια αλλά χρειάζεσαι πάντα μερικές στιγμές μέχρι να το αναγνωρίσεις από την αρχή. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 204);">Και η μέρα ξεκινά. Χωρίς τον καθρέπτη ξεχνάς για λίγο την άγνωστη που κατοικεί στο πρόσωπο σου και θυμάσαι εκείνη που παίζει κρυφτό στην καρδιά και το μυαλό σου. Τη χάνεις, τη βρίσκεις ξανά. Εκείνη, εσύ-η παλιά εσύ- τρέχει ανέμελα στις λεωφόρους της μνήμης σου και σκαρώνει παιχνίδια και όνειρα. Εκείνη έμοιαζε και ήταν διαφορετική πριν την αιώνια φυλακή της. Τώρα τη θέση της πήρε η άλλη.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 204);">Κοιτάς στον καθρέπτη ξανά, στα τζάμια του δρόμου, στα μάτια των άλλων και τη βλέπεις. Στην αρχή ξαφνιάζεσαι και μετά θυμάσαι. Χαμογελάς γιατί τώρα πια τα πάτε καλά οι δυο σας και ας σου φαίνεται εκείνη πάντα το ίδιο αποκρουστική με την πρώτη στιγμή που την αντίκρισες. Αλήθεια θυμάσαι την πρώτη σας γνωριμία? Πάει καιρός ε? Αχ πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 204);">Κοιτάς ξανά και ξανά το πρόσωπο σου, τόσο ίδιο και τόσο διαφορετικό την ίδια στιγμή. Εσύ και η άλλη, η άλλη και εσύ. Ένας κύκλος, μια εναλλαγή που σε τρελαίνει. Φοβάσαι πως οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν καν τη διαφορά. Σου λένε συχνά άλλωστε πως είσαι το ίδιο όμορφη όπως πάντα.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 204);">Τι είσαι? Ποια είσαι?<br />Κάποια που μεγάλωσε παραπάνω 20 χρόνια, που γέρασε, που έχασε πολλά και δεν βρήκε τίποτα.<br /><br />Πάλι στον καθρέπτη. Πάχυνες, ναι πάχυνες. Τα μαλλιά σου ασπρίζουν και κοίτα πόσο ατσούμπαλα είναι...και τα μάτια σου μίκρυναν. Ασχήμυνες. Πω πω πόσο ασχήμυνες. Μα όχι, όχι .. δεν είσαι εσύ, ξέχασες? Ή άλλη είναι, τόσο μα τόσο άσχημη, τόσο κουρασμένη τόσο ίδια και τόσο διαφορετική μ εσένα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-6931674599488712823?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-22903030598717303362009-04-18T17:31:00.005+03:002009-04-18T20:50:25.199+03:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SeoPFPXJY_I/AAAAAAAAAjE/JD59-6XIJo8/s1600-h/Candle-Mocaro-Easter-Candle-YT-359-.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5326086092016411634" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SeoPFPXJY_I/AAAAAAAAAjE/JD59-6XIJo8/s320/Candle-Mocaro-Easter-Candle-YT-359-.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff9966;">Καλή Ανάσταση! :)</span></strong></div><br /><strong><span style="color:#ff9966;">Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ανάσταση αυτών που έφυγαν, ανάσταση των ψυχών, ανάσταση και στα πεθαμένα όνειρα μας. </span></strong><br /><strong><span style="color:#ff9966;"></span></strong><br /><strong><span style="color:#ff9966;">Μακάρι η Ανάσταση του Κυρίου να μας δώσει τη δύναμη που μας λείπει, το κουράγιο να συνεχίσουμε και την ελπίδα για να πορευτούμε σ΄εποχές που δεν γίνονται πια θαύματα. </span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#ff9966;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;color:#ff9966;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-2290303059871730336?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-90799233060989867672009-04-01T15:09:00.008+03:002009-04-01T16:05:37.766+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SdNj5jVhObI/AAAAAAAAAik/KF45r5NM6_U/s1600-h/1216685058.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 289px; height: 305px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SdNj5jVhObI/AAAAAAAAAik/KF45r5NM6_U/s320/1216685058.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319705425243879858" border="0" /></a><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;">Πλησιάζει Πάσχα. Τι νιώθω? Μακάρι να ξέρα. Την μέρα δεν σκέφτομαι. Μόνο αισθάνομαι. Τελικά ούτε να σκέφτομαι, ούτε να αισθάνομαι μου αρέσει. Τη νύχτα έρχομαι αντιμέτωπη με τις σκέψεις που τη μέρα αποφεύγω. Ούτε να ονειρεύομαι μου αρέσει. Ψέμματα. Μου αρέσει. Έχει και τα καλά του.</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;">Πλησιάζει Πάσχα. Νιώθω ένα κενό μέσα μου. Ένα κενό που δεν καλύπτεται με τίποτα. Γεμίζει κάθε τρεις και λίγο με άγχος,το οποίο διώχνουν με περίσση καλοσύνη και προσπάθεια οι φίλοι μου. Καλά να είναι.</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;">Πλησιάζει Πάσχα. Τι να περιμένω? Την ανάσταση. Ναι την ανάσταση, φέτος έχει περισσότερο νόημα από οποιαδήποτε άλλη φορά.</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;">Πλησιάζει Πάσχα. Θυμάμαι. Πριν ένα χρόνο, τέτοιες μέρες είδα τελευταία φορά τον αδερφό μου. Σκόρπιες αναμνήσεις που παλεύω να συμμαζέψω. Σκόρπιες εικόνες καθημερινές που δεν ήξερα πως θα μετατρέπονταν σε προσκύνημα στο μυαλό μου. Αναμνήσεις. Φοβάμαι μη μου τις πάρει ο χρόνος, ή ο Θεός, ή μην τις διώξω στην προσπάθεια να ζήσω σαν τους άλλους.</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;">Μέσα στις αναμνήσεις εκείνες,Οι άθλιοι-Les Miserables. Είδα μια αφίσα κ ένιωσα μια ανεξήγητη έλξη. Ανεξήγητη? Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο μα έχω δει 3-4 φορές την ταινία. Πέρισυ το Πάσχα την είδαμε μαζί.</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;">"Δειλοί μοιράιοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα" Oι στίχοι του Βάρναλη προλόγιζαν το τρειλερ. ... προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα... Χμμ, που να ξερα πως ένα χρόνο αργότερα θα περίμενα το μεγαλύτερο των θαυμάτων.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-9079923306098986767?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-49724737847378270502009-03-12T18:49:00.010+02:002009-03-12T19:18:10.606+02:00<a style="color: rgb(153, 153, 255);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SblAyrT1l3I/AAAAAAAAAic/FMH-_l7PqU4/s1600-h/b71876b4b2fd06f5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SblAyrT1l3I/AAAAAAAAAic/FMH-_l7PqU4/s320/b71876b4b2fd06f5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312348474823776114" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(192, 192, 192); font-weight: bold;">Οι οδηγούμενες από απόλυτη βαρεμάρα διαδικτυακές βόλτες, αποδεικνύονται συχνά αποστολές εξερεύνησης σε μαγικά και μυστήρια μέρη. Σε σκέψεις, σε μουσικές, σε εικόνες ταξιδιάρικες, σε θησαυρούς ανεκτίμητους. Σε μια από τις βόλτες μου έπεσα στη </span><a style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold; font-style: italic;" href="http://katapsc.blogspot.com/">"Σιωπή</a><span style="color: rgb(192, 192, 192); font-weight: bold;"><a style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 255);" href="http://katapsc.blogspot.com/">"</a><span style="color: rgb(153, 153, 255);"> </span>το πολύ όμορφο διαδικτυακό σπιτάκι της Jacki. Εκεί ανάμεσα σε πολλά αγαπημένα μου τραγούδια ανακάλυψα για πρώτη φορά και ορισμένα διαμαντάκια. Tο "Listen to the falling rain" του Jose Feliciano είναι ένα από αυτά.<br /><br />Δεν ξέρω αν κόλλησα με τη μια γιατί μου θυμίζει τις βροχερές μέρες που τόσο αγαπώ ή γιατί με κάνει να κλείνω τα μάτια κ να ταξιδεύω. Σίγουρα πάντως θα είναι το soundtrack της ημέρας και της νύχτας μου για αρκετό καιρό...</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold;"><span style="color: rgb(102, 102, 204);">Listen to the falling rain- Jose Feliciano</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Listen to the pouring rain</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Listen to it pour,</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">And with every drop of rain</span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">You know I love you more</span><br /><br />Let it rain all night long,<br />Let my love for you go strong,<br />As long as we're together<br />Who cares about the weather?<br /><br />Listen to the falling rain,<br />Listen to it fall,<br />And with every drop of rain,<br />I can hear you call,<br />Call my name right out loud,<br />I can here above the clouds<br />And I'm here among the puddles,<br />You and I together huddle.<br /><br />Listen to the falling rain,<br />Listen to it fall.<br /><br />It's raining,<br />It's pouring,<br />The old man is snoring,<br />Went to bad<br />And bumped his head,<br />He couldn't get up in the morning,<br /><br />Listen to the falling rain,<br />listen to the rain </span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ac8fqSbisqA&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ac8fqSbisqA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-4972473784737827050?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-2159504089284261902009-03-12T13:09:00.004+02:002009-03-12T13:23:25.895+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/Sbjtm10_ytI/AAAAAAAAAiU/sUyPmlqYZ_g/s1600-h/JM478%7EBreathe-Posters.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/Sbjtm10_ytI/AAAAAAAAAiU/sUyPmlqYZ_g/s320/JM478%7EBreathe-Posters.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312257012023675602" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Μήπως είναι αυτό το νόημα της ζωής?<br /><br />Ή μήπως δεν υπάρχει νόημα τελικά?<br /><br />Ίσως όπως θα λεγε κ ο Sartre ο καθένας ξεχωριστά να φτιάχνει το δικό του νόημα και να μην υπάρχει απάντηση στην αιώνια ερώτηση.. Αυτή η εικόνα πάντως είναι μια καλή αρχή..</span><span style="color: rgb(204, 204, 255);"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-215950408928426190?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-46283278675451073952009-03-06T16:40:00.016+02:002009-03-06T18:38:34.196+02:00<span style="color: rgb(255, 204, 102); font-weight: bold;font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" >Για το κόλλημα μου με τα soundtrack σας είπα ε? Το κομμάτι που σας παραθέτω σήμερα είναι από την Amelie. Ένα από τα πιο πιο αγαπημένα μου.. Σε μερικές γραμμές οι σκέψεις μηνών.. Δεν πιστεύω να περιμένετε τπτ αισιόδοξο ε?! </span><br /><br /><a style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 153);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SbE4CE5lw3I/AAAAAAAAAgs/Hf0jZSz0j50/s1600-h/2126683137_2ba0e09106.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 310px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SbE4CE5lw3I/AAAAAAAAAgs/Hf0jZSz0j50/s320/2126683137_2ba0e09106.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310087043972711282" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><br /></span><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:130%;" ><strong>Yann Tiersen - La Dispute</strong></span><br /></div><br /><div style="text-align: left;font-family:trebuchet ms;"><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">Anyway, i can try anything it's the same circle that leads to nowhere<br />and i'm tired now.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">anyway, i've lost my face, my dignity, my look, everything is gone<br />and i'm tired now.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-family:trebuchet ms;font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">but don't be scared, i found a good job and i go to work every day<br />on my old bicycle you loved.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">i am pilling up some unread books under my bed and i really think<br />i'll never read again.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">no concentration, just a white disorder everywhere around me,<br />you know i'm so tired now.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">don't worry i often go to dinners and parties with some old friends<br />who care for me, take me back home and stay.</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">Monochrome floors, monochrome walls, only abscence near me,<br />nothing but silence around me.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">monochrome flat, monochrome life,<br />only abscence near me, nothing but silence around me.</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">Sometimes i search an event or something to remind me,<br />but i've really got nothing in mind.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">sometimes i open the windows and listen people walking in the down streets. there is a life out there.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">But don't be scared, i found a good job and i go to work every day<br />on my old bicycle you loved.</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">Anyway, i can try anything it's the same circle that leads to nowhere<br />and i'm tired now.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">anyway, i've lost my face, my dignity, my look, everthing is gone gone<br />and i'm tired now.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">but don't be scared, i found a good job and i go to work every day<br />on my old bicycle you loved.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">don't worry i often go to dinners and parties with some old friends<br />who care for me, take me back home and stay.</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">Monochrome floors, monochrome walls, only abscence near me,<br />nothing but silence around me.</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:100%;" ><span style="font-weight: bold;">monochrome flat, monochrome life, only abscence near me,<br />nothing but silence around m</span>e</span><br /><br /></div><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 102);font-family:verdana;font-size:100%;" >Στο βιντεο το γνωστό Βαλς της Amelie γιατί δεν μπόρεσα ν΄αντισταθώ...</span><br /></div></div><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aip3836VtZ0&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/aip3836VtZ0&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-4628327867545107395?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-39217600918050859182009-02-22T20:40:00.011+02:002009-02-23T16:24:20.873+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SaGjtvChDMI/AAAAAAAAAgM/wdt8rYbcBJE/s1600-h/133237blue_sky.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SaGjtvChDMI/AAAAAAAAAgM/wdt8rYbcBJE/s320/133237blue_sky.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305701842135616706" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Έψαχνα τους στίχους από άσχετο τραγούδι, κομμάτι του soundtrack του Romeo+Juliet. Δεν θυμάμαι να σας το έχει ξαναπεί αλλά έχω κολλήσει τελευταία με τα soundtracks. To "whatever (I had a Dream)" έψαχνα εγώ, οι στίχοι του"Αngel Eyes" εμφανίστηκαν. Πως και τι μη με ρωτάτε, μάλλον το διαδίκτυο συνωμότησε για να πέσω πάνω σ΄αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι. </span> <span style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /><br />Το "Angel Eyes" είναι κομμάτι των "Buzz Poets". Δεν τους είχα ξανακούσει και ως τώρα δεν έχω βρει ούτε και το τραγούδι πουθενά. Δεν έχει σημασία, μπορεί ακουστικά να μη μου αρέσει καν. Αυτό που έχει σημασία είναι οι στίχοι του κομματιού αυτού που στην κυριολεξία με βρήκαν αντί να τους βρώ εγώ όπως συνήθως. Angel Eyes λοιπόν, γραμμένο όπως έμαθα ψάχνοντας, για τον τραγουδιστή των "Distorted Penguins" Magic Dave Mussen που έχει φύγει από αυτόν τον κόσμο και αν κ εγώ δεν τον ήξερα για κάποιους ήταν και είναι σημαντικός.<br /><br /></span><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Όπως σημαντικός ήταν και είναι για μένα αυτός στον οποίο αφιερώνω αυτούς τους στίχους μαζί με την αγάπη μου για τώρα και για πάντα. " I throw my hands up to the sky and I miss your angel eyes" </span> <span style="color: rgb(153, 153, 255);">Είσαι εδώ, πάντα θα είσαι και αυτό το τραγούδι είναι σαν να γράφτηκε για σένα.. Να προσέχεις και να με σκέφτεσαι καμιά φορά..</span><span style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">Angel Eyes-Buzz Poets</span></span><br /></span><span style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">He walked the earth above the ground</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> His smile as wide as painted skies</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> Blue skies</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> His blue skies</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> And all the creatures heard the sound</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> The night, this child</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> Like angel learned to fly</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> In blue skies </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> <span style="font-size:130%;">And all I ask is why little angels have to fly </span></span><span style="font-size:130%;"><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> And the stars they hide his angel eyes </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> I throw my hands up to the sky and I miss his angel eyes </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> He sings to me don't cry </span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> Since heaven called his name </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> Nothing will be the same as us together, together</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> They say legends never die </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> And so, my friends, this angel lives forever, forever </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> And all I ask is why little angels have to fly </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> And the stars they hide his angel eyes </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> I throw my hands up to the sky and I miss his angel eyes </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> He sings to me don't cry</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> I sing, I scream</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> I need to hear a new sound </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> A star has fallen</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> Think I hear him calling </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> (guitar solo)</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> Since the day I heard the news </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> My soul is melting cause my heart is burning, burning</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> He was just a child with the sun inside his smile </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> In innocent skies angels fly </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> I see an angel in the sky </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> And I miss his angel eyes </span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> But he sings to me don't cry</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">update: To βρήκα τελικά και το άκουσα στη <a href="http://www.buzzpoets.com/music1.html">σελίδα του συγκροτήματος</a> (κλικ για να το ακούσετε). Ωραίο είναι και ακουστικά ζεστό και μέσα από την καρδιά.. </span><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-3921760091805085918?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-4395621631343016192009-02-14T00:26:00.001+02:002009-02-14T00:58:23.070+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SZX5bcF9CDI/AAAAAAAAAfU/fxBxKav9ymE/s1600-h/shipwreck.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 204px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SZX5bcF9CDI/AAAAAAAAAfU/fxBxKav9ymE/s320/shipwreck.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302418386091575346" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">Πρέπει να ήμουν γύρω στα 5 όταν πρωτοάκουσα αυτό το τραγούδι. Μεγάλο σουξέ της εποχής έπαιζε σε όλα τα ραδιόφωνα. Ο αδερφός μου ήταν μωρό τοτέ...Θυμάμαι να το τραγουδάω στο παλιό παλιό μας αυτοκίνητο ενώ πηγαίναμε κάπου όλοι μαζί. Ίσως και να μην έγινε έτσι αλλά τι σημασία έχει? Εγώ έτσι θυμάμαι...<br /><br /></span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">Το τραγουδούσα κ σε άσχετες ώρες αν κ θυμόμουν μόνο πως " καθότανε στο διπλανό σκαμπό". Εκείνη την εποχή "μπαίναμε κ στον υδροχόο κ ανάβαμε φωτιές" αν θυμάστε..</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">Ωραίες εποχές, ωράιο, πολύ ωραίο και το τραγούδι, χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη μου σαν ανάμνηση. Πέρασαν πολλά χρονία από τότε, σχεδόν 15 όταν το ανακάλυψα τυχαία σ' ένα φόρουμ. Η παλιά αγάπη ξαναγεννήθηκε.<br /><br />Έβαλα να το ακούσουν και οι γονείς μου που το χάρηκαν σαν να ταν πάλι η πρώτη τους εκείνη νιότη. Το έβαλα και στον αδερφό που δεν το θυμόταν βέβαια. </span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">Πέρυσι την πρωτοχρονιά, την τελευταία που είμασταν κ όλοι μαζί, το έβαλα ξανά κατόπιν αιτήσεως του μπαμπά μου. Ο αδερφός μου γκρίνιαξε, ακούσαμε διάφορα και τελικά περάσαμε όμορφα εκείνο το βράδυ.</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"><br /><br />Το έβαλα ξανά μόνη μου απόψε για να συνοδεύσει τη μπεκρουλιάρικη διάθεση μου. Είναι μαθηματικά βέβαιο πως αν μου άρεσε λίγο περισσότερο το αλκοολ θα ήμουν αλκοολική. Ευτυχώς δεν μου αρέσει κ έτσι δεν μπορώ εύκολα να ενδώσω στη γλυκιά του ζάλη. Εκείνη τη ζάλη που μαζί με το τραγούδι της φοβερής και τρομερής Αρλέτας, μου ξύπνησαν πάλι αναμνήσεις που δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να θυμάμαι ή να ξεχνάω. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);"> So here it goes...</span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);">Το μπαρ το ναυάγιο</span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);"><span style="font-size:130%;">-Αρλέτα</span><br /><br /></span> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο</div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">Βρέθηκα να τα πίνω μ' έναν άγιο</div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">καθότανε στο διπλανό σκαμπό | 2x</div><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);">Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό | 2x<br /><br /></span> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="no"> </div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">Του λέω παππούλη τι ζητάς εδώ</div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">Δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό</div><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);">μου λέει, τέκνον κάνεις μέγα λάθος | 2x</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);"><br />εδώ είναι ο πόνος των ανθρώπων και το πάθος | 2x<br /><br /></span> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="no"> </div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">Κοίταξε γύρω σου τρελούς και μεθυσμένους</div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">(μου λέει εγώ τους αγαπάω) τους κολασμένους</div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">αν θες ν' αγιάσεις πρέπει ν' αμαρτήσεις | 2x</div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">Ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις | 2x<br /><br /></div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="no"> </div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο</div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο</div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">καθότανε στο διπλανό σκαμπό</div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό</div> <div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);" class="te">καθότανε στο διπλανό σκαμπό</div> <div class="te"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 102, 204);">Στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό</span><br /></div><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/L9NXBH-Q3bk&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/L9NXBH-Q3bk&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-439562163134301619?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-80534514913398073022009-02-08T18:01:00.000+02:002009-02-08T20:25:13.298+02:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);"><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Τοπίο στην Ομίχλη. Σκηνή 1η</span>:</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SY8WwpJ229I/AAAAAAAAAfM/hbQ6C0nSvtQ/s1600-h/Prague_by_Kvikken.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SY8WwpJ229I/AAAAAAAAAfM/hbQ6C0nSvtQ/s320/Prague_by_Kvikken.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300480311375092690" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);">Ονειρεύομαι να χαθώ σ΄ένα τοπίο τυλιγμένο στην ομίχλη,σε μια πόλη, μεσαιωνική ίσως, μελαγχολική με μικρά καφέ κ μαγαζιά με χειροποίητες βιτρίνες.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);">Φαντάζομαι να περπατώ σ ένα ήσυχο δρόμο , χαμένο σε λευκά πέπλα, βρεγμένο από τις σποραδικές μπόρες και από δάκρυα ίσως. Θα ναι λίγη ώρα πριν πέσει για τα καλά η νυχτά, τότε που ο ουρανός έχει το πιο βαθύ του μπλέ πίσω από τα μαύρα σύννεφα.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);">Από τα καφέ θα ακούγεται μουσική, και οι περαστικοί θα τρέχουν βιαστικά τυλιγμένοι σε παλτό για να προφυλαχθούν από το κρύο.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);">Μονό εγώ θα περπατώ αργά. Νοχελικά σχεδόν, χωρίς να με νοιάζει για πρώτη φορά τίποτα άλλο παρά το τέλος του δρόμου. Χωρίς προορισμό, χωρίς να περιμένω κάποιον ή κατι μα και χωρίς να με περιμένει κανείς.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);">Ονειρεύομαι να χαθώ σ΄ένα τέτοιο τοπίο. Να πάρω μια βαθιά ανάσα και να τη νιώσει ολόκληρη η ύπαρξη μου. Η πληγωμένη μου ύπαρξη.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);">Κ όταν κουραστώ θα χωθώ σ ένα από τα καφέ της για να ζεστάνω μ΄ένα ρόφημα καυτό την παγωμένη μου καρδιά. Την παγωμένη μου ζωή.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);">Και θ΄αρχίσει να βρέχει τότε ασταμάτητα μέχρι να ξημερώσει και τότε θα μυρίζει βροχή και θα ναι μια καλύτερη μέρα. "When we ll wake up some morning rain, will wash away our pain"</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">Τοπίο στην ομίχλη. Σκηνή 2η:</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SY8UCC5q5OI/AAAAAAAAAe0/qVFTKzdXN6Y/s1600-h/elati5.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SY8UCC5q5OI/AAAAAAAAAe0/qVFTKzdXN6Y/s320/elati5.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300477311809414370" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;">Ονειρεύομαι να χαθώ σ΄ένα τοπίο στην ομίχλη. Σ΄ένα γέρικο δάσος κάπου στο βουνό. Σ΄ένα φιλόξενο χωριουδάκι με πέτρινα σπίτια και πέτρινους δρόμους. Θα μυρίζει καμμένο πεύκο, από τη φωτιά στα τζάκια και οι περαστικοί θα περπατάνε νοχελικά και θα χαιρετάνε εγκάρδια.</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;">Δεν θα έχει πέσει ακόμη ο ήλιος και τα σύννεφα θα ετοιμάζονται για μπόρα ή για χιόνι ίσως. Κ η ομίχλη θα αγκαλίαζει τα πάντα και θα κάνει τα παιδιά να προσπαθούν χαρούμενα να την πιάσουν. Μα εκείνη θα ξεφεύγει σαν άπιαστο όνειρο.</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;">Ονειρεύομαι να χαθώ σ΄ένα τέτοιο μέρος και να περπατώ με άδειο μυαλό και τα χέρια ανοιχτά για να αγκαλιάσω ολόκληρο τον κόσμο, και θα πλάθω ιστορίες τότε για ξωτικά και νεραίδες στην άκρη του δάσους, για κόσμους ευτυχισμένους.</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;">Κ όταν κουραστώ, θα χωθώ σ΄ένα φιλόξενο δωμάτιο με τζάκι και θα ζεστάνω την ψυχή μου στη φωτιά. Θ΄αρχίσει τότε να χιονίζει και την επόμενη μέρα όλα θα ναι λευκά.</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;">"Deep beneath the cover of another perfect wonder ,Where it's so white as snow"</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">Τοπίο στην ομίχλη. Σκηνή 3η και τελευταία:</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SY8UmMkyXNI/AAAAAAAAAe8/VxC_slmcl2Y/s1600-h/1210.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SY8UmMkyXNI/AAAAAAAAAe8/VxC_slmcl2Y/s320/1210.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5300477932881468626" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);">Ονειρεύομαι να χαθώ σ΄ένα τοπίο στην ομίχλη, σε ένα μέρος που όλοι οι δρόμοι θα οδηγούν στη θάλασσα. Ίσως ένα μικρό λιμάνι, ή μια αποβάθρα. Ίσως απλά ένας παραλιακός δρόμος. Θα χει νυχτώσει για τα καλά κ το μόνο που θα θυμίζει τη μανιασμένη μπόρα θα ναι η ομίχλη πάνω από τους δρόμους και τα σκοτεινά σχεδόν μαύρα νερά. Αυτοκίνητα θα περνούν και άνθρωποι θα ναι μαζεμένοι σε παρέες σε σπίτια και μαγαζιά. Τα μικρά πλοία θα κουνιούνται στα νερά και κάποιοι φαίνεται να αγκαλιάζονται πίσω από τα τζάμια.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);">Ονειρεύομαι να χαθώ σ΄ένα τέτοιο μέρος και να περπατώ γρήγορα γιατί το κρύο είναι τσουχτερό και εγώ ήδη παγωμένη. Δεν θα σκέφτομαι μα θα μετράω τα βήματα μου ως το φάρο.</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 204, 255);">Κ όταν κουραστώ θα καθίσω στην άκρη της αποβάθρας, και θα ζεσταθώ σε μια ζεστή αγκαλία από κάποιον ή κάποια αγαπημένη που θα ναι εκεί μόνο για να μ΄αγκαλιάσει. Και τότε θ΄αρχίσει να καθαρίζει ο ουρανός και λίγο πριν ξημερώσει θα καθρεφτιστούν καθαρά όλα τ΄αστέρια στα παγωμένα νερά. Κ θα ναι όλα πιο ήρεμα. "Ad Astra Per Aspera"</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">(Απο μικρή η βρόχη -και γενικά ο χειμωνιάτικος καιρός-και η θάλασσα ήταν τα δυο πράγματα που μ έκαναν να ηρεμώ. Τώρα τέλευταια στη λίστα προστέθηκε και η ομίχλη για ένα απροσδιόριστο λόγο. Επειδή λοιπόν δεν πρόκειται να ζήσω καμία από τις παραπάνω σκηνές, όχι άμεσα τουλάχιστον είπα να τις περιγράψω. Είναι κ εξεταστική και κάτι πρέπει να κάνω για να μη διαβάζω :P Mη με παρεξηγείτε αλλά είχα την ανάγκη κάπως να ηρεμήσω...)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-8053451491339807302?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-31674961085350558502009-02-05T14:41:00.000+02:002009-02-05T14:54:32.170+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Dogp6FAfAFI&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Dogp6FAfAFI&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);font-size:130%;" >Σαν το σύννεφο φεύγω πετάω, έχω φίλο τον ήλιο Θεό....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-3167496108535055850?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-91902543416601351302009-01-30T21:15:00.001+02:002009-01-30T23:16:11.842+02:00<span style="font-size:100%;"><a style="font-weight: bold;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SYNTFCmWu1I/AAAAAAAAAeU/ne7Ub_vVSHY/s1600-h/sea-at-night-wallpaper.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SYNTFCmWu1I/AAAAAAAAAeU/ne7Ub_vVSHY/s320/sea-at-night-wallpaper.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297168932780030802" border="0" /></a><br /></span><span style="color: rgb(102, 102, 102); font-weight: bold;font-size:130%;" >B.D.Foxmoor &amp; Prohja-Στα μεγάλα Σκοτάδια</span> <span style="color: rgb(102, 102, 102); font-weight: bold;font-size:100%;" ><br /><br /></span><span style="color: rgb(102, 102, 102); font-weight: bold;font-size:100%;" >Πήρα τις ευχές στον ώμο φορεσιά με καμάρι<br />απ'του ονείρου δανεική του καπετάνιου τη χάρη<br />κι είπα ταξίδι μου πρώτο να που ήρθε η σειρά σου<br />στο βορρά και στο νότο θα 'μαι πάντα κοντά σου.<br />Βαριά η ανάσα, το βήμα μου όμως δεν κόβω<br />στο μαξιλάρι μου άφησα τον τελευταίο μου φόβο.<br /></span><span style="color: rgb(102, 102, 102); font-weight: bold;font-size:100%;" >Λέω να αφήσω την καρδιά μου ήσυχη να το χαρεί<br />μπορεί της τύχης μου να 'ναι το πιο μεγάλο σκαρί.</span><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102); font-weight: bold;font-size:100%;" >Σα χαλασμένη πυξίδα που απέφυγα και δεν είδα<br />μη μου αλλάξει πορεία πρίν να πατήσω σανίδα<br />που ίσως με πάει σε όσα φαντάστηκα μέρη<br />κι ίσως με φέρει πίσω πιο πλούσιο ποιός ξέρει.<br />Μπάρκο πρώτο λοιπόν βάζω ψυχή και σάρκα<br />και τα νιάτα μου στην πιο μεγάλη μου τσάρκα<br />γι' αυτό σου λέω καπετάνιε εγώ είμαι για το τιμόνι<br />το καλό και το κακό στο πλευρό μου στοιχειώνει.<br />Με φοβάται ο ουρανός με προσέχουν τα αστέρια<br />χωράει ο ωκεανός μέσα στα δυο μου τα χέρια<br />αλήθεια λέω με είχα δεί στο όνειρό μου ένα βράδυ<br />με ένα τιμόνι στο χέρι και στο μεγάλο σκοτάδι.<br /><br /><span style="font-size:130%;">Ναυαγός σε λάθος μέρος ουρανέ μου δε σ' είδα<br />ξύπνησα γέρος σε καιρούργια πατρίδα<br />ψάχνω κάτι να δω κι έχω τ' άστρα σημάδια<br />μα είμαι ακόμα εδώ στα μεγάλα σκοτάδια.</span><br /><br />Άρχισα λίγο να τρέμω στην πρώτη φουσκοθαλασσιά<br />εκεί που η νύχτα με τη μέρα έχουν το φως μοιρασιά<br />με κάθε κύμα από θάλασσα βλέπω ουρανό<br />παρακαλώ τους θεούς να στείλουν το γαλανό.<br />Βρεγμένα κι ανοιχτά έχω απ' το φόβο τα μάτια<br />φέρμα τα πανιά τρίζουνε τα κατάρτια<br />μα δε μιλάω σε κάνέναν μόνος μου πρέπει ν' αντέξω<br />μ' ακούς δε θα γυρίσω ντροπιασμένος εκεί έξω.<br />Μα τις λέξεις ο αέρας γύρω μου τις σφυρίζει<br />και στο μυαλό κι εκεί μια καταιγίδα αρχίζει<br />τα χέρια μου χαλαρώνουν πάνω στο τιμόνι<br />το κύμα μ΄αφήνει κι ύστερα με σηκώνει.<br />Τότε σπάω δεν αντέχω και στους άλλους φωνάζω<br />δε μ' ακούει κανείς και πιο πολύ τρομάζω<br />είμαι μόνος σαν να ήπιε ο χρόνος τους ναύτες<br />και μου ζητάει ο βυθός του ονείρου μου τους χάρτες.<br />Και μαυρίζουν όλα απ' τη ζερβή μου μεριά<br />με το σκαρί παρέα μας πήρε αγκαλιά η στεριά<br />και τότε η θάλασσα σαν παγωμένο χάδι<br />με σπρώχνει να βγώ στο μεγάλο σκοτάδι.<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/y4vE4HVSlM4&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/y4vE4HVSlM4&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-9190254341660135130?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-22799718378807330282009-01-24T00:08:00.000+02:002009-01-24T13:05:38.475+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SXpLLVHTI6I/AAAAAAAAAeM/ezsDiVjxFDI/s1600-h/alley.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SXpLLVHTI6I/AAAAAAAAAeM/ezsDiVjxFDI/s320/alley.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294626969945842594" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);">Ένα βράδυ θα φέγγει το φεγγάρι τρελό</span><span style="color: rgb(255, 153, 102);"> </span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);">Θ' απλωθεί η σκιά σου σ' ένα δρόμο στενό</span><span style="color: rgb(255, 153, 102);"> </span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);">Τα ταξίδια, οι φίλοι, οι αγκαλιές, τα φιλιά</span><span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 153, 102);"> Σ' ένα κόσμο θαμπό, μακριά…μακριά</span><br /><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 102);"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 153, 102);"> Στίχοι: Ο βασιλιάς της σκόνης..</span>.</span></span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-2279971837880733028?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-79485014903237978032009-01-12T18:15:00.000+02:002009-01-12T19:40:16.849+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SWt-OkH4QLI/AAAAAAAAAdw/x5bO9HIaZEY/s1600-h/Birthday_eaten_by_the_walls_by_lauren_rabbit.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 252px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SWt-OkH4QLI/AAAAAAAAAdw/x5bO9HIaZEY/s320/Birthday_eaten_by_the_walls_by_lauren_rabbit.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290460975956770994" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;">Και να που τα ταξίδια</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> μείναν μόνο όνειρα</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Και να που οι φωνές</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> και τα τραγούδια σώπασαν</span><br /> <br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Και να που η ζωή</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> τώρα κυλάει πιο γρήγορα</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Και να που τα παιδιά</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> και τα παιχνίδια χάθηκαν</span><br /> <br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Φταίει η ζωή που είναι μικρή</span><br /> <br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Ραγίσαν τα φεγγάρια</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> που ‘χε φέρει η άνοιξη</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Μαρμάρωσε το φως </span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> στο τελευταίο νύχτωμα</span><br /> <br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Φτιασίδι ερωτικό</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> που θα φοραέι το αύριο</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> Στις πιάτσες της βροχής</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"> που θα πουλιέται Σάββατο</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PaClwk7huxo&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/PaClwk7huxo&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;" class="creators">song: Στίχοι: Οδυσσέας Εισαγγελέας<br /> Μουσική:Γιάννης Νικολάου<span style="text-decoration: underline;"></span><br /> Πρώτη εκτέλεση: Λαθρεπιβάτες<span style="text-decoration: underline;"> </span><br /> Άλλες ερμηνείες: Παντελής Θαλασσινός</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255); font-weight: bold;">photo: Birthday eaten by the walls by lauren rabbit at Deviantart</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-7948501490323797803?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-75732707589117803702009-01-11T10:49:00.000+02:002009-01-11T20:28:49.935+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/5q9H2cd36RU&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/5q9H2cd36RU&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Ωραία που ήταν τότε.. Ξένοιαστα και μαγικά , και ταξιδιάρικα και αγαπημένα. Τότε που ξαπλώναμε στο χώμα και βλέπαμε το μέλλον χαρούμενο. Τότε που κάναμε όνειρα γι΄αυτά που λαχταρούσε το παιδικό μας μυαλό. Που δίναμε υποσχέσεις ο ένας στον άλλο για πάντα. Που μαλώναμε για πλάκα ή στ΄αλήθεια. Ωραία που ήταν τότε που είχαμε ο ένας τον άλλο. Που είχα εσένα.. Τότε που μοιραζόμασταν τα παιχνίδια και τη ζωή μας. Που ήταν ο κόσμος πιο φωτεινός, και ο ήλιος ζέσταινε την ψυχή μας.Τότε που το κρύο μας στρίμωχνε στο δωμάτιο με τη σόμπα και τα προβλήματα ήταν μόνο μαθηματικά.Ωραία που ήταν... όταν ήμασταν παιδιά..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-7573270758911780370?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-10092545665796997832008-12-20T14:16:00.000+02:002008-12-20T14:38:23.462+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SUzm62XHtBI/AAAAAAAAAdo/OFS67-yq2RE/s1600-h/77286675_30b6d2c52e.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 210px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SUzm62XHtBI/AAAAAAAAAdo/OFS67-yq2RE/s320/77286675_30b6d2c52e.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281850361698038802" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο, ή καπου σαν σήμερα δλδ είχα το φοβερό δίλημμα ν΄αφήσω τη δουλειά μου για να κάνω Χριστούγεννα με τους δικούς μου, ή όχι.. Επειδή είμαι "κάθε ανάσα και καημός" όπως παρατήρησε και μια φίλη είχα αγχωθεί κλασσικά πολύ κ είχα γράψει και μια μεγάλη μεγάλη ανάρτηση εκθέτοντας τον προβληματισμό μου. Στο τέλος σημείωνα. " Του χρόνου μπορεί να μην έχω τη δυνατότητα να κάνω Χριστούγεννα με την οικογένεια μου"</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Ο Θεός ξέρει τι σκεφτόμουν τότε.. Ότι κ αν ήταν όμως, ποτέ δεν φαντάστηκα πως τα επόμενα Χριστούγεννα θα ήταν τόσο μα τόσο μαύρα.</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Γιατί τα Χριστούγεννα φέτος θα είναι και μαύρα και σκοτεινά. Πιο σκοτεινά από τα πιο σκοτεινά βράδια του πιο κρύου Χειμώνα. Θα ναι Χριστούγεννα πληγωμένα, χωρίς τον αδερφό μου (πρώτα και κυριότερα και πέρα από όλα τ΄άλλα) χωρίς το σπίτι μας, χωρίς τους φίλους μου,χωρίς δέντρο και στολίδια (μην τα δώ μπροστά μου), χωρίς ζεστασία, χωρίς γέλια, χωρίς χαρά, χωρίς γαλήνη. Αυτά τα Χριστούγεννα δεν μου λένε τίποτα. Θα μπορούσα ευχαρίστως να θαφτώ την ημέρα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς να κοιμάμαι μια εβδομάδα, οτιδήποτε αρκεί να μην χρειαστεί να το περάσω κι αυτό.</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Μέσα σ΄αυτό το κλίμα δημιουργήθηκε πάλι το δίλημμα, δουλειά ή σπίτι. Πάλι διάλεξα το σπίτι. Δεν θέλω μπράβο γιατί ξέρω πως ο καθένας αυτό θα έκανε γιατί είναι το σωστό, αλλά εμένα δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα και ν αφήσω τη δουλειά μου και να περάσω όλα τα παραπάνω. Η στεναχώρια μου μεγαλώνει περισσότερο όταν αναλογίζομαι πως δεν έχω άλλη δουλειά και δεν βρίσκω και άλλη δουλειά. (Άλλη πληγή κ αυτή, που αν είσαι 22 και κοπέλα, φοιτήτρια και άπειρη δεν πρόκειται να σ΄ εμπιστευτούν με καμία δύναμη.)</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Τέλος πάντων ας μη γκρινιάξω άλλο, επισήμως πια ξανά άνεργη,με ένα σωρό πράγματα που αποφάσισα να κουβαλήσω, με το μεγαλύτερο βάρος στην καρδιά μου και μόνη σας χαιρετώ...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102); font-weight: bold;">Καλά Χριστούγεννα, να περάσετε υπέροχα και να περάσετε όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μ ΄αυτούς που αγαπάτε!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-1009254566579699783?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-23225679805035210442008-12-16T23:54:00.001+02:002008-12-16T23:59:15.962+02:00<span style="color: rgb(255, 153, 102);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Και αν είναι να χαθώ... </span><br /><span style="font-weight: bold;">Ας χαθώ πάλι μες στο όνειρο...</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">Στο όνειρο της νύχτας (που σε φέρνει) ή στο όνειρο της μέρας (που φέρνει μια αχτίδα ελπίδας).</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">Εμπνευσμένο από ακυκλοφόρητο τραγούδι των FF.C που μαζί με τη Μαρία Ρίζου, </span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 255);">χάνονται στο όνειρο..</span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/htFkOjeyjnY&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/htFkOjeyjnY&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-2322567980503521044?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-69917602294081682032008-12-15T20:33:00.000+02:002008-12-15T20:44:29.943+02:00<span style="color: rgb(204, 204, 255);">Πολύ καιρό ήταν παραμελημένο αυτό εδώ το blog. To blog μου, στο ηλεκτρονικό μου σπιτάκι. Αυτό μέχρι που η ανάγκη να γράφω τις σκέψεις μου για να ξεσπάω, έγινε επιτακτική.<br /><br />Είναι τεράστια ανακούφιση (τουλάχιστον για μένα) να γράφω αυτά που τριγυρίζουν ώρες ατελείωτες στο κεφάλι μου. Έτσι αποφάσισα πως χρειάζεται να κάνω κάτι κ εγώ γι΄αυτό όπως αυτό κάνει για μένα.<br /><br />Αυτό που βλέπετε είναι το αποτελέσμα μετά από 8 ώρες προσπάθειας. Χαλάλι.. πέρασε ήσυχα η ώρα και τώρα νιώθω ακόμη πιο όμορφα σ΄αυτή τη σελίδα. Κ έχω τεράστια ανάγκη να νιώθω όμορφα, για οποιοδήποτε μικρό ή μεγάλο λόγο.</span><span style="font-weight: bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-6991760229408168203?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-38879756015797664962008-12-15T12:45:00.000+02:002008-12-15T12:52:50.236+02:00<span style="color: rgb(255, 153, 102);">Τι θα κάναμε χωρίς τη μουσική? Όμορφο πολύ όμορφο τραγούδι.. </span><br /><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 102);font-size:100%;" ><u>Μια πίστα από φώσφορο</u></span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);" class="creators">Στίχοι:Λίνα Νικολακοπούλου<br />Μουσική:Θάνος Μικρούτσικος<br />Πρώτη εκτέλεση:Χαρούλα Αλεξίου</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">Αν ήτανε το έδαφός σου πρόσφορο</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">θα σου 'φτιαχνα μια πίστα από φώσφορο</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">με δώδεκα διαδρόμους</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">δώδεκα τρόμους</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">με βύσματα κι εντάσεις φορητές</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">με πείσματα κι αεροπειρατές</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">αν ήτανε η αγκαλιά σου όαση</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">θα σου 'φερνα δισκάκια για ακρόαση</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">στο λίκνισμα της άμμου</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">στάλα η καρδιά μου</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">κι η διψασμένη μου ψυχή στρατός</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">και πάνω της ζωής ο αετός</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 102);font-size:130%;" >Όνειρα - όνειρα</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 102);font-size:130%;" >φλόγες μακρινές μου</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 102);font-size:130%;" >Του φευγιού μου όνειρα</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 102);font-size:130%;" >κι άγνωστες φωνές μου</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">Κοιμήσου εσύ κι εγώ θα ονειρεύομαι</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">σαν ήσυχος θεός θα εκπορεύομαι</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">απ΄τ΄άσπρο σου το χιόνι</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">δίχως σεντόνι</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">στα νύχια του κακού τη νύχτα αυτή</span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 102);">κι ο θάνατος λυπάται να κρυφτεί</span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wdUm0ITKyVs&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/wdUm0ITKyVs&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-3887975601579766496?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-9478535144696217332008-12-15T00:05:00.000+02:002008-12-15T00:07:15.659+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SUWDLoJZcHI/AAAAAAAAAcw/B-ZB0d8sS98/s1600-h/Shhhh____by_DestinyBlue.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 291px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SUWDLoJZcHI/AAAAAAAAAcw/B-ZB0d8sS98/s320/Shhhh____by_DestinyBlue.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279770373940408434" border="0" /></a> Κάποιοι θα το έβρισκαν αξιολύπητο. Εγώ απλά μια παρηγοριά..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-947853514469621733?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-64914043236911840262008-12-15T00:00:00.001+02:002009-01-11T11:07:46.401+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SUWCEIV4uDI/AAAAAAAAAco/q_-z7h1tEmQ/s1600-h/a3547cc3cbf1eb813ff6032e1ed47228.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 211px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SUWCEIV4uDI/AAAAAAAAAco/q_-z7h1tEmQ/s320/a3547cc3cbf1eb813ff6032e1ed47228.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279769145632143410" border="0" /></a><br /><br />Τόσες μέρες γίνονται τόσα. Στενοχωριέμαι, προβληματίζομαι, σκέφτομαι αυτά για να μην σκέφτομαι τ΄ άλλα εκείνα που πονούν μα δεν υπάρχουν λόγια να τα περιγράψουν. Γιατί όπως σωστά λένε "για τον καθένα ο δικός του πόνος είναι ο μεγαλύτερος". Εγώ δεν θα μπορούσα να είμαι η εξαίρεση. Ο δικός μου πόνος είναι αυτός που δεν γιατρεύεται. Που δεν γλυκαίνει έστω. Μερικές φορές ανακουφίζεται, όταν καταφέρνω να μην σκέφτομαι, να μην καταλαβαίνω. Όταν κοιτάω τη φωτογραφία του και βλέπω τον αδερφό μου, όπως τον έβλεπα και πριν.<br /><br /><br />Τόσο καιρό δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Δεν χωράει στο μυαλό μου που είναι απελπιστικά μικρό για κάτι τόσο μεγάλο. Έχουν περάσει σχεδόν 7 μήνες. Δεν ξέρω πως. Άλλοτε πιο δύσκολα άλλοτε ευκολότερα. Πόνεσα πολύ, έκλαψα, θύμωσα, σκέφτηκα, έκλεισα τα μάτια, προσπάθησα. Όταν είμαι στο σπίτι μας όλα είναι αφόρητα. Μετά φεύγω έρχομαι στο δικό μου προσπαθώ να τα καταφέρω για μένα, για τους δικούς μου. Ησυχάζω. Αρνούμαι να ανακαλέσω τις αναμνήσεις μου. Αρνούμαι να θυμηθώ. Ότι έχει να κάνει μ αυτό το κάνω μηχανικά. Όχι πάντα βέβαια, δεν είμαι πάντα τόσο δυνατή.<br /><br />Όλα αυτά μέχρι σήμερα τα ξημερώματα. Ήταν ένα όνειρο, ένα ακόμη όνειρο από εκείνα που κάνουν κομμάτια την ψυχή μου. Δεν θυμάμαι πολλά. Θυμάμαι όμως αρκετά ώστε να γκρεμιστεί ότι κατάφερα επτά μήνες τώρα και να ξαναρχίσω και πάλι από το μηδέν.<br /><br />Ήταν Χριστούγεννα. Ήταν όλοι πολύ ευτυχισμένοι. Με τις οικογένειες τους, τα παιδιά τους, το στολισμένο και ζεστό σπιτικό τους. Τους έβλεπα όλους να είναι μαζεμένοι, χαρούμενοι και τότε κατάλαβα. Τότε τα είδα όλα, τα ένιωσα όλα. Ο αδελφός μου δεν θα ερχόταν πια στο σπίτι. Γκρεμίστηκαν όλα όπως εκείνη την πρώτη στιγμή, ή ακόμη χειρότερα κ έκλαψα πικρά. Από τον πανικό ξύπνησα κ ήταν σαν να ξύπνησα για πρώτη φορά μετά από καιρό και τα έβλεπα όλα αλλιώς. Όλα είναι τρομακτικά. Όλο αυτόν τον καιρό σκεφτόμουν, δεν θα τον ξαναδώ, δεν θα τον ξαναφωνάξω, δεν θα ξανακάνουμε πράγματα μαζί αλλά δεν το ένιωθα, δεν καταλάβαινα πως θα μπορούσε να είναι έτσι. Σήμερα όμως είναι αλλιώς. Σήμερα μου έρχονται μαζεμένες όλες οι αναμνήσεις από τις οποίες κρυβόμουν και σήμερα συνειδητοποίησα πως ποτέ πια δεν θα μπορούμε να κάνουμε κάτι μαζί. Κοντεύω να τρελαθώ. Είναι όπως την πρώτη μέρα όμως χειρότερα γιατί τώρα καταλαβαίνω. Γιατί τώρα νιώθω την απουσία του στο πετσί μου και δεν μπορώ να κρυφτώ. Δεν έχω που να κρυφτώ, ούτε σε ποιον να μιλήσω, ούτε κάτι να πω. Το χειρότερο όλων είναι πως πλησιάζουν Χριστούγεννα κι ο εφιάλτης μου θα ζωντανέψει, θα έρθει για μένα και την οικογένεια μου και δεν θα δείξει κανένα έλεος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-6491404323691184026?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-25937865966835428632008-12-14T17:33:00.001+02:002008-12-15T00:27:26.095+02:00<span style="color: rgb(204, 204, 204);">(συνέχεια...)<br /><br />Αυτοί που τα σπάνε. Δεν είναι αναρχικοί λένε οι αναρχικοί. Δεν είναι φοιτητές, δεν είναι μαθητές. Είναι αυτοί που τα σπάνε. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Πολλοί λένε πως είναι εντεταλμένοι να το κάνουν για να προκαλέσουν το κοινό αίσθημα. Ίσως να ΄ναι αστυνομικοί, ίσως να ναι αναρχικοί που δεν έχουν ιδέα από αναρχία . Ίσως αναίσθητοι βάρβαροι που ο μόνος τρόπος που ξέρουν για να κάνουν τη διαφορά τους είναι η καταστροφή του κόπου και της ελπίδας των απλών ανθρώπων. Τους βαρέθηκα κ αυτούς.</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Μου έμειναν οι αστυνομικοί. Τους άφησα τελευταίους γιατί αυτούς τους λυπάμαι δεν τους μισώ. Δεν έχω γνωρίσει πολλούς. Κάποιοι από τους συμμαθητές μου πήγαν στην αστυνομία. Θυμάμαι πως ήταν καλά παιδιά, με όνειρα. Ξέρω πως υπάρχουν πολλοί που εκμεταλλεύονται την εξουσία που τους δίνει η στολή και το όπλο. Κάποιοι έκαναν λάθη, κάποιοι φέρονται άσχημα. Κάποιοι ξέχασαν στην πορεία πως είναι εκεί για να υπηρετούν τους πολίτες, για να τους φροντίζουν. Έγιναν δυνάστες. Κάποια έχασαν το μέτρο έγιναν ένα μ΄ αυτό που κυνηγούσαν. Όμως τέτοιοι υπάρχουν παντού. Σε κάθε ομάδα, σε κάθε επάγγελμα. Δεν τους δικαιολογεί βέβαια αυτό, αλλά εγώ σκέφτομαι τους 50-100-1000 που είναι εκεί όντως για να προστατεύουν κ πληρώνουν τα σπασμένα από παντού. Που πληρώνουν τις επιλογές της κυβέρνησης, των ανωτέρων τους, που δέχονται την οργή του κόσμου για όλα τα στραβά αυτής της χώρας. Γιατί μόνο σ΄αυτούς βλέπω να ξεσπάνε. Τους πολιτικούς δεν τους βρίζει κανείς, φανερά έστω αλλά "οι μπάτσοι είναι όλοι δολοφόνοι και τους αξίζει να καίγονται και να λιθοβολούνται".</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Έχει χαθεί το μέτρο από παντού. Γίναμε όλοι ίδιοι. Είμαστε άξιοι της κοινωνίας που έχουμε γιατί αποτύχαμε να την υπερασπιστούμε, γιατί αποτύχαμε να αγωνιστούμε γι΄αυτήν, γιατί βουτηχτήκαμε στο βούρκο και αρνηθήκαμε να πλυθούμε με τη σιγουριά πως θα ξαναλερωθούμε. Δεν βλέπω παντού στραβά αν κ έχω την τάση να μηδενίζω. Ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που αγωνίζονται πραγματικά, που προσπαθούν με το δικό τους μοναδικό τρόπο ο καθένας για ένα καλύτερο αύριο. Ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι που προσφέρουν και κάνουν καλά τη δουλεία τους. Αλλά λύση πρέπει να βρεθεί για να γίνουν αυτοί οι άνθρωποι από μειοψηφία κανόνας. </span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Είμαι συναισθηματικά φορτισμένη. Αν δεν ήμουν ίσως να έβλεπα τα πράγματα πιο ψύχραιμα. Όμως τώρα το μόνο που νιώθω είναι απέραντη θλίψη και απογοήτευση. Αφιερώνω στους καιρούς μας ή μάλλον στους ανθρώπους των καιρών μας ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια.. Αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο την πραγματικότητα μας. Να τη χαιρόμαστε.</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;">"Mad World"</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/CpjKPy64NpM&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/CpjKPy64NpM&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-2593786596683542863?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-84248929890022740102008-12-14T17:18:00.000+02:002008-12-14T17:36:28.775+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SUUngMGiCDI/AAAAAAAAAcY/PcTksbxTvyk/s1600-h/Broken_by_olivestar.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 251px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SUUngMGiCDI/AAAAAAAAAcY/PcTksbxTvyk/s320/Broken_by_olivestar.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279669572119693362" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Κουράστηκα μ ΄ όλη αυτή την υποκρισία. Μ΄ όλη αυτή τη σαπίλα από παντού. Μια σαπίλα που κανείς δεν τη βλέπει, ή κάνει πως δεν τη βλέπει ή κ αν τη βλέπει είναι τόσο κολλημένος και μονόπλευρος που την αρνείται. Όσο όμως και να την αρνούμαστε και να μην τη βλέπουμε υπάρχει παντού. Αηδίασα αυτές τις μέρες με ότι βλέπω γύρω μου, με ότι διαβάζω με ότι ακούω. Χάθηκε ένα παιδί. Ένα παιδάκι 15 χρονών, κομμάτι της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο, κομμάτι της κοινωνίας από τα πιο αγνά. Από αυτά που επαναστατούν που αντιδρούν, που πολλές φορές δεν συμφωνώ μαζί τους κι όμως συνειδητοποιώ πως εμείς όλοι σαν σύνολο μετατρέπουμε τις ελπίδες μας σε μάζα κ μερικές φορές τα σκοτώνουμε κιόλας. Δεν ξέρω τι όπλισε το χέρι αυτού του ανθρώπου. Τι τον έφερε στο σημείο να σκοτώσει ένα παιδί. Πως μπορεί να μην έβλεπε στα μάτια του παιδιού αυτού τα παιδιά του? Ίσως το σύστημα που τον εκπαίδευσε να έχει μεγαλύτερη ευθύνη από αυτόν. Ίσως εκείνος ψυχολογικά να έχει χάσει τη σταθερότητα του. Δεν ξέρω. Δεν τον δικαιολογώ. Τον λυπάμαι αλλά πιστεύω πως πρέπει να τιμωρηθεί. Γιατί έτσι έχουν τα πράγματα. Κάθε πράξη έχει συνέπειες που πρέπει να αποδίδονται. Τι γίνεται όμως με όλους τους άλλους? Αυτούς που εγκληματούν και δεν θα δεχτούν ποτέ τις συνέπειες των πράξεων τους? </span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Οι πολιτικοί σχεδόν στο σύνολο τους, με κροκοδείλια δάκρυα ζητούν συγγνώμη, ζεσταίνουν τις καρέκλες τους, αυξάνουν τους μισθούς τους και ψάχνουν τρόπο να εξασφαλίσουν την ψήφο του ταλαίπωρου ελληνικού λαού. Πιστεύω πως εκείνοι έχουν τη μεγαλύτερη ευθύνη γιατί το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι αλλά και γιατί μια κοινωνία βασίζεται στους άρχοντες της για την ομαλή λειτουργία και την προκοπή της. Εδώ όμως γεννάται το ερώτημα ποιος τους εξέλεξε αυτούς που μας κυβερνάνε? Μήπως δεν ήταν το δικό μας χέρι, των ψηφοφόρων, που έριχνε το μικρό φάκελο στην κάλπη? Γιατί μας έταξαν μια θεσούλα, γιατί μας παραμύθιασαν, γιατί έλα μωρέ, εμείς θα κάνουμε τη διαφορά? </span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Σιχάθηκα τους περισσότερους δημοσιογράφους και όλους αυτούς που πάτησαν στο πτώμα ενός παιδιού για να πουλήσουν, που μετέδιδαν τραγικά αποσπάσματα από καταθέσεις φίλων που έβαζαν τραγούδια με νόημα και μετά διέκοπταν για διαφημίσεις. Γιατί ο θάνατος πουλάει πώς να το κάνουμε. Κ αυτός ο θάνατος πούλησε πολύ γιατί μας αφορά όλους. Σιχάθηκα όλους αυτούς που προέβαλαν ξανά και ξανά τη φωτογραφία του αδικοχαμένου παιδιού για να προκαλέσουν το λαϊκό αίσθημα. Τους σιχάθηκα που δείχνουν τα πράγματα όπως θέλουν, που υπερασπίζονται ότι τους συμφέρει, όποιον τους συμφέρει ή ακόμη χειρότερα όποιον και ότι τους προστάξουν.<br /><br /></span><span style="color: rgb(204, 204, 204);">Οι διαδηλωτές. Δεν ξέρω ποιος κατέβηκε στους δρόμους όμως μπορώ να φανταστώ το γιατί. Κατέβηκαν γιατί κουράστηκαν γιατί ήθελαν να αντιδράσουν να ξεσπάσουν. Κατέβηκαν γιατί φοβήθηκαν, γιατί δεν την άντεξαν την αδικία. Γιατί τους κούρασε η σαπίλα. Είναι το αύριο και το μέλλον της χώρας μα φαντάζομαι πως όπως κ εγώ δεν βλέπουν αύριο, δεν έχουν όνειρα, δεν πετάνε με τα φτερά της ηλικίας τους γιατί είναι κομμένα. Είναι αυτοί που από την παιδική τους αθωότητα έπρεπε να περάσουν και να συνηθίσουν στην αμαρτία. Να την αγκαλιάσουν και να την αποδεχτούν σαν να ήταν το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. Αυτούς τους καταλαβαίνω, θα κατέβαινα κ εγώ στους δρόμους αν δεν ήμουν δειλή, αν δεν φοβόμουν τι θα γινόντουσαν οι δικοί μου αν πάθαινα κάτι. Βέβαια κάπως έτσι ξεκινάνε όλα, όταν γινόμαστε παρτάκηδες. Όμως κ αυτοί (κάποιοι εξ αυτών τέλος πάντων) εκμεταλλεύτηκαν το χαμό του παιδιού σε πολλές περιπτώσεις. Και κάποιοι από αυτούς αρνήθηκαν ν ΄αφήσουν το μίσος και να δουν καθαρά. </span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">(συνεχίζεται...)</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204); font-weight: bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-8424892989002274010?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-3847223452851479512008-12-05T16:19:00.000+02:002008-12-05T16:33:22.285+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/MxybTOkxDsw&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/MxybTOkxDsw&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);font-size:130%;" >Somebody Help Me - Full Blown Rose</span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);"><span class="txt_1"><br />I'm being haunted by a whisper<br />A chill comes over me<br />I've been trapped inside this moment<br />I'm not victim, I'm not a freak<br /><br />[Chorus:]<br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Free me</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > before I slip away</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > Heal me</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > wake me from this day</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > Can somebody help me?</span><br /><br />I've seen the face of my affliction<br />of my reality<br />I'm being tortured by the future<br />of things that are yet to be<br /><br />I'm being haunted by a vision<br />it's like the morning never comes<br />I feel the burden of confusion<br />always searching... on the run<br /><br />[Chorus]<br /></span></span><span style="color: rgb(255, 204, 102);"><span class="txt_1">Free me<br />before I slip away<br />Heal me<br />wake me from this day<br />Can somebody help me?<br /><br /></span></span><span><span class="txt_1"> <span style="color: rgb(255, 204, 102); font-weight: bold;font-size:130%;" >Now, I'm not a hero... no</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102); font-weight: bold;font-size:130%;" > but the weight of the world's is on my soul</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102); font-weight: bold;font-size:130%;" > these imagines burn my eyes</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="color: rgb(255, 204, 102); font-weight: bold;font-size:130%;" > they're burning me up inside </span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 102);">Ξέρω πως αν δεν βοηθήσει κάποιος ο ίδιος τον εαυτό του δεν θα το κάνει κανείς άλλος. Αλλά μερικές φορές νιώθεις τόσο έντονη την ανάγκη να ζητήσεις βοήθεια, να ουρλιάξεις για όλα όσα σε βαραίνουν που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς..</span><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-384722345285147951?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-77124827961657199212008-11-20T19:55:00.000+02:002008-11-20T20:15:56.812+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SSWpU-JLdQI/AAAAAAAAAcI/11sjsBJIAjQ/s1600-h/numb.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SSWpU-JLdQI/AAAAAAAAAcI/11sjsBJIAjQ/s320/numb.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270805116651009282" border="0" /></a><br />Τι είσαι όταν δεν έχεις παρελθόν? Η μάλλον όταν έχεις αλλά αρνείσαι πεισματικά να το ανακαλέσεις. Τι είσαι όταν αρνείσαι να θυμηθείς ποια ήσουν πριν μια συγκεκριμένη στιγμή, να γλυκαθείς με αναμνήσεις? Τι είσαι όταν σβήνεις προσεκτικά κάθε ωραία ακόμη και άσχημη στιγμή γιατί πονάει όσο χίλιοι πόνοι? Τι είσαι όταν πιστεύεις ότι όλη σου η ζωή δεν άξιζε τίποτα? Ότι δεν έχει καν σημασία που την έζησες?<br /><br />Είσαι αχάριστη θα μου πει κανείς. Γιατί κάποιοι δεν γνώρισαν ποτέ τη χαρά που είχες την τύχη να γευτείς εσύ. Ίσως..<br /><br />Τι είσαι όταν δεν έχεις παρόν? Ή μάλλον όταν έχεις αλλά αρνείσαι πεισματικά να το ζήσεις. Γιατί αρνείται κ αυτό πεισματικά να σου χαριστεί και γιατί η θλίψη δεν σ΄αφήνει. Τι είσαι όταν αφήνεις τον εαυτό σου να γίνεται καθημερινά όλο και χειρότερος άνθρωπος? Τι είσαι όταν αφήνεις τους φίλους σου να σ΄αφήσουν? Όταν προτιμάς την ερημιά σου όσο και τη φοβάσαι? Τι είσαι όταν φοβάσαι ότι τα λεγόμενα και οι πράξεις σου δεν προσφέρουν τίποτα σε κανένα κ εσύ δεν κάνεις τίποτα γι αυτό?<br /><br />Είσαι δειλή θα μου πει κανείς. Γιατί κάποιοι σε μοίρα χειρότερη βρίσκουν το κουράγιο να παλεύουν και να προσφέρουν και ν΄αγαπούν μ΄ένα τρόπο που εσύ ποτέ δεν θα μάθεις. Ίσως..<br /><br /><br />Τι είσαι όταν δεν έχεις μέλλον? Η πιστεύεις πως δεν θα έχεις γιατί τα πράγματα ξεφεύγουν κ εσύ τ αφήνεις. Τι γίνεται όταν δεν ονειρεύεσαι? Τι γίνεται όταν κ αυτά ακόμη τα όνειρα που είχες μοιάζουν ακατόρθωτα και μακρινά? Τι είσαι όταν δεν μπορείς να φαντάστείς τον εαυτό σου να φτάνει τη λύτρωση? Τι είσαι αν γίνουν πραγματικότητα αυτά που φοβάσαι?<br /><br />Είσαι άδικη. Γιατί ξέρεις πως μπορείς να προσπαθήσεις και έχεις βοήθεια για να καταφέρεις αυτά που μοιάζουν ακατόρθωτα. Ίσως..<br /><br />Τι είσαι όταν συμβαίνουν όλα αυτά μαζί? Ή μάλλον τι νιώθεις πως είσαι?<br /><br />Είσαι κενός..<br /><br />Τι είσαι όταν έχεις βαρεθεί εσύ η ίδια τον εαυτό σου?<br /><br />Είσαι εγώ.. Αι σιχτήρ πια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-7712482796165719921?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-33142388098394342802008-11-20T17:15:00.000+02:002008-11-20T17:25:49.226+02:00<span style="font-weight: bold;">Με ποιο κριτήριο μοιράζεται η ευτυχία?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Με ποιο κριτήριο κάποιοι έχουν τα πάντα και άλλοι τίποτα?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Ποιος αποφασίζει ποιος θα πονάει?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Υπάρχει τέλος στον πόνο αυτών που πονούν?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Υπάρχει τύχη?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Υπάρχει μοίρα?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Όλα μπορούν να συμβούν σε όλους?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Γιατί τα κακά συμβαίνουν στους ίδιους?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Πως παρηγορείς τον ασταμάτητο πόνο?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Πως τελειώνουν οι εφιάλτες?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Που κρύβεται η ελπίδα?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Πως καταφέρνεις να τη βρείς και να την κάνεις να σ΄αγγίξει?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Υπάρχουν για όλα απαντήσεις?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Που είναι ο Θεός?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Υπάρχει λύτρωση?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Υπάρχει συγχώρεση?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Υπάρχει γαλήνη?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Κ αν υπάρχει είναι αρκετή για όλους?</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Πόσα μπορείς ν΄αντέξεις?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Και γιατί να δοκιμάσεις τα όρια σου?</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες με αναπάντητα ερωτήματα και γιατί.... Αλλά δεν έχει νόημα. Γιατί απαντήσεις δεν υπάρχουν και άδικα ταλαιπωρώ το ήδη καταταλαιπωρήμενο μου μυαλό..</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-3314238809839434280?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-73436140584286026202008-11-17T21:51:00.000+02:002008-11-17T22:16:40.911+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SSHQ7nyMc0I/AAAAAAAAAcA/xc1UUZfq8rM/s1600-h/8303016_0da1d7731a.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SSHQ7nyMc0I/AAAAAAAAAcA/xc1UUZfq8rM/s320/8303016_0da1d7731a.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269722761710564162" border="0" /></a><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Μου τη δίνει που κανείς δεν με καταλαβαίνει. Μου τη δίνει περισσότερο που μπορεί εγώ να φταίω γι αυτό.</span><br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Με τρομάζει που έχω αρχίσει να το αποδέχομαι κ αυτό. Με τρομάζει ακόμη περισσότερο το γεγόνος πως είμαι έτοιμη να αποδεχτώ κ οτιδήποτε άλλο και μάλιστα με τα χέρια κατεβασμένα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-7343614058428602620?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-62980018410354428942008-10-17T13:11:00.000+03:002008-10-17T13:17:30.576+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SPhl8DvqMFI/AAAAAAAAAbw/GiMvkM-YEQs/s1600-h/girl_walking_in_the_hazy_light.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SPhl8DvqMFI/AAAAAAAAAbw/GiMvkM-YEQs/s320/girl_walking_in_the_hazy_light.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258064647426814034" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; "><span class="Apple-style-span" style="font-size: medium;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">No need to laugh or cry, its a meaningless meaningless life...</span></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-6298001841035442894?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-78611836669311724072008-10-11T01:18:00.000+03:002008-10-11T01:50:56.486+03:00<span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Δεν ξέρω αν το έχει πει (που μάλλον το έχει) κάποιος πριν από εμένα αλλά είναι κάτι που τριγυρνάει στο μυαλό μου αυτόν τον καιρό.. Συγγνώμη αν κάπου το διάβασα και δεν θυμάμαι που. Το μυαλό μου αρνείται πεισματικά να συνεργαστεί μερικές φορές... Anyways..</span></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Δεν μπορώ να αποφασίσω τι είναι χειρότερο. Να ζείς χωρίς ελπίδα, χωρίς όνειρα? Ή να βλέπεις τις ελπίδες και τα όνειρα σου το ένα μετά το άλλο να πετούν μακριά σαν πουλιά το Χειμώνα?</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Πραγματικά δεν είμαι σίγουρη. Μου είναι απέραντα δύσκολο να αποδεχτώ τη δυστυχία, την κακοτυχία και κάθετι αρνητικό που βασιλεύει στη ζωή μου. Είναι όλα πιο σκοτεινά χωρίς την ελπίδα πως μια μέρα ίσως να βρω πάλι λίγη παρηγορία, λίγη χαρά, λίγη ηρεμία. Κι απ΄την άλλη φοβάμαι απέραντα να πιστέψω ενώ βλέπω πως θαύματα δεν γίνονται και τα πάντα κατευθύνονται  με μαθηματική ακρίβεια προς το χειρότερο. Και γιατί να μη φοβάμαι δηλαδή? Άλλο πόνο δεν αντέχω. Ή μάλλον δεν θέλω να αναγκαστώ να αντέξω.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Κι όμως δεν μπορώ να τα παρατήσω. Πρέπει να συνεχίσω να προσπαθώ γιατί αν δεν προσπαθήσω τίποτα απολύτως δεν θα μου χαριστεί. Και δυστυχώς δεν θα ξημερώσει έτσι απλά. Τι θα γίνει όμως αν δεν φέρουν αποτέλεσμα οι προσπάθειες μου. Αν ο ουρανός μου συνεχίσει να είναι σκοτεινός? </span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);">Έχω κιόλας κουραστεί κ είμαι μόνο στην αρχή. Δεν τολμάω να φανταστώ.. ούτε καν να σκεφτώ τι με περιμένει στην επόμενη γωνία. Ήδη οι χειρότεροι εφιάλτες μου πήραν σάρκα κ οστά. Το κακό είναι πως εφιάλτες έχω πολλούς κ αν αποφασίσουν να ενσαρκωθούν κ οι υπόλοιποι.. δεν θέλω να το σκέφτομαι.. </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-7861183666931172407?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-50543039702995749062008-09-28T16:27:00.000+03:002008-09-28T16:35:28.787+03:00<span class="Apple-style-span" style=" white-space: pre; font-family:'Lucida Grande';font-size:10px;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ASrRZ_XMR6s&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/ASrRZ_XMR6s&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><br /><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold; ">Everyone is looking for a friend.. even in Space..</span><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255); font-weight: bold;">Πραγματικά πολύ όμορφο...</span></div><div><span style="font-weight:bold;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(153, 153, 255);"><br />(Ευχαριστώ το Θεό που ακόμη έχω τους δικούς μου φίλους. Χωρίς αυτούς θα ήταν όλα πιο δύσκολα.)</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-5054303970299574906?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-89490018598589353552008-09-25T21:45:00.000+03:002008-09-25T22:05:03.867+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SNvgxsnH5II/AAAAAAAAATY/kDOZ5pw4c-4/s1600-h/hell.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SNvgxsnH5II/AAAAAAAAATY/kDOZ5pw4c-4/s320/hell.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5250036935023912066" /></a><br /><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);">.</span></span><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);">.......Άκουει τον αέρα στη μέση μιας τεράστιας κοκκινοκίτρινης ερημιάς. Δεν έχει πολύ φως. είναι σχεδόν σκοτεινά.  Είναι έρημος. Δεν έχει ζωή, δεν έχει τίποτα. Ακούγεται ο αέρας και φωνές, κάπου στο βάθος. Έχει γονατίσει στην μέση του πουθενά και ουρλιάζει με όλη της τη δύναμη. Κι όμως δεν ακούει την ίδια της τη φωνή. Θα θέλε κάποιος να τη βρεί αλλά δεν υπάρχει κανείς.  Κανείς δεν μπορεί να τη βοηθήσει. Κανείς δεν την ακούει. Πονάει. Είναι πληγωμένη. Τα ρούχα της είναι ποτισμένα με το ίδιο της το αίμα το σώμα της, το κορμί της γέμισε σημάδια και πληγές που δεν κλείνουν. Συνεχίζει να ουρλιάζει. Αρχίζει να νιώθει τους δαίμονες του μυαλού της να την πλησιάζουν. Φοβάται. Φοβάται όσο πιο πολύ γίνεται να φοβηθεί κάποιος. Περιμένει.. Προσπαθεί να σηκωθεί στα πόδια της.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);"><br /></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204);">Έτσι είναι η κόλαση που διάλεξαν γι αυτήν οι μοίρες. Η κόλαση  που διάλεξε η ίδια για τον εαυτό της όταν άρχισαν οι  διαπραγματεύσεις. Καλά να πάθει.</span></span></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-8949001859858935355?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-72765991441851634062008-09-19T14:02:00.000+03:002008-09-19T14:40:21.632+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SNOPG75G5LI/AAAAAAAAATQ/_qszqiVe3rU/s1600-h/Angels__d_dream_by_Tintz.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SNOPG75G5LI/AAAAAAAAATQ/_qszqiVe3rU/s320/Angels__d_dream_by_Tintz.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247695340135965874" /></a><br /><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 51);">Περίεργα τα όνειρα.. Μακάρι να ήξερα τι φτιάχνει το μυαλό μου και τι όχι.. Μέρες πριν  κατέρρευσα. Έβαλα όλη μου τη δύναμη για να συνεχίσω αλλά έφαγα κ άλλη τούμπα (μικρή οκ αλλά εμένα όλα με πειράζουν τώρα) κ έγινα ένα με το έδαφος. Στον πανικό και το χαμό σκέφτηκα πως αν ήταν εδώ θα με πείραζε και θα μου γελούσε. Θα χαμογελούσα κ εγώ και θα σβήνονταν όλα με μιας. Έτσι έκανε πάντα.. για όλους. Πάντα με  παρηγορούσε και με προστάτευε. Κ ας ήμουν εγώ η μεγάλη...<br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 51);"> Το ίδιο βράδυ τον ονειρεύτηκα. Με πείραζε και μου γελούσε. Έκανε πλάκα. Είμαι σίγουρη πως ήρθε πάλι να με παρηγορήσει. Το ξέρω, το ένιωσα. Κ με παρηγόρησε και μόνο το γεγονός πως ακόμη μ αγαπάει και με βλέπει και με προσέχει. Αυτό έγινε κ άλλη φορά.. κ άλλη.. </span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 51);">Το ξέρω πως ήταν Εκείνος αυτή τη φορά γιατί (κανονικά) το μυαλό μου από μόνο του φτιάχνει εφιάλτες.. Σε κάθε μου όνειρο έρχεται και φεύγει και κάθε φορά συνειδητοποιώ από την αρχή τη φυγή του και πονάω ξανά και ξανά με τον ίδιο εκείνο πρώτο πόνο που έκανε κομμάτια την ψυχή και τη ζωή μου.</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><span class="Apple-style-span" style=""><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 51);">Και είναι τόσο δύσκολο να συνειδητοποιήσεις την πιο πικρή αλήθεια της μικρής ζωής σου. Αφού ήρθε να με δει αποφάσισα να μην Τον απογοητεύσω. Να προσπαθήσω για μένα και για Εκείνον. Οι μέρες γύρισαν σε ένα σχετικά φυσιολογικό ρυθμό και εγώ αποφάσισα να μπλοκάρω κάθε άσχημη σκέψη. Κάθε σκέψη που μαύριζε τη χαρά της ύπαρξης Του.  Και τα μπλόκαρα όλα τόσο καλά που τώρα αδυνατώ να πιστέψω τι έχει γίνει.  Δεν είναι δυνατόν. Ακούω τους γονείς μου στο τηλέφωνο και όλα μοιάζουν όπως πριν. " Έπλυνα το πάπλωμα σου και του Αδερφού σου" μου είπε η μαμά μου κ ακούστηκε τόσο φυσιολογικό... Θέλω να τη ρωτήσω τι κάνει. Που είναι.. κ αμέσως συνειδητοποιώ τι πάω να κάνω και κομπιάζω... Κοιτάζω τις φωτογραφιές Του. Πως γίνεται να μην υπάρχει? Πως γίνεται να μην είναι εδώ? Πως γίνεται? Κάνω ακόμη πράγματα και θέλω να του τα δείξω. Νομίζω πως θα γελάσει και θα με κοροιδέψει. Και μετά θυμάμαι και μένω μόνη να σκέφτομαι τι έχει γίνει. Ή να μην σκέφτομαι. Και μετά έρχονται εκείνες οι στιγμές που συνειδητοποιώ πως έχω πια μόνο αναμνήσεις. Πως μιλάω πια σε μια φωτογραφία, ή στο κενό με την ελπίδα κάπου να ακουστεί. Πως περιμένω τις απαντήσεις του στα όνειρα μου και ο κόσμος γυρίζει. Το μυαλό μου δεν τα χωράει όλα αυτά. Κ εκεί που μιλάω μόνη μου προσπαθώ να θυμηθώ πως ήταν όταν τον είχα δίπλα μου και του μιλούσα και δεν θυμάμαι.. Πως γίνεται να μην θυμάμαι? Πως γίνεται? Τον ξέχασα? Ξέχασα πως ήταν η ζωή μαζί του κιόλας? Και τότε  πάλι έρχεται και μου τα θυμίζει στα όνειρα μου. Και τότε πάλι νιώθω όπως πριν.  Για λίγο... Και το όνειρο σώζει την πικρή αλήθεια μου..που υπάρχει και ας την αρνούμαι..</span></span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 51, 51);"><br /></span></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-7276599144185163406?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-4429336126878176282008-09-02T13:27:00.001+03:002008-09-02T13:36:14.617+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SL0WXFu7AqI/AAAAAAAAATI/1TtX8uIOMLU/s1600-h/smile.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SL0WXFu7AqI/AAAAAAAAATI/1TtX8uIOMLU/s320/smile.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241370127260910242" /></a><br /><p><span style="color:#993399;"><strong>...Είναι μια φωτογραφία....</strong></span></p><p><span style="color:#993399;">Βρήκα μια φωτογραφία σου εχθές..  Kοιτάς και χαμογελάς, με το πιο όμορφο χαμόγελο του κόσμου.  Έχει μια ευτυχία και γαλήνη που με κάνει κ μένα να γαληνεύω λίγο.. Είναι όπως εκείνο το χαμόγελο που είχες  στο όνειρο μου. Όταν μου είπες " γύρισα.. εδώ είμαι..."</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-442933612687817628?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-5714995759636525692008-08-26T12:53:00.000+03:002008-08-27T14:37:23.408+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SLPsDo884PI/AAAAAAAAATA/HXrMGxzPtHM/s1600-h/brother_and_sister.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SLPsDo884PI/AAAAAAAAATA/HXrMGxzPtHM/s320/brother_and_sister.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238790338838847730" /></a><br /><p align="left"><span style="color:#ccccff;">Κάποτε μιλούσα για ένα στίχο... " Όλη η ζωή μου καλώς ήλθες και αντίο" και ταυτιζόμουν.  Τώρα " Εφυγες νωρίς" και αντίο σκέτο ή μάλλον όχι σκέτο, ποτισμένο με δάκρυα.</span></p><p align="left"><span style="color:#ccccff;">Το να μιλάω γι αυτό εδώ με τρομάζει, με κάνει να νιώθω πως το υποβαθμίζω. Γιατί κάποτε μιλούσα για θέματα ανούσια εδώ μέσα.  Όμως εδώ νιώθω οικεία, πιο οικεία από  ότι στο τετράδιο μου. Πιο οικεία ακόμη κ από τους σκοτεινούς διαδρόμους του μυαλού μου.</span></p><p align="left"><span style="color:#ccccff;">Πριν 3 μήνες, σ΄ένα προθάλαμο εντατικής,  καθόμουν στο πάτωμα μαζί μ΄ ένα ξανθό ψηλό παιδί που έβλεπα για πρώτη φορά. Μου μιλούσε για πίστη και ελπίδα και εγώ έλεγα πως βλέπω την αγάπη και χαμογελούσα, γιατί αλήθεια την έβλεπα και την άκουγα. Ένιωθα τη δύναμη της στο χώρο και πίστευα πως φτάνει για να γίνει το θαύμα. Ένα θαύμα που ποτέ δεν έγινε όμως, όπως μου ανακοίνωσε ψυχρά λίγη ώρα αργότερα μια γνωστή-άγνωστη προισταμένη . Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα ο ζεστός καλοκαιρινός ήλιος έγινε ο ήλιος της κόλασης, και ο καταγάλανος ουρανός μαύρισε για πάντα.</span></p><p align="left"><span style="color:#ccccff;">Έφυγε. Ο μικρός μου αδελφός, το παιδί με το οποίο μοιράστηκα την ύπαρξη μου, το μεγάλωμα μου έφυγε για πάντα. Για ένα ταξίδι μακρινό, που δεν έχει επιστροφή μα ξέρω πως θα χει καλό για κείνον προορισμό γιατί ήταν και είναι σίγουρα ένας άγγελος πραγματικός. </span></p><p align="left"><span style="color:#ccccff;">Ο αδελφός μου ήταν η ίδια η χαρά της ζωής. Είχε πολλούς φίλους αγαπημένους που τους λάτρευει και τον λατρεύουν. Μπορούσε να γίνει θυσία για όλους και δεν άντεχε να είναι κανείς ποτέ στεναχωρημένος. Έκανε αστεία και γελούσε πολύ. Αγαπούσε τη ζωή. Έβγαινε, τραγουδούσε, ερωτευόταν, αγαπούσε μα πάνω απ΄όλα αγαπήθηκε όσο κάνεις από όλους τους ανθρώπους που ξέρω. Τον αγαπαγάμε τον αδελφό μου εδώ, τον αγαπάμε κ εκεί που είναι και θα τον αγαπάμε για πάντα. Δεν μπορώ να γράψω πολλά γι΄αυτόν. Γιατί με μια λέξη ήταν όλα και δεν μπορώ να περιγράψω αυτήν την πληρότητα και τελειότητα σε μερικές γραμμές. Για την ακρίβεια δεν μπορώ να την περιγράψω με λέξεις. Ίσως γιατί βιάζομαι να τελειώσω αφού αυτή η περιγραφή πονάει πιο πολύ από πολύ. </span></p><p align="left"><span style="color:#ccccff;">Μαζί γνωρίσαμε τον κόσμο. Κάναμε όνειρα. Μαζί ταξιδέξαμε με την φαντασία μας στους πιο απίθανους κόσμους.  Καυγαδίσαμε πολύ, φωνάξαμε περισσότερο. Παίξαμε σαν παιδιά του κόσμου τα παιχνίδια.  Είδαμε όλα τα παιδικά του κόσμου και κάναμε τους Power Rangers. Φάγαμε όσο παγωτό γινόταν, όσες φράουλες και όσο καρπούζι πήγαινε. Μοιραζόμασταν τα πράγματα μας.Είδαμε ταινίες, δεν ακούσαμε μουσική γιατί τα γούστα μας απείχαν δυο κόσμους και πήγαμε τις πιο όμορφες βόλτες. Κοιμόμασταν συχνά μαζί, αφού πήγαινα στο κρεβάτι του όταν έβλεπα εφιάλτες. Συμφωνήσαμε κάποτε πως είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που έχουμε ο ένας τον άλλο και είμασταν πάντα στην ίδια ομάδα. Μετά μεγαλώσαμε. Συνεχίσαμε να είμαστε στην ίδια ομάδα. Του έκανα μάθημα Γερμανικά και πέρασε και με βαθμό. Ήμουν σκύλα αλλά δεν μου φώναζε μόνο λίγο καμιά φορά. Τον μάλωνα γιατί δεν ήθελε να διαβάζει και φοβόμουν πως δεν προσέχει. Ένιωθε και ήθελε να φαίνεται μεγάλος. Έφυγα για το πανεπιστήμιο. Δημιούργησε απίστευτες φιλίες και τον έβλεπα λίγο. Του κλαψούριζα πως δεν θέλει πια να με βλέπει και μου φώναζε. Μου έκανε κ γλύκιες για να μη γκρινιάζω καμιά φορά. Σιγά σιγά βρίσκαμε και τη χρύση τομή αλλά δεν προλάβαμε να την κάνουμε πράξη. Τον καμάρωνα γιατί ήταν πανέμορφος και πανέξυπνος και  τόσο απεριόριστα καλός που τον θαύμαζαν όλοι. Χάζευα την ομορφιά του αν κ διαφωνούσα με το στυλ του. Πίστευα πως μπορούσε να καταφέρει ότι ήθελε. Ήθελα να γυρίσω στην Κρήτη για να είμαστε ξανά μαζί. Ούτε κ αυτό το πρόλαβα.</span><span style="color:#ccccff;"></span><span style="color:#ccccff;"><br /></span><span style="color:#ccccff;"></span><span style="color:#ccccff;"><br /></span><span style="color:#ccccff;">Αυτά είναι απειροελάχιστα κομμάτια μιας μικρής ζωής κ ενός παιδιού που λατρεύω και θα λατρεύω για πάντα. Όπως λέει και μια μαντινάδα που μου έστειλε ένας φίλος και του αφιερώσαμε..</span><span style="color:#ccccff;"></span><span style="color:#ccccff;"><br /></span><span style="color:#ccccff;"></span><span style="color:#ccccff;"><br /></span><strong><span style="color:#ccccff;">"Πίσω τους παίρνει ο Θεός</span><span style="color:#ccccff;"></span><span style="color:#ccccff;"><br /></span><span style="color:#ccccff;">τσ' Αγγέλους που χουν φύγει, </span><span style="color:#ccccff;"></span><span style="color:#ccccff;"><br /></span><span style="color:#ccccff;">απ' τον Παράδεισο, γι΄αυτό</span><span style="color:#ccccff;"></span><span style="color:#ccccff;"><br /></span><span style="color:#ccccff;">είναι η ζωή τους λίγη."</span></strong><p align="left"><span style="color:#ccccff;">Σ΄αγαπάω και σε σκέφτομαι και μου λείπεις... Καλό ταξίδι μικρό μου...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-571499575963652569?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-54393790686035407892008-08-26T12:36:00.001+03:002008-08-26T19:52:11.711+03:00<p><span style="color:#663366;">Δεν αντέχω άλλο. Μερικές φορές νιώθω λίγο καλύτερα.. Νιώθω πως τα έχω βάλει όλα στη θέση τους, πως κατάφερα να αντέξω. Και τότε με πιάνουν τύψεις και λυπάμαι, Θέε μου πόσο λυπάμαι.</span></p><p><span style="color:#663366;"><strong><span style="font-size:130%;">Και μετά φτάνει μια λέξη, μια σκέψη, μια εικόνα, ένα τραγούδι, μια μικρή τόση δα στιγμή για να καταρρεύσουν όλα τα τείχη που ευλαβικά προσπάθησα να υψώσω και μένω μόνη κ έρημη σε ένα σκοτεινό κόσμο που με κυνηγούν λογιών λογιών δαίμονες. Και να προσπαθώ να πιαστώ από την μορφή του την αγγελική μα να μην τη φτάνω. Και να με βομβαρδίζουν εικόνες και ξανά εικόνες και σκέψεις και συναισθήματα. Να κλείνω τα αυτιά μου για να μην τ΄ακούω, αλλά αυτά να ουρλιάζουν. Και να θέλω να ουρλιάξω κ εγώ και να μη βγαίνει φωνή. Να θέλω ν΄ακουστώ στον ουρανό μήπως και πάρω ποτέ καμιά απάντηση όμως πάντα να μένω με την ίδια απελπιστική σιωπή. </span></strong></span></p><p><span style="color:#663366;">Δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό. Δεν ξέρω αν είναι νωρίς, δεν ξέρω αν ποτέ θα είναι καλή η στιγμή, η αν κάποτε θα είναι αργά. Όμως δεν θέλω να προσπαθώ, δεν θέλω να είμαι καλά, δεν θέλω να ονειρεύομαι. Το ξέρω πως δεν θα ηθελε να νιώθω έτσι. Αν υπήρχε τρόπος θα το ούρλιαζε στ΄αυτιά μου. Όμως ποναέι τόσο. Δεν μπορώ να είμαι έτσι. Δεν δεν δεν.. τίποτα. Λέξεις ανούσιες και χωρίς νόημα. Πόνος και θλίψη τόσο απέραντη.. Έχω τρελαθεί. Έχω διασπαστεί. Έχω γίνει χίλια κομμάτια. Και το κακό είναι πως τα περισσότερα είναι ήδη νεκρά κ έχει μείνει ένα μόνο κομμάτι ζωντανό να παλεύει για όλους και για όλα. Για μένα, γι΄αυτούς που αγαπώ για μια ζωή που δεν κατάλαβα ποτέ και ούτε θα καταλάβω.</span></p><p><span style="color:#663366;">Και το ακόμη χειρότερο είναι πως έχω το θράσος να σκέφτομαι εμένα, να μιλάω για μένα να ασχολούμαι μ ΄εμένα όταν έχει φύγει η ίδια η χαρά της ζωής, όταν οι πιο αγαπημένοι μου άνθρωποι ζουν μέσα στην απόλυτη δυστυχία.  </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-5439379068603540789?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-9800679839710784742008-08-25T00:40:00.000+03:002008-08-25T00:59:47.189+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SLHYjAVI_iI/AAAAAAAAASQ/lFKhW4rqOgA/s1600-h/Sadness__by_Raidhyn.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SLHYjAVI_iI/AAAAAAAAASQ/lFKhW4rqOgA/s320/Sadness__by_Raidhyn.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238205937504288290" /></a><span style="color:#9999ff;"><span style="font-weight:bold;">Έγειρες στη γη να κοιμηθείς<br />κι έγινε η καρδιά σου κυπαρίσσι</span></span><span style="font-weight:bold;"><span style="color:#9999ff;"><br /></span></span><span style="color:#6666cc;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight:bold;">σου 'πα θα πεθάνω αν σκοτωθείς<br />κι όμως έχω ζήσει...</span></span></span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;"></span><p><span style="color:#9999ff;"><br /></span></p><span style="color:#9999ff;"><span style="font-size:85%;">image: Sadness__by_Raidhyn in Deviantart<br />sound: Αρχηγός -Χάρις Αλεξίου</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-980067983971078474?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-16326039263952752942008-08-22T16:20:00.000+03:002008-08-22T19:22:13.071+03:00<span style="color:#663366;">Μέρες τώρα προσπαθώ να αποτυπώσω τις σκέψεις μου. Ξεκινάω να γράφω και κάπου στα μισά το μετανιώνω. Τι νόημα έχει να γράψω ένα ανούσιο κατεβατό που δεν θα καταλαβαίνει κανείς? Αν το διαβάσει και κανείς δηλαδή..<br /><br />Σκαλώνουν τα γράμματα στα δάχτυλα μου όπως σκαλώνουν κ οι λέξεις στο λαιμό μου. Στο τέλος θα σκαλώσω κ εγώ κ θα ησυχάσω. Η κατάσταση ξεφεύγει. Κ σε ποιον να το πω? Και γιατί να το πω? Δεν βλέπω τίποτα πια με αισιοδόξια. Ας με κατηγορήσουν για λιγοψυχία και για δειλιά. Δεκάρα δεν δίνω. Δεν ξέρω τι θα έκαναν οι άλλοι, το θέμα είναι τι κάνω εγώ. Κ εγώ βλέπω μια ζωή γεμάτη απέραντο πόνο, απέραντο φόβο κ πεθαμένα όνειρα.Πως να δω τη ζωή μου μετά? Ποια ζωή δηλαδή.. Βρήκα ένα τραγούδι που τα λέει καλά..</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SK7EdU0qu-I/AAAAAAAAASI/IbHxKPDxkiU/s1600-h/Black_and_White_Sky_by_killersnowman.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SK7EdU0qu-I/AAAAAAAAASI/IbHxKPDxkiU/s320/Black_and_White_Sky_by_killersnowman.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237339424763329506" /></a><br /></span><p><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#663366;">Τελευταία μέρα  </span><span style="color:#663366;"> </span></strong></span><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#663366;"><br /></span></span></strong></p><span style="font-size:100%;"><strong><span style="color:#663366;">Στίχοι: Θάνος Ανεστόπουλος</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">Μουσική: Διάφανα Κρίνα</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">Πρώτη εκτέλεση: Διάφανα Κρίνα</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">Άνοιξαν διάπλατα μαύροι ουρανοί</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">άσχημα νέα για τον ποιητή</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">μείναμε μόνοι σ ‘αυτήν την πόλη </span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">σ ‘αυτήν την πόλη που δεν νυχτώνει</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">τέρμα τα όνειρα που ‘χαν ζωή</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">νέκρωσε η άφθαρτη γόνιμη γη.</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">Άμα περνιόμαστε για ζωντανοί</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">είμαστε από καιρό τώρα νεκροί.</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">Σβήσαν τα οράματα γίναν καπνός</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">χθες αυτοκτόνησε και ο θεός.</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">Σκάψτε την τρύπα μου για να χωθώ</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">από του ήλιου το φως να κρυφτώ.</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">Τέρμα τα όνειρα που ‘χαν ζωή</span><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;">νέκρωσε η άφθαρτη γόνιμη γη</span></strong></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#663366;"><br /></span><span style="color:#663366;"><br /></span></span><p><span style="font-size:100%;"><span style="color:#663366;">Πως και γιατί να σκεφτώ δηλαδή καλύτερα? Γιατί να σκεφτώ καλύτερα? Ας μου δώσει κάποιος ένα λόγο για να δω τα πράγματα αισιόδοξα. Ένα γαμημένο λόγο για ν΄αρχίσω πάλι να προσπαθώ. Μη μου πει κανείς πως είμαι μικρή. Πως έχω όλη τη ζωή μπροστά μου. Ίσα ίσα, τώρα που ξεκίναγα την προσπάθεια να βγώ στη ζωή έπεσε πάνω μου η σκοτεινιά του κόσμου. Το ξέρω πως μπορεί να υπάρχουν κ άλλοι στη θέση μου ίσως και σε μοίρα (αν υπάρχει μοίρα) χειρότερη από τη δικιά μου. Ίσως και να το αντιμετωπίζουν καλύτερα από εμένα αλλά λυπάμαι εγώ έτσι το βλέπω και δεν θα απολογηθώ άλλο.  Το μόνο που με κρατάει είναι εκείνοι οι δυο άνθρωποι που είδαν τη ζώη τους να γίνεται κομμάτια κ τα όνειρα τους να γκρεμίζονται με τον πιο επώδυνο τρόπο. Εκείνοι οι δυο άνθρωποι που δεν αξίζουν άλλη στεναχώρια. Θα βάλω τα δυνατά μου γι΄αυτούς αλλά δεν ξέρω αν φτάνει.</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-1632603926395275294?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-4403770518820913922008-07-31T23:03:00.001+03:002008-07-31T23:07:25.004+03:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SJIarCl4BAI/AAAAAAAAAR4/OXIPOqpZxK0/s1600-h/despair.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SJIarCl4BAI/AAAAAAAAAR4/OXIPOqpZxK0/s320/despair.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229271444062995458" /></a><span style="font-size:130%;"><span style="color:#6600cc;">Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις<br />Μην ξημερώνεις ουρανέ*</span></span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#6600cc;"></span></span></div><div align="center"><span style="color:#6600cc;"><span style="font-size:100%;"><br /><br />Μερικές φορές πάλι απελπίζεσαι..</span></span></div><div align="center"><span style="color:#6600cc;"><span style="font-size:100%;"></span></span></div><div align="center"><span style="color:#6600cc;"><span style="font-size:100%;"></span></span></div><div align="left"><span style="color:#6600cc;"><span style="font-size:100%;"><br /><br />Όνειρο  ήτανε- Αλκίνοος Ιωαννίδης</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-440377051882091392?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-66793939128757324202008-07-31T12:19:00.000+03:002008-07-31T12:27:04.318+03:00<div align="center"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SJGE6fU7psI/AAAAAAAAARw/6tIV-ZdzADw/s1600-h/Hope.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SJGE6fU7psI/AAAAAAAAARw/6tIV-ZdzADw/s320/Hope.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229106782730430146" /></a><span style="color:#9999ff;"><span style="font-size:130%;">Μη με ρωτάς αν η αγάπη ανασταίνει...<br />Μου είπε κάποιος κάποτε το είδε να συμβαίνει..*</span></span></div><div align="center"><span style="color:#9999ff;"><span style="font-size:130%;"></span></span></div><div align="center"><span style="color:#9999ff;"><span style="font-size:100%;"><br /><br />Μερικές φορές ελπίζεις ακόμη και για το αδύνατο</span></span></div><div align="center"><span style="color:#9999ff;"><span style="font-size:100%;"></span></span></div><div align="left"><span style="color:#9999ff;"><span style="font-size:100%;"><br /><br />*Ξύλινα Σπαθιά -Στο βράχο</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-6679393912875732420?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-85908499904782213422008-07-27T22:25:00.000+03:002008-07-27T23:40:58.767+03:00<span style="color:#993399;"><object width="425" height="344"><embed src="http://www.youtube.com/v/9vVWJupH6_A&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><span style="color:#993399;"><br /></span><span style="color:#993399;"><br /></span><span style="font-weight:bold;"><span style="color:#9999ff;"><span style="font-size:130%;">Έφυγες νωρίς</span> </span><span style="color:#9999ff;"><br /></span></span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Έφυγες νωρίς, ούτε που πρόλαβα ν' αρχίσω</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Έφυγες νωρίς, μα είχα κι άλλα να σου πω</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Λόγια μυστικά, την άλλη όψη σου ν' αγγίξω</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Λόγια μαγικά από έναν κόσμο μου κρυφό</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Έφυγες νωρίς, κομματιασμένες υποσχέσεις</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Έφυγες νωρίς, χειρονομίες βιαστικές</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Έκλεισες σιγά την πόρτα μήπως με πονέσεις</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Βρήκες τελικά δυο-τρεις κουβέντες τυπικές</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#9999ff;">Ποιος φωνάζει, ποιος πληγώνει τη σιωπή;</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Τι να θέλει να μου πει;</span></span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;"><span style="font-size:130%;">Έ</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#9999ff;">φυγες νωρίς και όλα μείνανε στη μέση</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Ό,τι και να πω, ακροβασία στο κενό</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span><span style="color:#9999ff;">Τόση μοναξιά σε ποιο αστείο να χωρέσει</span><span style="color:#9999ff;"><br /></span></span></strong><p><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#9999ff;">Τίποτα δε ζω που να μη φαίνεται φτηνό</span></span></strong></p><p><span style="color:#9999ff;"><span style="font-size:100%;">Έφυγες νωρίς μικρό μου.. Έφυγες νωρίς καλό μου.. καθόλου δεν μ΄ άκουσες.. κ ας σε παρακάλαγα να μείνεις.. Στο καλό καρδιά μου.. Να μας σκέφτεσαι..Σ΄αγάπαω πιο πολύ από πολύ... Είσαι αγγελάκι πια.. όπως ήσουν κ εδώ..  Θα σ΄αγαπάω πάντα.. αδερφούλη μου.. Να προσέχεις.. να προσέχεις τη μαμά και το μπαμπά... Να με συγχωρέσεις αν μπορείς... Να έρχεσαι να σε βλέπω καμιά φορά.. κ να μου μιλάς λίγο... Σε φιλώ κ ας μη σ΄ άρεσε...</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-8590849990478221342?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-13159161154470383752008-04-17T22:30:00.001+03:002008-04-17T22:57:16.968+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qzOKHoKqBbA&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/qzOKHoKqBbA&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br /><span style="color:#ff6600;">Μεγάαααλο κόλλημα το συγκεκριμενο τραγούδι.. μεγάλο κόλλημα!<br /><br /><strong>Φωτιά στο λιμάνι - Ξύλινα σπαθιά</strong><br /><br />Στίχοι: Παύλος Παυλίδης<br />Μουσική: Ξύλινα Σπαθιά<br />Πρώτη εκτέλεση: Ξύλινα Σπαθιά<br /><br />Θα 'μαι πάντα εγώ μες το όπλο σου σφαίρα<br />να σκοτώνεις αυτούς που σκοτώνουν τη μέρα<br />Με τα μαύρα γυαλιά και το άσπρο φουστάνι<br />να κοιτάς μακριά τη φωτιά στο λιμάνι.<br /><br />Ξέρω ένα παιδί που μου λέει πως σε ξέρει<br />ότι είχατε δει ένα τρελό καλοκαίρι<br />στο κομμάτι που λείπει απ' το σπασμένο καθρέφτη,<br />στο λιμάνι φωτιά, τον ήλιο πάλι να πέφτει<br /><br />Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς...<br /><br />Γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο<br />και μου λες λοιπόν θυμίσου<br />μη πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά<br /><br />Θα 'μαι πάντα εγώ μες το όπλο σου σφαίρα<br />να χτυπάς το νερό, να χτυπάς τον αέρα<br />να θυμάσαι ξανά όσα είχαμε κάνει<br />τις φωτιές στα ντεπώ, τη φωτιά στο λιμάνι<br /><br />Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς...<br /><br />Γελάς καθώς το πλοίο...<br /><br />Γελάς γιατί σε θέλω κατεβάζεις το καπέλο<br />και μου λες λοιπόν θυμίσου<br />σαν ταινία η ζωή σου να κυλά<br /><br />Ξέρω ένα παιδί που... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-1315916115447038375?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-43750442430338742182008-04-13T21:44:00.000+03:002008-04-13T21:55:59.050+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SAJU5c6gzDI/AAAAAAAAARM/TibioH5yEsY/s1600-h/media_866.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188803066675121202" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/SAJU5c6gzDI/AAAAAAAAARM/TibioH5yEsY/s320/media_866.jpg" border="0" /></a> <em><span style="color:#663366;">Θάνατοι-Κ. Καρυωτάκης<br /><br />Χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα<br />κι απ' τη χαρά ζεστά των φιλημάτων,<br />χεράκια που κρατώντας τα τριαντάφυλλα<br />χτυπήσατε τις πόρτες των θανάτων·<br /><br />ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε<br />και διψασμένα εμείνατε ποτήρια,<br />ματάκια μου που κάτι το εδιψάσατε<br />κι εμείνατε κλεισμένα παραθύρια·<br /><br />ω, που' χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,<br />κι ο λόγος σας εδιάλεξε για τάφο,<br />ω, που' χατε πολλά να ειπείτε, στόματα,<br />και τον καημό δεν είπατε που γράφω·<br /><br />μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου<br />τον πόνο κάποιας ώρας, κάποιου τόπου<br />μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου<br />τον Πόνο των Πραγμάτων και του Ανθρώπου.<br /><br /><br />(Μα τι να πεις όταν ξέρεις πως τα έχεις όλα και άλλοι τίποτα? Όταν ντρέπεσαι κ που υπάρχεις.. Τι να πεις όταν είσαι τόσο μικρός και λίγος μπροστά στα μεγάλα του κόσμου. Ώρες έψαχνα να βρω να γράψω κάτι γι΄αυτή τη φωτογραφία. Μα τι να πω εγώ.. Τα λέει ο Καρυωτάκης καλύτερα από εμένα. Το παιδάκι είναι από την Ονδούρα.. 9 χρονών, 8 κιλά. Το ξέρω πως έχω χαζέψει..Ας είναι.. Ας είναι τουλάχιστον τα δάκρυα μου για κάτι που αξίζει και να κλαις και να λυπάσαι και να ντρέπεσαι... Για όλα τα αγγελάκια που ήρθαν για να βασανιστούν και μόνο τούτο το post.. όχι πως έχει καμιά αξία αλλά ας είναι..) </span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-4375044243033874218?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-34255511373116662872008-03-30T17:53:00.001+03:002008-03-30T19:05:50.294+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/R--5AeqOdxI/AAAAAAAAARE/oipdzywchR0/s1600-h/ist2_2897117_scribbles_grandparents.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183565114008041234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/R--5AeqOdxI/AAAAAAAAARE/oipdzywchR0/s320/ist2_2897117_scribbles_grandparents.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ff6666;"><strong>Κ όχι δεν μου κόλλησε το άσμα που παραδόξως δεν έχω καν ακούσει ποτέ αλλά ένα κείμενο αφιέρωση του <a href="http://mor-fe-as.blogspot.com/">Morfea</a> για τον παππού του. Ζήλεψα από την μια κ από την άλλη πάντα ήθελα να γράψω δυο γραμμές για τους ανθρώπους που με έκαναν ότι είμαι σήμερα κ που ότι κ αν πετύχω ποτέ στη ζωή μου από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο θα ναι δικό τους κατόρθωμα. Αναδιατυπώνω λοιπόν.. όχι "Παππούς και Γιαγιά", μα "Η οικογένεια μου"... Έστω ένα μέρος αυτής. Γιατί όπως όλα τα κλασσικά ελληνικά σόγια, οικογένεια με την ευρεία έννοια έχω πολύ μεγάλη. </strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong><span style="color:#ff0000;">Οι γονείς μου</span>.Από που αλλού να αρχίσω λοιπόν,αν όχι από το σπίτι. Από τους ανθρώπους που με έφεραν στον κόσμο αυτό και με αυταπάρνηση και αγάπη μου έδωσαν τα πάντα. Κυριολεκτικά.Θυμάμαι δυσκολίες καθώς μεγάλωνα, θυμάμαι και καυγάδες και μαλώματα μα πιο πολύ θυμάμαι αγάπη, αγκαλιές, δώρα καρδιάς, στηρίγματα πραγματικά, αξίες, ζεστασιά. Θυμάμαι χατίρια, βόλτες, δάκρυα συγκίνησης. Θυμάμαι θυσίες δικές τους για να είμαι εγώ σήμερα εκεί που είμαι. Ο μπαμπάς μου (ζαχαροπλάστης τότε)έφτιαχνε τα καλύτερα γλυκά, μους σοκολάτας και κρουασάν. Η μαμά μου έκανε κοτσίδες τα μαλλιά για να είμαι όμορφη κ ας την πονούσε η πλάτη αφού ήταν ώρες σκυμμένη πάνω από το κεφάλι μου.Θυμάμαι τόσα κ άλλα τόσα κ πάνω απ΄ όλα παρακαλάω το Θεό να με αξιώσει μια μέρα να γίνω σαν κ αυτούς,κ αν ποτέ κάνω δικά μου παιδιά να τα μεγαλώσω όπως μεγάλωσαν εμένα η μαμά μου κ ο μπαμπάς μου.. Έτσι απλά γιατί τα λόγια πραγματικά δεν με φτάνουν.. Ακόμη και τώρα δεν μπορώ να μην τους βλέπω έστω κ μόνο τις γιορτές. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως θα καταφέρω ποτέ να ζήσω μακριά τους και να μην τους βλέπω τόσο ώστε να τους χορτάσω. </strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong><span style="color:#ff0000;">Ο αδερφός μου</span>. Κεφάλαιο από μόνος του. Περνάει εφηβεία τώρα. Έφυγα κ εγώ από το σπίτι και κάπου τον έχασα. Με πονάει αφόρητα αυτό. Ποτέ δεν το υπολόγισα όταν αβίαστα αποφάσιζα να φύγω μακριά από το σπίτι μου.Άμυαλες αποφάσεις.. Είμαστε ίδιοι μέσα μας, μα φαινόμαστε διαφορετικοί. Τον αγαπάω πάρα πολύ. Θυμάμαι τα παιχνίδια μας. Παίζαμε ώρες ατέλειωτες. Κάναμε όνειρα κοιτάζοντας τον ουρανό. Παίζαμε ανελέητο ξύλο και κάναμε απίστευτες κόντρες για το ποιος τρώει πιο γρήγορα παγωτό ή πιο πολλές φράουλες. Ότι κ αν γινόταν ήμασταν ομάδα,κ ακόμη είμαστε.Παίζουμε ακόμη ξύλο για να τρομάξουμε τη μάνα μας κ να σηκώσουμε στο πόδι τη γειτονιά, τον συμβουλεύω αν κ δεν μ΄ακούει. Κ όταν στεναχωριέμαι μ΄αγκαλιάζει χωρίς να μιλάει κ μου κουνάει το κεφάλι κάνοντας χαζομάρες για να γελάσω. </strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong><span style="color:#ff0000;">Ο παππούς και η γιαγιά μου</span>. Το σπίτι τους ήταν για μένα κ τον αδερφό μου δεύτερο σπίτι μας. Μαζί με την αδερφή της γιαγιάς μου μας πρόσεχαν όλα τα παιδικά μας καλοκαίρια όταν οι γονείς μας δούλευαν κ εμείς ήμασταν μικροί για να μείνουμε μόνοι.Τότε δεν μου άρεσε το χωριό. Βαριόμουν. Όμως τώρα ξέρω πόσο τυχερή ήμουν. Θυμάμαι ζεστά και ξένοιαστα καλοκαίρια κοντά τους. Βόλτες, εξοχές, φρούτα. Με πήγαιναν στο περιβόλι μας κ έκοβα του κόσμου της λιχουδιές κ όλο ρωτούσα. Μου τα έδιναν όλα στο πιάτο χωρίς να ζητάνε τίποτα. Μου έλεγαν τα βράδια παραμύθια. Δεν τα θυμάμαι όλα μόνο ένα που μου λέγε ο παππούς μου. Ο γέρος και η γριά. Κόβω το λαιμό μου πως ήταν αυτοσχέδιο. Είχε πλάκα όμως. Με τον παππού μου είδα το πρώτο χιόνι. Με τη γιαγιά μου έκανα τις πρώτες μου και καλά δουλειές. Ακόμη και τώρα με στηρίζουν απίστευτα. Παππούς γιαγιά και <span style="color:#ff0000;">θεία</span>. Ακόμη και τώρα περιμένουν πως και πως να πάω για να μου φτιάξουν τα αγαπημένα μου φαγητά, να μ΄αγκαλιάσουν, να μου μιλήσουν. </strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong><span style="color:#ff0000;">Η γιαγιά και ο παππούς 2</span>. Η μαμά του μπαμπά μου και ο μπαμπάς του. Χώρισαν όταν ήταν νέοι. Τον παππού μου λίγο τον ξέρω μα η γιαγιά μου μας στάθηκε πολύ, χωρίς πάντα να της το αναγνωρίζουμε σαν παιδιά. Εκείνη αναλάμβανε baby sitting τον καιρό που πηγαίναμε σχολείο κ η μαμά μας δούλευε. Μένοντας μακριά από το σπίτι της τα καλοκαίρια με το που έκλειναν τα σχολεία ήθελε να φύγουμε (για το χωριό) κ πάντα της το κρατάγαμε (δεν ήταν εύκολο να αποχωριστούμε τους γονείς μας όπως και να χει). Η γιαγιά μου αυτή μου έμαθε όλου του κόσμου τα παραμύθια κ όλου του κόσμου τα αινίγματα σε απεγνωσμένες προσπάθειες να με πείσει να πάω σχολείο ή να μην τσακώνομαι με τον αδερφό μου. Μου έμαθε να παίζω χαρτιά, προσπάθησε να με μάθει να πλέκω και νομίζω πως είναι η βασική υπεύθυνη για τη γνωριμία μου με το Θεό διαβάζοντας μου πάντα ιστορίες από ένα βιβλίο με ανθρώπους τίμιους και καλούς. Ακόμη με φροντίζει επίσης και μαζί με την <span style="color:#ff0000;">προγιαγιά</span> μου που κλαίει όταν ακούει εμένα κ τ΄αλλα της εγγόνια στο τηλέφωνο μας στηρίζουν επίσης πολύ. </strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong>Αν συνεχίσω θα γράφω όλο το βράδυ. Αναμνήσεις από <span style="color:#ff0000;">θείους, θείες, ξαδέρφια</span> και δε συμμαζεύεται που μου πρόσφεραν την πιο ζεστή οικογένεια που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς. Όσο και να το θέλω δεν θα καταφέρω ποτέ να τους ευχαριστήσω για ότι έχουν κάνει για μένα. </strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong></strong></span><br /><span style="color:#ff6666;"><strong>Να είστε όλοι καλά, σας αγαπώ και σας σκέφτομαι πάντα..</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-3425551137311666287?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-39745164020465696492008-02-17T23:55:00.000+02:002008-02-18T04:08:01.804+02:00<strong><em><span style="color:#ccccff;">...το βαρύ παλτό σου φόρα..</span></em></strong><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5168083130580365138" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/R7i4Ob_ub1I/AAAAAAAAAQ0/xgZpLzx9vUE/s320/Tucson-snow-night-4.jpg" border="0" /><br /><div></div><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em>Ωραία τα λέει ο Ζερβουδάκης κι ακόμη πιο ωραία τα κάνει ο καιρός. Χιόνισε! Για την ακρίβεια ακόμη χιονίζει! Έχω ξετρελαθεί. Σκέφτομαι να βγω για χιονοπόλεμο παρόλο που είμαι απίστευτα κρυουλιάρα. </em></strong></span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em></em></strong></span></div><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em>Που λες..να φταίει ο κακός καιρός, να φταίει το λευκό μπαλκόνι (Ευτυχώς που στην απέναντι πολυκατοικία έχουν δέντρα κ λουλουδία κ μοιάζει με χιονισμένη εξοχή), να φταίει η καλή μουσική, οι καλοί φίλοι...δεν ξέρω τι από όλα αυτά είναι πάντως εγώ νιώθω μια ηρεμία και μια γαλήνη απίστευτη! Είμαι χαρούμενη! </em></strong></span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em></em></strong></span></div><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em>Πολύ θέλει νομίζεις ο άνθρωπος για να χαρεί? Λίγα πράγματα, απλά είναι αυτά που φέρνουν τη χαρά.. για να μην πω την ευτυχία. Κι εδώ μέσα την χαρά δεν την τιμάμε συχνά.. Αχάριστοι είμαστε οι άνθρωποι.. Για να επανορθώσω σας παραθέτω το τραγουδάκι που ακούω και νομίζω πως ταιριάζει λίγο με τη βραδιά αν κ φεγγάρι δεν φαίνεται.. </em></strong></span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em></em></strong></span></div><br /><div><strong><em><span style="color:#9999ff;">Βαριά ποτά, Βαριά Τσιγάρα</span></em></strong></div><br /><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em></em></strong></span></div><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em>Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα<br />στα μπαρ της μοναξιάς στάλα με στάλα<br />ένα παλιό τραγούδι σιγοκλαίει<br />πόσο δεν χόρτασαν τα χείλη σου να λέει<br /><br /><span style="color:#9999ff;">Τι κι αν δεν είναι ο κόσμος ότι ονειρεύτηκες<br /></span><span style="color:#9999ff;">τι κι αν σε ντύνει πάντα με ελπίδες ψεύτικες<br /></span><span style="color:#9999ff;">η νύχτα απόψε μοιάζει να είναι φίλη σου<br />κόκκινο το φεγγάρι βάλτο στα χείλη σου</span> </em></strong></span></div><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em><br />Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα...<br /><br />Όπου και να 'σαι μην δακρύσεις<br />ξημέρωμα μονάχη να γυρίσεις<br />τ’ αστέρια δες παράξενα θλιμμένα<br />να σε ρωτούν να σου μιλούν για μένα<br /><br />Όχι αυτό δεν είναι το πιο αισιόδοξο τραγούδι που μπορούσα να σκεφτώ αλλά στο τέλος τέλος.. αυτό το "Τι κι αν δεν είναι ο κόσμος ότι ονειρεύτηκες..." πολύ το γουστάρω...</em></strong></span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em></em></strong></span></div><br /><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em>Την πιο ζεστή νύχτα να ΄χετε και να χαμογελάτε! :)</em></strong></span></div><div></div><div><br /><br /><strong><em><span style="color:#ccccff;"></span></em></strong></div><div><strong><em><span style="color:#ccccff;">updated: Βγήκαμε τελικά για χιονοπόλεμο στις 3 τη νύχτα κ ήταν μαγικά! Αφήσαμε ένα μισοτελειωμένο χιονάνθρωπο και παραλίγο να χάσω τα δάχτυλα μου αλλα άξιζε τον κόπο!</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-3974516402046569649?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-619812756119586652008-01-10T03:06:00.000+02:002008-01-10T03:46:08.535+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/R4V4CCC7uaI/AAAAAAAAAQs/atKU_h2LpPM/s1600-h/232598.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5153657324899645858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/R4V4CCC7uaI/AAAAAAAAAQs/atKU_h2LpPM/s320/232598.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ccccff;"> Το <strong><em>ότι το μυαλο μου είναι μονίμως πάνω από το κεφάλι μου είναι γεγονός. Πως θυμάμαι ελάχιστα άχρηστα πράγματα και όλα τα υπόλοιπα τα ξεχνάω και αυτό επίσης είναι γνωστό. Το ότι όταν μου καρφωθεί να θυμηθώ κάτι και δεν μπορώ μπορεί να τρελαθώ εντελώς είναι λιγότερο γνωστό αλλά δυστυχώς μου συμβαίνει όλη την ώρα.<br /><br /></em></strong></span><div><strong><em></em></strong></div><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em>Έτσι κ απόψε. Συζητούσα μ ένα φίλο για το Σταυρό του νότου του Μικρούτσικου κ θυμήθηκα πως κάπου κάπως κάποτε σε κάποιο blog είχα ακούσει ένα πολύ ωραίο τραγούδι από αυτό το δίσκο. Θυμόμουν μάλιστα πως η κοπέλα εκείνη είχε γράψει και μερικούς στίχους που με είχαν αγγίξει τότε αφάνταστα. Αυτά είχε συγκρατήσει το φτωχό μυαλό μου. Ούτε τι έλεγαν οι στίχοι, ούτε ποιο τραγούδι ήταν, μόνο πως το έλεγε ο Μικρούτσικος και πως οι στίχοι ήταν του Καββαδία. Έσκασα. Δύο ώρες έψαχνα και ευτυχώς το βρήκα.</em></strong></span></div><br /><div><span style="color:#9999ff;"><em><strong>"Να ξυπνας και να βρισκεσαι σ'εναν τοπο για πρωτη φορα. Τριβεις τα ματια σου, κοκκινα και κουρασμενα. Βλεπεις θαμπα. Ανθρωποι που δεν τους φανταστηκες. Τους αγαπας. Νταραβεριζεσαι και γινεσαι ματσο με δαυτους. Φευγεις. Τους θυμασαι οταν μενεις για λιγο στο σπιτι σου, την ωρα που πεφτεις να κοιμηθεις. Η θυμηση αξιζει μοναχα οταν ξερεις πως θα κινησεις για καινουργια ταξιδι. Η χειροτερη αρνηση, η μεγαλυτερη απελπισια, ειναι να φουνταρεις στον τοπο σου και να ζεις με τις αναμνησεις."</strong></em></span></div><br /><div><span style="color:#9999ff;"><strong><em>Νικος Καββαδιας - Βαρδια</em></strong></span></div><br /><div><strong><em><span style="color:#ccccff;">Δεν ήταν οι στίχοι από το τραγούδι. Αυτές οι γραμμές που με άγγιξαν με ένα τρόπο σχεδόν μαγικό και χαράχθηκαν σαν συναίσθημα μέσα μου κ όχι σαν ανάμνηση είναι από τη Βάρδια, το μοναδικό μυθιστόρημα του Ν. Καββαδία που η</span> </em></strong><a href="http://misirlousingstheblues.blogspot.com/"><strong><em>Misirlou Oubliez</em></strong></a><strong><em> <span style="color:#ccccff;">ψιθύρησε σε μια πολύ όμορφη</span> </em></strong><a href="http://misirlousingstheblues.blogspot.com/2007/07/leitmotif.html"><strong><em>δημοσιεύση</em></strong></a><strong><em> <span style="color:#ccccff;">μαζί με το τραγούδι του Μικρούτσικου. Ντρέπομαι που δεν μπόρεσα να τις ανακαλέσω , χαίρομαι τουλάχιστον που έστω κ έτσι μου έμειναν. </span></em></strong></div><br /><div><span style="color:#ccccff;"><strong><em>Για την ιστορία το τραγούδι είναι " Οι 7 νάνοι στο S/S Cyrenia".</em></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-61981275611958665?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-10075764102924068312007-12-18T16:54:00.000+02:002007-12-18T17:19:59.771+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/R2fk7SC7uZI/AAAAAAAAAQk/P7hZOKDHuHk/s1600-h/240.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145332806401636754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/R2fk7SC7uZI/AAAAAAAAAQk/P7hZOKDHuHk/s320/240.JPG" border="0" /></a><br /><div><div><strong><em><span style="color:#cc0000;">Τα χριστούγεννα ήταν ανέκαθεν η αγαπημένη μου εποχή του χρόνου. Όπως και πολλών άλλων βέβαια γιατί κρύβουν όλη τη μαγεία, τη θαλπωρή, την αγάπη, την ευτυχία που μπορεί να ζητήσει ένας άνθρωπος. </span></em></strong></div><br /><div><strong><em><span style="color:#cc0000;">Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου τα Χριστούγεννα στολίζαμε δέντρο, ανάβαμε φωτάκια και φτιάχναμε πολλά κιλά μελομακάρονα και κουραμπιέδες για να πάμε σε όλους. Μικρή ίσως να μην εκτιμούσα σε μεγάλο βαθμό αυτά που είχα μέχρι που έφυγα από το σπίτι. Τα Χριστούγεννα σήμαιναν επιστροφή, δώρα, όλα τα αγαπημένα μου φαγητά, μα πάνω απ' όλα τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους να με περιμένουν με αγκαλιές ανοιχτές και δάκρυα στα μάτια. Ένιωσα θυμάμαι την ευτυχία πέρυσι όταν βγήκα για πρωτοχρονία με όλη μου την οικογένεια και μετά με φίλους. Μέθυσα από το κρασί,μέθυσα κ από τα χαμόγελα. Και δεν μ΄ένοιαζε γιατί τα είχα όλα και όλους.</span></em></strong></div><br /><div><strong><em><span style="color:#cc0000;">Φέτος κοντεύω να μισήσω τα Χριστούγεννα. Η δουλεία με κρατάει εδώ τις περισσότερες μέρες και πρέπει να διαλέξω αν θέλω να κάνω Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονία μακριά από τους δικούς μου. Δεν θέλω. Απλά δεν θέλω. Η άδεια μαζί με τα ρεπό μου είναι 26-1. Είναι αρκετές μέρες για να ξεκουραστώ αλλά αυτό σημαίνει πως παραμονή Χριστουγέννων θα κάνω ολομόναχη γιατί ακόμη και οι φίλοι μου θα λείπουν και πως ανήμερα Χριστούγεννων θα ταξιδεύω. Το σκέφτομαι και θέλω να κλάψω πραγματικά πικρά. Απ΄την άλλη είναι μόνο δύο μέρες. Αξίζει για δυο μέρες να χάσω τη δουλειά μου? Μπορεί να μην είναι καθόλου σημαντική δουλειά αλλά μου προσφέρει ένα ικανοποιητικό μισθό και τη δυνατότητα να τα βγάζω πέρα με το μυαλό ήσυχο πως δεν πιέζονται οι γονείς μου.</span></em></strong></div><br /><div><strong><em><span style="color:#cc0000;">Όλοι οι γνωστοί και οι φίλοι από αγάπη και ενδιαφέρον μου λένε τη γνώμη τους. Ο καθένας όμως τυχαίνει να έχει διαφορετική και έχω τρελαθεί εντελώς. Σκέφτομαι ακόμη και το ενδεχόμενο απλά να μην έρθω τις μέρες που θέλω αλλά παίζει και η απόλυση τότε. Κάθε φορά που παίρνω μια απόφαση κάτι γίνεται και ανατρέπονται όλα ή κάποιος μου λέει κάτι που με κάνει να κάνω πίσω και η πίεση είναι αφόρητη.<br /></span></em></strong></div><div><strong><em><span style="color:#cc0000;">Και σαν να μην έφταναν όλα τ΄άλλα έχω και ένα απαίσια κακό προαίσθημα που με τρελαίνει. Μπορεί του χρόνου να μην έχω τη δυνατότητα να είμαι με τους αγαπημένους μου. Τι είναι πιο σημαντικό τελικά? Μήπως απλά είμαι μελοδραματική?</span></em></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-1007576410292406831?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-42939987447778276322007-12-01T02:36:00.000+02:002007-12-01T03:18:48.376+02:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NfhDMYiztkQ&amp;rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/NfhDMYiztkQ&amp;rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br/><br/><i><span><span><strong><span><span style="color:#6666cc;">Πόσο μου λείπεις-Τάνια Κικίδη-Βασίλης Παπακωνσταντίνου</span></span></strong></span></span></i><i><span><span><span><strong><br/><br/></strong></span></span></span></i><span style="color:#9999ff;"><i><span><span><span><strong>Έχω τόσα βράδια να σε δώ<br/></strong></span></span><span><strong><span><span><span><span style="font-size:130%;">και περιμένω</span></span></span></span></strong></span><span><span><strong><br/>μέσα μου ένα άλογο τυφλό<br/>αγριεμένο<br/><br/></strong></span></span></span></i></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#9999ff;"><span><i><span><span><span><span><strong><span>μη καπνίζεις τόσο σ'αγαπώ<br/>και να προσέχεις</span></strong></span></span></span></span></i></span></span></span><span style="color:#9999ff;"><i><span><span><span><strong><br/>μη σε πάρει σύννεφο λευκό<br/>και να μη τρέχεις.<br/><br/></strong></span></span></span></i><span><i><span><span><span><strong><span><span><span style="font-size:130%;">Πόσο μου λείπεις</span></span></span></strong></span></span></span></i></span><i><span><span><span><strong> </strong></span></span><span><span><strong>πόσο μου λείπεις.......<br/><br/>Ένα τηλεφώνημα προχτές<br/></strong></span></span><span><strong><span><span><span><span style="font-size:130%;">μη μου αλλάξεις</span></span></span></span></strong></span><span><span><strong><br/>πάγωσε στα χείλια ο καφές<br/></strong></span></span><span><strong><span><span><span><span><span style="font-size:130%;">μη με ξεχάσεις</span></span><br/></span></span></span></strong></span><span><span><strong><br/>μια φωτογραφία δυο διπλά<br/>και στην υγειά σου<br/>δυο τσιγάρα όπως μια φορά<br/>κι όλα δικά σου.<br/><br/>Πέρασαν δυο μήνες σε ζητώ<br/></strong></span></span><span><span><span><strong>και <span>με πονάω</span></strong></span></span></span><span><span><span><strong><br/></strong></span></span></span></span></i></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#9999ff;"><span><i><span><span><span><span><strong><span>κόλλησαν οι δείχτες στο κενό</span><br/><span>μα πού να πάω...</span></strong></span></span></span></span></i></span></span></span><span style="color:#9999ff;"><i><span><span><br/><br/><br/><span><strong>Για πρώτη φορά μετά από καιρό αυτό το τραγούδι με αγγίζει όχι γιατί πάει σε κάποιον συγκεκριμένο αλλά σε όλους και σε κανέναν..<br/><br/>Το αφιερώνω λοιπόν...<br/><br/>....σ' αυτούς που κάποιος τους λείπει γιατί είναι μακριά ή γιατί είναι κοντά αλλά δεν είναι δίπλα τους... <br/><br/>...σ΄αυτούς που δάκρυα γέμισαν τα μάτια τους αφού ότι ονειρεύτηκαν απόψε μοιάζει μακρινό... <br/><br/>...μα πιο πολύ  σ΄αυτούς που απόψε είναι ή νιώθουν μόνοι...</strong></span><br/><br/></span><span><strong><span><span><span><span><span style="font-size:130%;">Μη καπνίζεις τόσο σ'αγαπώ και να προσέχεις......</span></span></span></span></span></strong></span><span><span><strong><span><br/><br/></span></strong></span><span><strong><span>Μακάρι να μην ξεχάσουμε αυτούς που αγαπάμε, μακάρι να μην μας ξεχάσουν κι αυτοί. Μακάρι να μην ξεχάσουμε τα όνειρα μας...<br/><br/>Καληνύχτα...</span></strong></span></span></span></i></span><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-4293998744777827632?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-14879810955304856162007-11-20T12:50:00.000+02:002007-11-20T13:00:14.214+02:00<strong><em><span style="color:#ccccff;">Να η αγάπη...</span></em></strong><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134874390799910002" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/R0K9DX3hBHI/AAAAAAAAAQM/a31fC_aXQRA/s320/love_by_maxlake2.jpg" border="0" /> <a href="http://maxlake2.deviantart.com/art/love-26179351"><strong><em>Love</em></strong></a><strong><em>, photo by </em></strong><a href="http://maxlake2.deviantart.com/"><strong><em>maxlake2</em></strong></a><strong><em> in deviantART</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-1487981095530485616?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-13828295594927887532007-11-19T00:53:00.001+02:002007-11-19T23:40:54.743+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/R0ICt33hBGI/AAAAAAAAAQE/T7qUtGLMsug/s1600-h/melancholy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5134669512269956194" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/R0ICt33hBGI/AAAAAAAAAQE/T7qUtGLMsug/s320/melancholy.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#ccccff;"><i><strong>Η βροχή είχε πια σταματήσει. Έβρεχε πολύ ώρα μα δεν ήξερε πόσο.. Είχε σταματήσει εδώ και καιρό να μετράει το χρόνο. Τι νόημα είχε άλλωστε? Απλά περνούσε και περνούσε. Και μαζί του περνούσε και όλη της η ζωή. Σαν το νερό που γλιστράει από τις παλάμες της κι ας προσπαθούσε να το κρατήσει. Πέρασε κι άλλη μια μέρα χωρίς να γίνει τίποτα. Εκείνη έφταιγε. Το ήξερε μα απογοητεύτηκε πάλι. Πώς να τα βάλει με τον ίδιο της τον εαυτό? Πώς να νικήσει τους δαίμονες του μυαλού της? Τις αδυναμίες της. Ήθελε μα δεν είχε κίνητρο. Δεν έβρισκε σε τίποτα δύναμη πια. Από ποιον περιμένεις να πάρεις δύναμη της φώναξε μια μέρα η φίλη της, από ποιον αν όχι από σένα? Χαμήλωσε το βλέμμα. Έτσι έκανε πάντα όταν ήξερε πως κάποιος είχε δίκιο αλλά ήξερε πως δεν θα τον άκουγε, ντρεπόταν.<br /><br />Τι ώρα να ήταν.. Είχε νυχτώσει. Μα δεν υπάρχει ένα ρολόι μέσα σ΄ αυτό το σπίτι σκεφτόταν δυνατά. Άνοιξε την τηλεόραση και είχε ειδήσεις. Κόντευε 9 λοιπόν. Την είχε πάρει ο ύπνος. Τώρα θυμόταν. Είδε πάλι τον ίδιο εφιάλτη. Το παλιό της σπίτι, γεμάτο κόσμο κ εκείνη έξω να κοιτάει μα να μην μπορεί να μπει. Να απλώνει το χέρι μα να μην αγγίζει. Να θέλει να φωνάξει και να μην μπορεί. Έβαλε καφέ για να ζεσταθεί. Μπα πάλι κρύωνε. Είπε να πάρει κάποιον τηλέφωνο μα το μετάνιωσε. Τι νόημα είχε να τους μεταδώσει τη μιζέρια της? Κι απ΄ την άλλη τι νόημα είχε να προσποιηθεί τη χαρούμενη αφού δεν ήταν. Ίσως και να ήταν όλα μέσα στο μυαλό της. Πάντα η μιζέρια τη βόλευε, ίσως και να ήταν πιο ασφαλής έτσι.<br /><br />Το σπίτι άρχιζε να την πνίγει. Ήταν ζεστό κ εκείνη κρύωνε. Από την μπαλκονόπορτα μπορούσε να δει τη θάλασσα μα δεν της έφτανε. Ήταν όπως στο όνειρο της που έβλεπε και δεν άγγιζε. Το πήρε απόφαση. Θα έβγαινε. Ντύθηκε ζεστά και έφυγε βιαστικά. Περπατούσε γρήγορα για να αποφύγει τον κόσμο. Δεν ήθελε να τους βλέπει ούτε να τη βλέπουν. Γι΄ αυτό κατάντησα έτσι σκέφτηκε χαμηλόφωνα αυτή τη φορά. Θα την περνούσαν και για τρελή. Δεν ήθελε. Ευτυχώς η βροχή και ο αέρας κράτησε μέσα τον κόσμο κ χωρίς να το πολύ-καταλάβει έφτασε στο μικρό λιμάνι. Κατέβηκε κάτω που δεν είχε κόσμο. Η μυρωδιά και ο αέρας της θάλασσας την έλουσαν και την ανακούφισαν. Πάντα ηρεμούσε στη θάλασσα και στη βροχή. Και μόνο σαν εικόνες της γιάτρευαν την ψυχή για λίγο τουλάχιστον. Περπατούσε αργά για ώρα πολύ. Δεν ήξερε πόσο. Δεν είχε ρολόι γιατί είχε σταματήσει να μετράει το χρόνο. Συνέχισε να προχωράει. Πέρασε το λιμάνι κ συνέχισε.<br /><br />Ξέσπασε σε κλάματα. Τα δάκρυα μούσκεψαν τα μάτια της κ έτρεξαν στα μάγουλα της. Τα σκούπισε με μια κίνηση και συνέχισε. Που θα ‘φτανε? Όχι που θα ‘φτανε τώρα, μα που θα πήγαινε αυτή η κατάσταση? Δεν άντεχε άλλο. Ήταν βάρος στους γύρω της. Ήταν βάρος στον ίδιο της τον εαυτό. Από τότε που γεννήθηκε ήταν περίεργος άνθρωπος. Φοβόταν να μείνει μόνη μα φοβόταν περισσότερο τους άλλους ανθρώπους. Και τα κατάφερε τελικά. Ήταν μόνη. Όχι ότι ήθελε και πολύ προσπάθεια. Έδιωχνε εύκολα τον κόσμο από κοντά της. Μόλις τη γνώριζαν ήθελαν να το βάλουν στα πόδια. Δεν τους αδικούσε. Κι αυτή το ίδιο θα έκανε αν τη γνώριζε. Κι όσοι είχαν μείνει (σίγουρα υπομονετικοί άνθρωποι) πόσο θα άντεχαν τις κρίσεις και τα ξεσπάσματα της. Ευτυχώς τα είχε πια όλα υπό έλεγχο. Ή έτσι νόμιζε.<br /><br />Έφτασε στο τέλος της προβλήτας. Τα νερά ήταν μαύρα και σκοτεινά. Τρομακτικά και θελκτικά ταυτόχρονα. Μήπως να έπεφτε? Θα τελείωναν όλα. Με μια κίνηση. Μια απόφαση. Κάποιοι θα λυπόντουσαν. Δεν θα το ΄θελε . Απ΄ την άλλη ήταν σίγουρη πως σταδιακά όλα και για όλους θα ήταν καλύτερα χωρίς αυτή. Έκανε ένα βήμα πίσω και ετοιμάστηκε. Ζήτησε από το Θεό να τη συγχωρέσει και έκανε να τρέξει. Μα λύγισε. Λύγισαν τα γόνατα της κ έπεσε κάτω. Την πρόδωσε το σώμα της. Ή μήπως την έσωσε? Έβάλε πάλι τα κλάματα κ έμεινε για ώρα εκεί πεσμένη. Κανείς δεν την είδε. Σηκώθηκε σιγά σιγά και γύρισε σπίτι. Χάρηκε που ήταν ζεστό. Οι φίλοι της την έψαχναν από ώρα. Τους μίλησε και χάρηκε που τους είχε. Δεν τους είπε τίποτα όμως, μόνο πως την πήρε ο ύπνος και είδε ένα περίεργο όνειρο..</strong></i></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-1382829559492788753?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-408780792219452762007-10-30T21:28:00.000+02:002007-10-30T22:15:54.463+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/RyeQtRiXs6I/AAAAAAAAAPs/ChmDHkdOIVk/s1600-h/walking_alone_by_karyokinez.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127225808260674466" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/RyeQtRiXs6I/AAAAAAAAAPs/ChmDHkdOIVk/s320/walking_alone_by_karyokinez.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="color:#9999ff;"><strong><em>Θα τους δεις να κλαίνε κρυφά<br />είναι άνθρωποι μόνοι </em></strong></span></div><div><strong><span style="color:#9999ff;"><em>θα σου πουν πως είναι καλά<br />μα είναι άνθρωποι μόνοι<br /><br />Συχνά, θα βρίσκουν χαρά<br />μόνο στη δουλειά τους<br />θα αγαπούν πολύ τα παιδιά,<br />δεν θα ‘ χουν δικά τους<br /><br />Μην τους μοιάσω πόσο φοβόμουν<br />να σ’ είχα για πάντα ευχόμουν<br />Κι εγώ…κι εγώ που μπορεί να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή<br />τώρα κι εγώ τον κόσμο μου εδώ με μόνους ανθρώπους τον φτιάχνω και ζω<br /><br />Προτιμούν να μένουν μισοί να μη δοκιμάζουν<br />πως θα ήταν απ’ την αρχή το εγώ να μοιράζουν<br />κρατούν μια θέση κρυφή για τον άνθρωπό τους<br />για όποιον έφυγε μακριά και ζει στο όνειρό τους<br /><br /></em></span><span style="font-size:130%;color:#9999ff;"><em>Μην τους μοιάσω πόσο φοβόμουν</em></span></strong><span style="color:#9999ff;"><em><strong><br />να σ’ είχα για πάντα ευχόμουν<br />Κι εγώ…κι εγώ που μπορεί να είχα σχεδιάσει αλλιώς τη ζωή<br /><span style="font-size:130%;">τώρα κι εγώ τον κόσμο μου εδώ με μόνους ανθρώπους τον φτιάχνω και ζω<br /></span></strong><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/4/17/991477/Aνθρωποι%20μόνοι-Monitor.mp3"><strong>Άνθρωποι μόνοι-Monitor</strong></a></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-40878079221945276?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-7849330946869484072007-10-21T21:04:00.000+03:002007-10-21T22:34:45.325+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/RxuokU26kYI/AAAAAAAAAPU/SQATbV7lQBo/s1600-h/hug.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5123874343091868034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/RxuokU26kYI/AAAAAAAAAPU/SQATbV7lQBo/s320/hug.jpg" border="0" /></a><span style="color:#ffff99;"> </span><span style="color:#ffff99;"><strong><em>Πρίν λίγη ώρα έφυγαν οι κολλητές μου από το σχολείο. Είχαν έρθει για Σαββατοκύριακο για να με δουν. Τελικά έγινε συνάντηση παλιών συμμαθητών. Πέρασα υπέροχα. Είδα φίλους μου παλιούς που είχα καιρό να δω, έκανα πράγματα που δεν είχα ξανακάνει, πέρασα τέλεια στα μπουζούκια (ποια εγώ, που ακούω τη λέξη κ βγάζω σπυράκια:P).<br /><br />Μα οι μέρες πέρασαν γρήγορα κ έφυγαν πάλι. Λίγο αυτό, λίγο οι αναμνήσεις που μας γέμισαν μου μελαγχόλησαν.. πολύ.<br /><br />Εχθές το βράδυ βγήκαμε σχεδόν όλη η σχολική μου παρέα κ η ocsoul(την τρελάναμε νομίζω). Η Μ. ήθελε μπουζούκια κ δεν θέλαμε να της χαλάσουμε χατήρι. Δεν έρχεται δα κ κάθε μέρα στην Αθήνα. Η βραδιά ξεκίνησε επεισοδιακά. Τα αγόρια της παρέας πήγαν νωρίτερα για να </em></strong><strong><em>ελέγξουν το τραπέζι κ παραλίγο να παίξουν ξύλο.</em></strong> </span><strong><em><span style="color:#ffff99;">Τελικά λάδωσαν το σερβιτόρο για να κάτσουμε σ ένα αξιοπρεπές τραπέζι κ μας πήραν τηλέφωνο για να πάμε. </span></em></strong><br /><div><br /><strong><em><span style="color:#ffff99;">Ήταν όμορφα. Παρόλο που είμασταν πολύ δαφορετικοί σε σχέση με παλιά,</span></em></strong><strong><em><span style="color:#ffcc33;"><span style="color:#ffff99;">παρόλο που παρεξηγήσεις και θέματα ανοιχτά υπήρχαν εγώ ένιωθα σαν να σταμάτησε ο χρόνος.Ήμουν εκεί με τους φίλους μου τους πιο παλιούς, κάποιους από τους πιο αγαπημένους, κάποιους καινούργιους αλλά καλούς κ ναι νομίζω πως ένιωθα απέραντα τυχερή. Τους κοίταζα και χαιρόμουν τόσο πολύ που τους έχω κ ας μην τους βλέπω συχνά. Γιατί υπάρχουν στη ζωή μου και θα υπάρχουν πάντα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Γιατί είναι κομμάτι από μένα ο καθένας με το δικό του τρόπο. Άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο.<br /><br />Όμως επειδή τόση ευτυχία δεν θα την άντεχα, λίγο το ποτό,λίγο τα καψουροτράγουδα (έχει και καλά το παραδέχομαι) μ' έκαναν να νοσταλγήσω κάποιον άλλο αγαπημένο. Κάποιον που από πρωταγωνιστής στη ζωή μου έγινε κομπάρσος. Έγινε ή τον έκανα δεν ξέρω.. Πάει καιρός που έχει βγει από τη ζωή μου κ εξακολουθεί να μου λείπει. Φοβάμαι βέβαια μήπως δεν<br />μου λείπει ο ίδιος αλλά αυτό που είχαμε. Φοβάμαι πως σκέφτομαι πάρα πολύ κ μένω πίσω χωρίς λόγο. Όπως και να χει μου λειψε κ αυτό μ' έκανε να σκεφτώ τι έχω κάνει στη σχέση μου μαζί του.<br /><br />Από τότε που χώρισαν οι δρόμοι μας. Επέλεξα να μην του λέω τπτ απ όσα νιώθω. ΤΙΠΟΤΑ. Καθαρός εγωισμός, ή καθαρή άμυνα?? Ούτε κ αυτό το ξέρω. Εδώ και μήνες δεν τον πήρα ποτέ πρώτη τηλέφωνο, δεν του έστειλα ποτέ πρώτη μήνυμα για να δω τι κάνει. Δεν του είπα ποτέ πόσο μου έλειψε. Δεν θέλω να πιστέψει πως με νοιάζει ενώ τον νοιάζομαι εννοείται πολύ. Δεν είναι σκέτη υποκρισία? Όποτε του μιλάω είναι σαν να μην συμβαίνει τπτ. Σαν να είναι απλά ένας γνωστός που μοιράζομαι τα νέα μου. Όπως έστρωσε θα κοιμηθεί. Δεν με νοιάζει γι΄αυτόν. Μα εγώ που τώρα θέλω να του μιλήσω τι να κάνω? Κι αν δεν θέλω να μιλήσω σ΄αυτόν τελικά αλλά είναι η μοναξιά που νιώθω που μ οδηγεί? Δεν είναι άδικο?<br /><br />Σκέψεις κ άλλες σκέψεις πλημμυρίζουν το μυαλό μου. Όπως η (τέλεια) βροχή πλυμμηρίζει τους δρόμους την ώρα που γράφω. Μόνο που η βροχή ξεπλένει τη βρωμιά του δρόμου, ενώ οι σκέψεις βρωμίζουν το μυαλό μου και με μελαγχολούν χωρίς λόγο.<br /><br />Τελικά καλά μου το 'λεγε ένας καθηγητής στο λύκειο κ τον κορόιδευα. "Το πρόβλημα σου είναι ότι σκέφτεσαι πάρα πολύ.., Βλέπεις το δέντρο και θα χάσεις το δάσος......."</span> </span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8165165551013486367-784933094686948407?l=journey-to-the-stars.blogspot.com' alt='' /></div>Starlighthttp://www.blogger.com/profile/03826874937946904403noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8165165551013486367.post-23109247970037148052007-10-07T21:13:00.000+03:002007-10-07T21:50:58.815+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/RwkpoPDV6PI/AAAAAAAAAPM/Mlkqw41QU7I/s1600-h/rain_1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118668222695336178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" height="208" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_HUh55IApg08/RwkpoPDV6P